به گزارش سرویس بین الملل تابناک، «نیو عرب» در مقالهای نوشته است:
غیبت فعلی مصر از پیمان امنیت جمعی امضا شده بین ترکیه، پاکستان و عربستان سعودی، که با عنوان «توافق مکه» از آن یاد میشود، توجه دوبارهای را به استراتژی امنیتی مصر در قبال متحدان منطقهای خود و منطقه وسیعتر معطوف کرده است.
در حالی که گمانهزنیها در مورد غیبت مصر از این توافق بسیار است، برای درک موضع قاهره باید فراتر از توافق مکه نگاه کرد.
موضع امنیتی منطقهای مصر در طول تاریخ تحت تأثیر ترجیح آن برای انعطافپذیری استراتژیک شکل گرفته است، که ناشی از این درک است که منافع آن اغلب نیازمند حفظ روابط با بازیگران منطقهای و بینالمللی رقیب است.
امروز، این رویکرد توسط یک محیط منطقهای به طور فزاینده ناپایدار، که با تهدیدات دولتی و غیردولتی مشخص میشود، از جنگهای منطقهای در حال گسترش اسرائیل گرفته تا جنگ آمریکا-اسرائیل-ایران و پیامدهای آن، مورد آزمایش قرار میگیرد.
پیچیدگیهای این محیط ژئواستراتژیک، قاهره را بر آن داشته تا بر دیپلماسی، میانجیگری و همکاری امنیتی مبتنی بر موضوع، به جای اتحادهای مبتنی بر بلوکهای مشخص، تأکید کند.
رفع اختلاف با ترکیه، گسترش روابط امنیتی با بازیگران اصلی منطقه از جمله عربستان سعودی، و حفظ کانالهای دیپلماتیک پشتپرده با بازیگران رقیب، همگی نشاندهنده تلاش مصر برای تنوعبخشی به مشارکتهای امنیتی خود و در عین حال حفظ انعطافپذیری برای تعامل در سراسر خطوط گسل منطقهای است.
امنیت از طریق دیپلماسی
یک تلگراف از سفارت آمریکا در قاهره به وزارت امور خارجه ایالات متحده در سال ۱۹۵۵، تبادل نظر پرتنشی بین «جمال عبدالناصر»، رئیسجمهور وقت مصر، و «جورج آلن»، معاون وزیر امور خارجه وقت آمریکا، بر سر خرید تسلیحات چکسلواکی توسط مصر را مستند کرده است.
در این تبادل نظر، ناصر در مورد قابلیت اطمینان واشنگتن به عنوان یک شریک امنیتی ابراز تردید کرد و نگرانیهایی را در مورد نفوذ رو به رشد اسرائیل و جاهطلبیهای سرزمینی آن، به ویژه نفوذ حزب حیروت (سلف حزب لیکود امروزی)، مطرح نمود.
این تبادل نظر، نشاندهنده ویژگی کلیدی تفکر استراتژیک مصر است. قاهره از دیرباز نسبت به اتکای بیش از حد به یک چتر امنیتی خارجی واحد بدبین بوده و ترجیح داده است …
