به گزارش تابناک، نویمان در سال ۱۸۹۸ در روستای کنرسرویت در ایالت بایرن آلمان به دنیا آمد. خانوادهای پرجمعیت و نسبتاً فقیر داشت و خودش نیز زندگی سادهای را در پیش گرفته بود. رؤیایش این بود که روزی راهبه و مبلغ مذهبی شود، اما جنگ جهانی اول مسیر زندگیاش را تغییر داد. در سال ۱۹۱۸، مجموعهای از سقوطها و حوادث جسمانی برای او اتفاق افتاد. وضعیتش بهتدریج وخیم شد؛ مدتی زمینگیر شد و بعد، بنا بر گزارشهای آن دوره، بینایی خود را نیز از دست داد. اما چیزی که زندگی او را برای همیشه تغییر داد، اتفاقی بود که چند سال بعد رخ داد.
زخمهایی که هر جمعه دوباره باز میشدند در مارس ۱۹۲۶، روی بدن نویمان زخمهایی ظاهر شد. ابتدا زخمهایی در ناحیه سینه و سپس در دستها و پاها گزارش شد. ماجرا به همین جا ختم نشد. نویمان میگفت در حالتهای خلسه مذهبی، صحنههایی از رنج و مصلوب شدن مسیح را میبیند و در همین وضعیت، زخمهای بدنش دوباره خونریزی میکنند. این اتفاق، طبق گزارشهای موجود، عمدتاً در روزهای جمعه رخ میداد؛ موضوعی که باعث شد خیلی زود نام او در میان مسیحیان کاتولیک بپیچد. عکسهای سیاهوسفیدی که از او باقی ماندهاند، دقیقاً همین تصویر را نشان میدهند: زنی با لباس سفید، زخمهایی در اطراف چشم و دست و صورت، و حالتی که شاهدان آن را نوعی خلسه مذهبی توصیف کردهاند.
عجیبتر از زخمها؛ ادعای زندگی بدون غذا شهرت نویمان فقط به استیگماتا محدود نشد. از اوایل دهه ۱۹۲۰، گزارشهایی درباره ناتوانی او در خوردن و نوشیدن منتشر شد. بعدها ادعا شد که او از سال ۱۹۲۶ به بعد، جز دریافت نان عشای ربانی، غذای دیگری مصرف نمیکرد. این ادعا اگر درست میبود، از نظر پزشکی فوقالعاده عجیب بود؛ انسانی که برای مدت کوتاهی بدون آب میتواند جان سالم به در ببرد، اما زندگی چندینساله بدون آب و غذا با فیزیولوژی شناختهشده انسان سازگار نیست. به همین دلیل، مسئله نویمان خیلی زود از حوزه ایمان خارج و به موضوعی برای بحث پزشکی تبدیل شد. در سال ۱۹۲۷، با فشار مقامهای کلیسایی، یک دوره مشاهده پزشکی از او انجام شد. نویمان برای حدود ۱۵ روز زیر نظر گروهی از پرستاران و پزشکان قرار گرفت و میزان خوردن، نوشیدن، وزن و وضعیت جسمی او بررسی شد. نتیجه، اما آن چیزی نبود …
