مجردها هم به دنبال مسکن هستند

موضوع مسکن همچنان به عنوان یکی از دغدغه های اساسی در جامعه ایرانی مطرح است و همچنان کارهای ویژه تر را می‌طلبد.   هرچقدر تقاضا برای مسکن افزایش پیدا کند، طبیعتاً با همان چالش‌هایی مواجه می‌شویم که امروز شاهد آن هستیم؛ از یک سو افزایش قیمت مصالح، خدمات و زمین، و از سوی دیگر هدف‌گذاری برای تولید سالانه هشتصد هزار تا یک میلیون واحد مسکونی.   از سوی دیگر، تحولات جمعیتی کشور نیز مزید بر علت شده است. در سال ۱۳۵۵، جمعیت کل ایران حدود ۳۳.۷ میلیون نفر بود که ۳۶ درصد آن را جمعیت شهری تشکیل می‌داد. اما در سال ۱۴۰۴، این نسبت کاملاً برعکس شده؛ جمعیت کشور به حدود ۸۸ میلیون نفر رسیده که نهایتا ۲۷ درصد روستایی و عشایری هستند.   این تغییر ساختاری، پیامدهای متعددی داشته است: کاهش جمعیت تولیدکننده در روستاها، افزایش جمعیت مصرف‌کننده در شهرها و انتقال فشار تقاضا به کلان‌شهرها که باعث بحران مسکن شده است.   متقاضیان مسکن، دیگر فقط خانوارها نیستند افزون بر این، در سال‌های اخیر الگوی تقاضای مسکن نیز دچار تحول شده است. عواملی مانند استقلال‌طلبی جوانان، مهاجرت‌های درون‌شهری و برون‌شهری، تخریب و نوسازی بافت‌های فرسوده و تغییر …