به گزارش سرویس فرهنگی تابناک؛ عکاسی، فقط ثبت یک لحظه نیست؛ ثبت نگاه یک نسل به جهان است. در روز عکاس، از همه آنانی یاد میکنیم که پشت دوربین ایستادهاند تا زیبایی، درد، شجاعت، تنهایی، شادی و فریاد را برای ما به تصویر بکشند. از عکاسان طبیعت که صبحهای سرد را برای ثبت یک نور به انتظار مینشینند، تا عکاسان شهری که نبض خیابانها را میگیرند، از عکاسان ورزشی که یک ثانیه طلایی را شکار میکنند تا عکاسان مستند که زندگی را بیپیرایه روایت میکنند. اما در میان این جمع گسترده، گروهی هستند با مسئولیتی سنگینتر؛ عکاسان خبری، و در رأس آنها، عکاسان جنگ؛ کسانی که میان آتش و تاریخ ایستادهاند تا راوی لحظاتی باشند که هیچکس دیگر جرئت ثبتش را ندارد. عکاسان خبری؛ چشمهای بیدار جامعه عکاس خبری فقط یک تصویربردار نیست؛ او خبر را با نور مینویسد. در لحظهای که دیگران از صحنه میگریزند، او به سمت حادثه میدود. در میان زلزله، سیل، آتشسوزی، اعتراض، بیمارستان و تشییع، او باید با خونسردی ترکیببندی کند، نور را بسنجد، لحظه را بشناسد و در کسری از ثانیه، تاریخی را که میگذرد، ثبت کند. یک عکس خبری میتواند افکار عمومی را تغییر دهد، صدای بیصداها را به گوش مسئولان برساند و گاه، یک قاب، ارزش صدها گزارش مکتوب را دارد. عکاس خبری، تنها شجاعت نمیخواهد؛ او باید جامعه را بشناسد، سیاست و مناسبات اجتماعی را درک کند، جغرافیا و خطرات میدان را بداند و مهمتر از همه، اخلاق حرفهای را با مسئولیت انسانی خود پیوند بزند. فرق عکاس خبری با یک عکاس معمولی، در نگاه تحلیلی اوست؛ نگاهی که پشت دوربین، «خبر» را میبیند و «پیام» را منتقل میکند. عکاسان جنگ؛ خط مقدم تاریخ اما در میان عکاسان خبری، جایگاهی بینظیر و سختتر وجود دارد؛ عکاسان جنگ. اینان فراتر از یک مأموریت رسانهای، به «حافظه تصویری» یک ملت تبدیل میشوند. آنها در میان دود و انفجار، در خاکریزها و سنگرها، در بیمارستانهای صحرایی و شهرهای بمبارانشده، دوربین را روی شانه میگذارند تا لحظهای را ثبت کنند که شاید هرگز تکرار نشود. از دفاع مقدس که پا به پای رزمندگان، از لبخند پیش از عملیات تا وداع مادران و شهادت جوانان را به تصویر کشیدند، تا جنگهای ۱۲ و ۴۰ روزه که در شهر خودشان، میان خانه و خانواده و …
