اندازه‌گیری کلسترول بدون نیاز به آزمایش خون

نخستین نشست اجرایی توافقنامه چهارجانبه برنامه‌ریزی هم‌افزا به‌منظور ارتقای تاب‌آوری و افزایش بهره‌وری بخش سلامت با حضور نمایندگان تام‌الاختیار طرف‌های توافقنامه برگزار شد.

به گزارش معاونت علمی ریاست‌جمهوری، در این نشست آخرین اقدامات و برنامه‌های مرتبط با توسعه محصولات، خدمات، پلتفرم‌ها و زیرساخت‌های دانش‌بنیان حوزه سلامت مورد بررسی قرار گرفت.

سعید سرکار رئیس مرکز فناوری‌های راهبردی معاونت علمی و مصطفی قانعی دبیر ستاد توسعه علوم و فناوری‌های زیست و سلول‌های بنیادی گزارشی از اقدامات انجام‌شده در حوزه محصولات و خدمات دانش‌بنیان ارائه کردند.

بیشتر بخوانید صنایع خلاق مزیت رقابتی ایران در اقتصاد، هویت ملی و دیپلماسی عمومی تبدیل ایده و اثر به ثروت در صنایع خلاق بر اساس گام سوم معاونت علمی مانوین نماد تغییر پارادایم و ریل‌گذاری حکمرانی نوین در مسیر توسعه اقتصاد خلاق ایران است

همچنین آخرین وضعیت حمایت از طرح‌های مرتبط با تولید پلاسما، انسولین، شیرخشک، واکسن‌های پنوموکوک و مننگوکوک، تجهیزات پزشکی و مواد اولیه دارویی بررسی شد.

در ادامه رضا عوض‌پور رئیس امور آموزش عالی، تحقیقات و فناوری سازمان برنامه و بودجه بر ضرورت رفع موانع فرادستگاهی و تدوین برنامه‌ای عملیاتی مبتنی بر مفاد توافقنامه تاکید کرد.

علیرضا رئیسی معاون بهداشت وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی نیز با تأکید بر ضرورت ارتقای کیفیت محصولات دانش‌بنیان و تقویت سازوکار‌های نظارتی، از تشکیل کمیته‌ای تخصصی برای احصای نیاز‌های وزارت بهداشت و ایجاد هم‌افزایی با ظرفیت‌های دانش‌بنیان خبر داد.

بر اساس تصمیمات این نشست مقرر شد نمایندگان صندوق نوآوری و شکوفایی نیز در نشست‌های آتی حضور یافته و مسیر‌های تسریع‌شده حمایت از طرح‌های معرفی‌شده در چارچوب این توافقنامه را پیشنهاد کنند.

این توافقنامه با هدف بهره‌گیری عملیاتی از ظرفیت شرکت‌ها و مجموعه‌های دانش‌بنیان برای افزایش بهره‌وری، کاهش چالش‌های تولید، رفع موانع توسعه محصولات راهبردی و در نهایت ارتقای تاب‌آوری پایدار نظام سلامت کشور دنبال می‌شود.

انتهای پیام/

به گزارش ایسنا، سرطان پستان انواع مختلفی دارد و یکی از شایع‌ترین انواع آن، سرطان پستان گیرنده هورمونی مثبت یا HR+ است. در این نوع سرطان، سلول‌های سرطانی به پیام‌های هورمون‌هایی مانند استروژن واکنش نشان می‌دهند و همین پیام‌ها می‌توانند به رشد تومور کمک کنند. پزشکان برای کنترل این بیماری از درمان‌های هورمونی استفاده می‌کنند تا اثر محرک استروژن بر سلول‌های سرطانی کاهش یابد.

در سال‌های اخیر، داروهایی با نام مهارکننده‌های CDK۴/۶ نیز برای درمان این نوع سرطان به کار رفته‌اند. این داروها با فعال کردن پروتئینی به نام Rb، تقسیم سلول‌های سرطانی را آهسته می‌کنند. پروتئین Rb به طور معمول مانند یک ترمز طبیعی برای تقسیم سلولی عمل می‌کند و از تکثیر کنترل‌نشده سلول‌ها جلوگیری می‌کند. با این حال، اگرچه ترکیب مهارکننده‌های CDK۴/۶ با درمان هورمونی برای بسیاری از بیماران مؤثر است، بیشتر سرطان‌ها در نهایت راهی برای مقاومت در برابر این درمان پیدا می‌کنند. به همین دلیل، شناخت علت این مقاومت برای یافتن روش‌های درمانی مؤثرتر اهمیت زیادی دارد.

