عبور نفتکش‌های پاکستانی از گلوگاه مرگ!

به گزارش گروه بین الملل خبرگزاری دانشجو، «مرکز امور خارجی و امنیتی قدس» در تحلیلی به زبان عبری، توافق دفاعی مکه میان عربستان سعودی، ترکیه و پاکستان را نشانه‌ای از تغییر تدریجی معماری امنیتی منطقه ارزیابی کرده است؛ تغییری که به نوشته این مرکز، می‌تواند انحصار دیرینه آمریکا در تأمین امنیت برخی کشورهای منطقه را تضعیف کند.

این اندیشکده صهیونیستی تأکید کرده است با وجود تمجیدهایی که از توافق مکه صورت گرفته، نباید از این واقعیت غافل شد که این پیمان می‌تواند نقطه آغاز روندی باشد که وابستگی کشورهای منطقه به واشنگتن را کاهش می‌دهد.

در این تحلیل، پیمان دفاع مشترک مکه که هفتم آگوست میان عربستان سعودی، ترکیه و پاکستان به امضا رسیده، به‌صراحت «زنگ خطر» برای آمریکا و رژیم صهیونیستی توصیف شده است.

براساس مفاد اعلام‌شده این توافق، هرگونه حمله مسلحانه به یکی از سه کشور عضو، حمله به همه آنها تلقی خواهد شد. مقامات پاکستان و ترکیه نیز تأکید کرده‌اند این پیمان ماهیتی دفاعی دارد و علیه کشور مشخصی طراحی نشده است.

با این حال، مرکز اسرائیلی معتقد است پیامدهای واقعی این توافق می‌تواند بسیار فراتر از اهداف اعلامی آن باشد و در نهایت به کاهش نقش آمریکا در ساختار امنیتی منطقه منجر شود.

در این تحلیل آمده است برخی در واشنگتن ممکن است پیمان مکه را سازوکاری برای تقسیم بار امنیتی بدانند، اما شکل‌گیری یک چارچوب دفاعی مستقل در میان سه کشور مهم اسلامی می‌تواند در بلندمدت به چالشی تازه برای نفوذ آمریکا تبدیل شود.

این اندیشکده با نگرانی از افزایش استقلال امنیتی منطقه نوشته است عربستان، ترکیه و پاکستان در حال ایجاد سازوکاری هستند که مستقیماً به واشنگتن وابسته نیست؛ موضوعی که می‌تواند محاسبات سنتی آمریکا و رژیم صهیونیستی در منطقه را با اختلال مواجه کند.

در این گزارش یادآوری شده است که عربستان برای دهه‌ها آمریکا را ضامن اصلی امنیت خود می‌دانست، ترکیه عضو ناتو است و پاکستان نیز روابط امنیتی طولانی با واشنگتن داشته است؛ با این وجود، همین کشورها اکنون به سمت ایجاد یک چارچوب دفاع جمعی مستقل حرکت کرده‌اند.

مرکز اسرائیلی این تحول را نشانه‌ای از کاهش اعتماد برخی شرکای سنتی آمریکا به تضمین‌های امنیتی واشنگتن دانسته و تصریح کرده است عربستان دیگر تمایلی ندارد امنیت خود را به‌طور کامل به ایالات متحده گره بزند.

بر اساس این تحلیل، اعضای پیمان مکه لزوماً در مسیر تقابل با آمریکا قرار نمی‌گیرند، اما ممکن است در آینده تصمیم‌هایی اتخاذ کنند که با منافع واشنگتن و غرب همسو نباشد؛ مسئله‌ای که برای ساختار امنیتی مطلوب آمریکا و رژیم صهیونیستی نگران‌کننده ارزیابی شده است.

این اندیشکده همچنین نسبت به تقویت قدرت امنیتی سه کشور مسلمان ابراز نگرانی کرده و نوشته است حتی اگر پیمان مکه هیچ‌گاه به یک «ناتوی اسلامی» واقعی تبدیل نشود، نفس حرکت منطقه به سمت سازوکارهای مستقل امنیتی، برای آمریکا و اسرائیل پیامد راهبردی دارد.

