رئیسجمهور فعلی، فارغ از اینکه چه میزان موافق یا مخالف دارد، با رأی مردم بر سر کار آمده است. اگر قرار است تغییری در این جایگاه رخ دهد، قانون اساسی مسیر آن را مشخص کرده است، نه تصمیم چند فرد یا یک جمع محدود. وقتی کسی با صراحت میگوید «ما کار خودمان را میکنیم»، در واقع این پیام را مخابره میکند که رأی مردم و سازوکارهای قانونی، تا جایی اعتبار دارد که با خواست او همسو باشد؛ و این دقیقاً همان نقطهای است که سیاست از مدار قانون خارج میشود.
تناقض ماجرا اینجاست که همین جریانها خود را مدافع ولایت معرفی میکنند، اما در عمل، وقتی احتمال میدهند نظر رهبری مطابق میلشان نباشد، با یک جمله ساده از کنار آن عبور میکنند؛ «ما کاری به رهبری نداریم.» اگر قرار باشد هر گروهی در بزنگاهها نسخه خود را اجرا کند، دیگر جایگاه نهادهای رسمی، رأی مردم و حتی رهبری چه میشود؟ آیا قرار است کشور با «حاکمیتهای موازی» اداره شود؟
امروز کشور بیش از هر زمان دیگری به انسجام نیاز دارد، نه به ادبیاتی که بوی خودسری میدهد. مطالبهگری حق همه است، نقد دولت هم حق همه؛ اما هیچکس حق ندارد خود را جای قانون، جای رأی مردم یا جای سازوکارهای رسمی بنشاند.
تجربه نشان داده هر جا عدهای تصور کردهاند «ما خودمان تصمیم میگیریم»، هزینه آن را نه خودشان، بلکه مردم و کشور پرداختهاند. انقلابیگری با قانونگریزی تفاوت دارد؛ و خودسری، هر نامی که روی آن گذاشته شود، در نهایت فقط به تضعیف انسجام ملی و تقویت دشمن منتهی خواهد شد.