در همین رابطه، محققان مرکز سرطان پیتر مک‌کالوم استرالیا، تحقیقی را درباره نقش پیچیده پروتئین Rb در مقاومت سرطان پستان در برابر درمان انجام داده‌اند. آنان بررسی کردند که این پروتئین چگونه بر فعالیت ژن‌های سلول‌های سرطانی اثر می‌گذارد و چرا ممکن است عملکرد آن همیشه به مهار سرطان محدود نباشد.

در این پژوهش، محققان رفتار پروتئین Rb و ژن‌هایی را که تحت تأثیر آن قرار می‌گیرند بررسی کردند. تمرکز اصلی آنان بر ژن‌های مرتبط با پاسخ به هورمون استروژن بود. به زبان ساده، پژوهشگران بررسی کردند که وقتی داروهای مهارکننده CDK۴/۶ پروتئین Rb را فعال می‌کنند، این پروتئین درون سلول چه تغییراتی ایجاد می‌کند و آیا فقط تقسیم سلول را متوقف می‌سازد یا بر فعالیت گروه‌های دیگری از ژن‌ها نیز اثر می‌گذارد. آنان همچنین وضعیت سلول‌های سرطانی مقاوم به درمان هورمونی را با سلول‌هایی که هنوز به درمان پاسخ می‌دهند مقایسه کردند.

یافته‌ها نشان دادند پروتئین Rb تنها با خاموش کردن ژن‌هایی که تقسیم سلولی را تحریک می‌کنند، عمل نمی‌کند. این پروتئین می‌تواند گروهی از ژن‌های پاسخ‌دهنده به استروژن را نیز فعال کند. برخی از این ژن‌ها به سلول‌های سرطانی کمک می‌کنند فشار ناشی از درمان را تحمل کنند و توانایی آغاز دوباره رشد را حفظ کنند. بنابراین، Rb از یک سو تقسیم سلول‌های سرطانی را کاهش می‌دهد، اما از سوی دیگر ممکن است برنامه‌های زیستی خاصی را فعال کند که بخشی از اثر محافظتی آن را خنثی می‌کنند.

پژوهشگران همچنین توضیحی برای اثرگذاری مناسب ترکیب دو نوع درمان ارائه کردند. مهارکننده‌های CDK۴/۶ با فعال کردن Rb، تقسیم سلول‌های سرطانی را متوقف می‌کنند. درمان هورمونی نیز پیام‌های ناخواسته مرتبط با استروژن را مهار می‌کند؛ پیام‌هایی که Rb می‌تواند در برخی شرایط آن‌ها را فعال سازد. به این ترتیب، این دو درمان مکمل یکدیگر هستند و کمک می‌کنند اثر ضدسرطانی Rb بر اثرات کمتر مفید آن غلبه کند.

با این حال، زمانی که سرطان به درمان هورمونی مقاوم می‌شود، این تعادل تغییر می‌کند. در چنین تومورهایی، برنامه ژنی مرتبط با استروژن با وجود ادامه درمان همچنان فعال باقی می‌ماند. در نتیجه، مهارکننده‌های CDK۴/۶ اثر کمتری بر سلول‌های سرطانی خواهند داشت و سرطان می‌تواند دوباره رشد کند یا به روند رشد خود ادامه دهد. این یافته نشان می‌دهد مقاومت دارویی فقط به دلیل خاموش یا از کار افتادن یک مسیر ساده در سلول ایجاد نمی‌شود، بلکه سلول سرطانی می‌تواند از عملکردهای مختلف یک پروتئین برای سازگار شدن با درمان استفاده کند.

اهمیت این تحقیق در آن است که نگاه رایج به پروتئین‌های مهارکننده تومور را پیچیده‌تر می‌کند. پیش از این، پروتئین Rb عمدتاً به عنوان عاملی شناخته می‌شد که جلوی رشد بی‌رویه سلول‌ها را می‌گیرد. اما نتایج این مطالعه نشان می‌دهند حتی پروتئینی که نقش اصلی آن محافظت در برابر سرطان است، ممکن است در شرایط خاص برخی فعالیت‌های سلولی را تقویت کند که به زنده ماندن و سازگاری سلول‌های سرطانی کمک می‌کند. شناخت این عملکردهای دوگانه می‌تواند به طراحی درمان‌هایی منجر شود که اثرهای سودمند Rb را حفظ کنند و هم‌زمان فعالیت‌های ناخواسته آن را کاهش دهند.