در جمع‌بندی این تحلیل آمده است آنچه برای واشنگتن و تل‌آویو نگران‌کننده است، صرفاً متن یک توافق دفاعی نیست، بلکه جهت‌گیری تازه‌ای است که از کاهش اتکا به آمریکا، تقویت بازیگران منطقه‌ای و ظهور بلوک‌های امنیتی مستقل حکایت دارد؛ روندی که می‌تواند بخشی از نفوذ سنتی آمریکا و رژیم صهیونیستی بر معادلات منطقه را فرسوده کند.

بین الملل

به گزارش گروه عبری خبرگزاری تسنیم، مرکز امور خارجی و امنیتی قدس در تحقیقی که امروز چهارشنبه روی خروجی سایت خود به زبان عبری منتشر کرد، نوشت: با وجود تمام تمجیدهای صورت گرفته از این توافق، اما نباید این مسئله را فراموش کنیم که این توافقنامه نقطه آغازین رویکردی است که از انحصار تکیه به ایالات متحده توسط کشورهای منطقه می‌کاهد و خواسته یا ناخواسته به این سمت و سو می‌رود. پایکوبی صهیونیست‌ها برای توافق مکه ادامه دارد

در  ادامه این تحقیق آمده است: پیمان دفاع مشترک مکه که هفتم آگوست میان عربستان سعودی، ترکیه و پاکستان به امضا رسید، باید به‌عنوان یک زنگ خطر برای ایالات متحده و اسرائیل تلقی شود. مفاد این پیمان ـ که هرگونه حمله مسلحانه به هر یک از این سه کشور را حمله به تمام آنها محسوب می‌کند ـ طبق گفته امضاکنندگان آن، کاملاً ماهیت دفاعی دارد. مقامات پاکستانی و ترکیه‌ای تاکید می‌کنند که این معاهده علیه هیچ کشور مشخصی جهت‌گیری نشده است.

با این حال، ممکن است این موضوع کاملاً دقیق نباشد، و این تنها بخشی از مسئله است.

در حالی که برخی پیمان مکه را گامی می‌دانند که در آن کشورها سرانجام به جای اتکای انحصاری به ایالات متحده (مانند آنچه عربستان سعودی در حال حاضر انجام می‌دهد)، مسئولیت دفاع خود را بر عهده می‌گیرند، اما به نظر می‌رسد این ترتیب به احتمال زیاد به «پیامدهای ناخواسته» منجر خواهد شد.

به نظر می‌رسد ایالات متحده این واقعیت را نادیده می‌گیرد که آخرین چیزی که پس از جنگ جهانی دوم می‌خواست، داشتن ارتش‌های قوی توسط اروپا و سایر مناطق بود.

همین مسئله در مورد ائتلافی مانند پیمان مکه نیز صدق می‌کند. در نگاه اول، ممکن است ائتلاف سعودی، پاکستانی و ترکیه‌ای طوری به نظر برسد که به ایالات متحده در تقسیم بار امنیتی کمک می‌کند. اما در بلندمدت، این اتفاق‌نظر ممکن است به ایجاد بار امنیتی بسیار بزرگ‌تری ختم شود.

در بخش دیگری از این تحقیق به صراحت درباره قدرتمندشدن سه کشور اسلامی ابراز نگرانی شده و تاکید می‌شود، اکنون، تحت پیمان مکه، سه کشور اصلی اسلامی ـ که دو کشور از آنها شرکای دیرینه ایالات متحده هستند و یکی از آنها عضو ناتو است ـ در حال ایجاد یک چارچوب امنیتی منطقه‌ای مستقل از واشنگتن هستند.

برای دهه‌ها، عربستان سعودی به ایالات متحده به‌عنوان ضامن اصلی امنیتی خود متکی بود. ترکیه همچنان عضو پیمان سازمان اتلانتیک شمالی (ناتو) است. پاکستان نیز روابط امنیتی طولانی و پیچیده‌ای با واشنگتن دارد. اکنون این سه کشور در حال ایجاد یک سازوکار دفاع دسته‌جمعی ویژه خود هستند.

