وقتی چراغ خودرو بخشی از طراحی بدنه بود به گزارش خبرنگار خودرو تابناک؛ زمانی بود که طراح خودرو برای طراحی چراغ مجبور نبود آن را روی دماغه خودرو بگذارد و تمام. میتوانست چراغ را پشت یک درپوش مخفی کند، خط بدنه را صاف نگه دارد و وقتی راننده کلید چراغ را میچرخاند، ناگهان دو یا چهار چراغ از دل کاپوت یا گلگیر بیرون بیایند. امروز شاید این حرکت بیشتر شبیه یک ترفند نمایشی به نظر برسد، اما در بخش بزرگی از تاریخ خودرو، چراغهای جمعشونده یا Pop-up Headlights یکی از مهمترین ابزارهای طراحان برای ساختن چهرهای متفاوت بودند. خودروهایی که این چراغها را داشتند معمولاً پایینتر، عریضتر و تهاجمیتر به نظر میرسیدند و همین ویژگی باعث شد این فناوری از خودروهای لوکس و اسپرت گرفته تا مدلهای اقتصادی و حتی برخی خودروهای معمولی راه پیدا کند. ایده چراغ مخفی در اصل از یک نیاز ساده به وجود آمد: چراغ باید بتواند نور کافی را به جلو بتاباند، اما همزمان محدودیتهای طراحی و آیرودینامیک را هم رعایت کند. نخستین نمونههای چراغهای پنهان به دهههای ابتدایی قرن بیستم برمیگردند، زمانی که طراحی خودرو هنوز تحت تأثیر کالسکهها بود و چراغها اغلب به صورت قطعات جداگانه روی بدنه قرار میگرفتند. با افزایش سرعت خودروها و تغییر شکل بدنه، چراغ نیز به بخشی جدی از طراحی تبدیل شد. یکی از نخستین نمونههای شناختهشده استفاده از چراغهای جمعشونده به Cord ۸۱۰ در سال ۱۹۳۶ مربوط میشود. این خودرو محصول شرکت Cord بود و طراحی آن توسط Gordon Buehrig انجام شد. Cord ۸۱۰ نهتنها به دلیل چراغهای مخفی، بلکه به خاطر طراحی جلوپنجره متفاوت، بدنه آیرودینامیک و استفاده از سیستم انتقال قدرت جلو، یکی از خودروهای بسیار پیشرفته زمان خود محسوب میشد. چراغهای جلو داخل گلگیرها قرار میگرفتند و راننده با استفاده از مکانیزمی دستی آنها را بیرون میآورد. در آن زمان، چراغ جمعشونده بیشتر از آنکه یک ابزار زیبایی باشد، راهی برای دستیابی به طراحی تمیزتر و متفاوتتر بود. اما بعد از جنگ جهانی دوم و بهخصوص در دهههای ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، این فناوری به یکی از نمادهای اصلی خودروهای اسپرت تبدیل شد. دلیلش هم کاملاً قابل فهم بود. وقتی چراغها بسته بودند، طراح میتوانست دماغه خودرو را پایینتر طراحی کند و خط کاپوت را …