این نتایج که در نشریه Nature منتشر شده‌اند، همچنین می‌توانند مسیر پژوهش‌های آینده درباره درمان‌های ترکیبی را مشخص کند. اگر دانشمندان بتوانند برنامه ژنی مرتبط با استروژن را در تومورهای مقاوم بهتر مهار کنند، شاید امکان حفظ اثرگذاری داروهای فعلی برای مدت طولانی‌تری فراهم شود.

به گزارش تابناک به نقل از ایرنا؛ خشم، احساسی طبیعی است که می‌تواند واکنشی سالم به بی‌عدالتی، ناکامی یا تهدید باشد. با این حال، وقتی عصبانیت مکرر، شدید و خارج از الگوی همیشگی فرد می‌شود، ممکن است پای مسئله‌ای فراتر از فشار‌های روزمره در میان باشد. به گزارش WebMD، برخی بیماری‌های عصبی، متابولیک و هورمونی و بعضی دارو‌ها می‌توانند با تحریک‌پذیری و تغییرات رفتاری همراه شوند. این موضوع به معنای آن نیست که هر فرد عصبانی بیماری پنهان دارد، اما تغییر ناگهانی یا تشدید خشم، نیازمند توجه و در مواردی بررسی پزشکی دارد.

ردپای بیماری‌های پنهان در طغیان‌های عصبی

برخی اختلالات مغزی و عصبی می‌توانند توان فرد را در کنترل احساسات و بیان نیازهایش تحت تأثیر قرار دهند. در این شرایط، خشم گاهی زبان دیگری برای بیان درد، ترس، سردرگمی یا ناتوانی در برقراری ارتباط است. این اختلالات مغزی و عصبی عبارتند از:

زوال عقل: در دمانس، از جمله آلزایمر و زوال عقل، فرد ممکن است به دلیل فراموشی، گیجی، درد یا ناتوانی در توضیح خواسته‌هایش عصبانی شود. برای خانواده و مراقبان، توجه به علت ناراحتی بیمار، از گرسنگی و درد تا شلوغی محیط، می‌تواند مهم‌تر از واکنش به خود خشم باشد.

اوتیسم: در افراد طیف اوتیسم، اضافه‌بار حسی ناشی از صدا، نور یا شلوغی، تغییر ناگهانی برنامه روزانه و دشواری در بیان احساسات ممکن است به واکنش‌های خشمگینانه منجر شود. این واکنش‌ها گاهی نشانه لجبازی و گاهی نشانه فشار بیش از ظرفیت فرد هستند.

صرع: برخی افراد مبتلا به صرع ممکن است پیش یا پس از تشنج دچار تغییرات رفتاری، گیجی یا تحریک‌پذیری شوند علاوه براین بعضی دارو‌های ضدتشنج در مواردی می‌توانند بر خلق‌وخو اثر بگذارند این موضوع به‌ویژه در کودکان باید با پزشک مطرح شود.

سکته مغزی: با توجه به ناحیه آسیب‌دیده در مغز، گاهی تنظیم هیجان و کنترل رفتار دشوار می‌شود. اگر فردی پس از سکته دچار زودرنجی یا عصبانیت غیرمعمول شده است، این تغییر رفتاری می‌تواند بخشی از پیامد‌های آسیب مغزی باشد.

بیماری ویلسون: در این بیماری ژنتیکی و نادر ویلسون، مس در بدن، به‌ویژه کبد و مغز، تجمع می‌یابد. درگیری مغز، از جمله نواحی مرتبط با کنترل رفتار، ممکن است با تغییر شخصیت، تحریک‌پذیری و تشدید خشم همراه باشد.

خشم بی‌دلیل را جدی بگیرید

از نوسان قند خون تا تغییرات هورمونی

بدن و روان دو مسیر جدا از هم نیستند. افت قند خون، افزایش هورمون تیروئید یا تغییرات هورمونی در دوره‌های مختلف زندگی می‌تواند تحمل فرد را کمتر و واکنش او به محرک‌های روزمره را شدیدتر کند.