به نظر می‌رسد برخی از شرکای سنتی ایالات متحده دیگر برای حفاظت از خود به این کشور اعتماد ندارند. عربستان سعودی به روشنی نشان می‌دهد که دیگر تمایلی ندارد برای امنیت خود به‌طور کامل به ایالات متحده متکی باشد.

کشورهای عضو پیمان مکه لزوماً به دشمنان ایالات متحده تبدیل نمی‌شوند، اما ممکن است دست به اقداماتی بزنند که با منافع ایالات متحده و غرب در تعارض باشد.

و در پایان هم نتیجه گیری می کند: حتی اگر پیمان مکه هرگز به یک «ناتوی اسلامی» واقعی تبدیل نشود و تا حدی نمادین باقی بماند، به این معنی نیست که خطرناک نیست.

خطر واقعی در جهت‌گیری استراتژیکی نهفته است که این پیمان بازگو می‌کند ـ به‌عنوان واکنشی به عقب‌نشینی مشهود (ضعف) نفوذ آمریکا، تقویت ترکیه، تضعیف چشم‌انداز صلح(سازش) در خاورمیانه، و اکنون ظهور یک بلوک منطقه‌ای جدید که اعضای اصلی آن روزبه‌روز بیشتر به اسرائیل، قبرس، یونان و کل غرب نه به‌عنوان شرکای محتمل، بلکه به‌عنوان دشمن می‌نگرند.

انتهای پیام/  

با خطرناک شدن تردد کشتی‌ها در پی اقدامات ایران، یک عملیات آمریکایی راهی برای خروج بخشی از صادرات انرژی فراهم کرده است؛ عملیاتی که در آن نفتکش‌ها به‌صورت مخفیانه در مسیرهای خطرناک اسکورت و هدایت می‌شوند.

اما از ماه مه، ارتش آمریکا نقشی کلیدی در انتقال میلیون‌ها بشکه نفت از طریق این تنگه ایفا کرده و کمک کرده است قیمت نفت بیش از این افزایش پیدا نکند.

این عملیات به‌صورت مخفیانه نفتکش‌ها را از بخش جنوبی تنگه هرمز، در مسیرهایی نزدیک به عمان، عبور می‌دهد. ایران عملاً کنترل می‌کند که کدام کشتی‌ها از سمت تحت کنترل این کشور در تنگه، در مقابل عمان، عبور کنند.

پیش از جنگ، روزانه حدود ۱۵ میلیون بشکه نفت خام از تنگه هرمز عبور می‌کرد. به گفته تحلیلگران، در ماه ژوئیه، نفتکش‌هایی که از مسیرهای تحت حفاظت آمریکا استفاده می‌کردند، روزانه حدود ۵ میلیون بشکه نفت را از خلیج فارس خارج کردند.

اما تلاش آمریکا که با مخالفت ایران روبه‌روست، هزینه‌هایی نیز داشته است.

ارتش آمریکا برای انتقال حجم محدودی از نفت از طریق تنگه، منابع قابل‌توجهی را به کار گرفته است؛ کاری که پیش از جنگ نیازی به انجام آن نبود.

به گرارش تابناک، بلومبرگ گزارش که دو نفتکش چینی در ۲۴ ساعت گذشته از مسیر عمانی تنگه هرمز برگشت خورده‌اند.

منابع رهیابی دریایی ساعاتی پیش از اخطار به یک نفتکش در ورودی تنگه هرمز در مسیر عمانی خبر داده بودند.

ترامپ باز هم تکرار کرده که تنگه هرمز باز است اما حوادث ۴۸ ساعت گذشته در تنگه هرمز نشان می‌دهد که تنگه در کنترل نیروی دریایی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی‌ست.

بر اساس پایش‌های بلومبرگ، نفتکش «سی ۵» حامل نفت عراق که دیروز از خلیج‌فارس به سمت تنگه می‌رفت، اکنون در میانه تنگه متوقف است؛ نفتکش «هستیا» هم امروز صبح می خواست از سواحل عمان وراد خلیج‌فارس شود، تغییر مسیر داده و از خلیج فارس خارج شده است.