دیابت: افت قند خون در افراد مبتلا به دیابت می‌تواند با تعریق، لرزش، ضعف، گیجی و تحریک‌پذیری همراه باشد. در چنین لحظه‌ای، رفتار تند فرد ممکن است بیش از آنکه از یک تصمیم آگاهانه ناشی شود، به افت گلوکز و اختلال موقت در عملکرد مغز مربوط باشد.

یائسگی و قاعدگی: برخی زنان در روز‌های پیش از قاعدگی یا دوران یائسگی، تغییرات قابل توجهی در خلق‌وخو تجربه می‌کنند. در موارد شدیدتر مانند اختلال ملال پیش از قاعدگی یا PMDD، خشم، اضطراب و احساس درماندگی می‌تواند زندگی روزمره و روابط فرد را مختل کند.

پرکاری تیروئید: افزایش بیش از اندازه هورمون تیروئید می‌تواند فرد را دچار تپش قلب، بی‌خوابی، اضطراب و بی‌قراری کند. در این وضعیت، آستانه تحمل کاهش می‌یابد و عصبانیت ممکن است یکی از نشانه‌های قابل مشاهده پرکاری تیروئید باشد.

نارسایی کبد: در مراحل پیشرفته بیماری‌های کبدی، کبد ممکن است نتواند مواد سمی را به‌خوبی از بدن دفع کند. تجمع این مواد و بروز آنسفالوپاتی کبدی می‌تواند با گیجی، تغییر شخصیت، اختلال تمرکز و کاهش کنترل هیجان همراه شود.

افسردگی: افسردگی برای همه به شکل غم آشکار یا کناره‌گیری ظاهر نمی‌شود. بعضی افراد، به‌ویژه مردان، ممکن است افسردگی را با زودرنجی، بی‌حوصلگی، بدبینی و خشم بیرونی تجربه کنند، نشانه‌هایی که گاهی اطرافیان آن را با اخلاق بد اشتباه می‌گیرند.

خشم بی‌دلیل را جدی بگیرید

وقتی دارو‌ها بر خلق‌وخو اثر می‌گذارند

گاهی تغییر رفتار، هم‌زمان با آغاز یک داروی جدید یا تغییر مقدار مصرف آن رخ می‌دهد. این موضوع نباید به قطع خودسرانه دارو منجر شود، اما باید در اولین فرصت با پزشک یا داروساز در میان گذاشته شود.

بنزودیازپین‌ها، دارو‌هایی که برای اضطراب، بی‌خوابی، وسواس یا اختلال استرس پس از سانحه تجویز می‌شوند، در مواردی نادر ممکن است واکنش معکوس ایجاد کنند و با بی‌قراری یا حملات خشم همراه شوند. برخی پژوهش‌ها نیز احتمال ارتباط میان مصرف استاتین‌ها، دارو‌های کاهنده چربی خون، و تغییرات خلقی یا پرخاشگری را مطرح کرده‌اند با این حال، این ارتباط برای همه افراد رخ نمی‌دهد و نیازمند ارزیابی فردی پزشک است.

 گام‌های عملی برای مدیریت خشم

نخستین گام، این است که بجای اینکه خشم را به عنوان برچسبی بر شخصیت فرد بدانیم آن را به‌عنوان یک نشانه ببینیم. اگر عصبانیت ناگهان آغاز شده، بیش از گذشته تکرار می‌شود یا با علائمی مانند گیجی، فراموشی، لرزش، تعریق، تپش قلب، بی‌خوابی یا تغییر محسوس رفتار همراه است، مراجعه به پزشک می‌تواند ضروری باشد.

ثبت زمان و موقعیت بروز خشم، الگوی خواب، وعده‌های غذایی، بیماری‌های زمینه‌ای و دارو‌های مصرفی، به پزشک برای یافتن علت احتمالی کمک می‌کند. در کنار بررسی پزشکی، تمرین تنفس عمیق، فاصله گرفتن کوتاه‌مدت از موقعیت تنش‌زا، صحبت کردن درباره احساسات، نوشتن افکار خشم‌آلود و مراجعه به روان‌شناس یا مشاور می‌تواند راهی برای مدیریت سالم‌تر هیجان باشد.

دارو‌ها نیز نباید خودسرانه قطع، کم یا زیاد شوند. اگر خشم با تهدید یا آسیب به خود و دیگران همراه است، یا فرد ناگهان دچار سردرگمی و تغییر رفتار شدید شده، باید کمک فوری پزشکی دریافت کند.