به گزارش تابناک، ماجرا وقتی عجیبتر میشود که رئیسجمهور کشور، آن هم در حضور رئیس سازمان صداوسیما، صراحتا از کیفیت برنامههای این رسانه گلایه میکند و میگوید دیگر تلویزیون نگاه نمیکند! پزشکیان حتی بلافاصله به یک نکته مهمتر اشاره میکند: «وقتی من این نگاه را پیدا میکنم، ببین مردم چه نگاهی پیدا میکنند.» این جمله شاید صریحترین نقد ممکن به وضع موجود رسانه ملی باشد؛ رسانهای که قرار است نبض جامعه را در دست داشته باشد، اما ظاهرا حتی رئیس دولت نیز با تولیدات آن ارتباطی برقرار نمیکند.
مسئله فقط سلیقه شخصی رئیسجمهور نیست؛ پای بودجه عمومی و سرمایه ملی در میان است. صداوسیما هر سال از منابع عمومی کشور اعتبار قابل توجهی دریافت میکند و در شرایطی که دولت با محدودیت منابع، کسری بودجه و دهها اولویت اقتصادی و معیشتی مواجه است، طبیعی است که مردم بپرسند حاصل این هزینه هنگفت چیست؟ اگر خروجی این همه اعتبار، برنامههایی باشد که مخاطب را به سمت شبکههای اجتماعی، پلتفرمها و رسانههای دیگر سوق دهد، باید درباره مدل فعلی اداره رسانه ملی یک بازنگری جدی صورت بگیرد.
از طرف دیگر، فاصله میان مردم و رسانه ملی دیگر موضوعی نیست که بتوان با چند نظرسنجی یا آمار رسمی آن را نادیده گرفت. مخاطب امروز انتخابهای متعددی دارد و برای تماشای محتوای بیکیفیت منتظر پخش تلویزیونی نمیماند. صداوسیما اگر نتواند برای مخاطب ایرانی جذابیت ایجاد کند، بودجه بیشتر بهتنهایی مشکل را حل نخواهد کرد. مسئله، فقط پول نیست؛ مسئله کیفیت، ایده، مدیریت، شناخت مخاطب و توان رقابت با رسانههای رقیب است.
اما شاید عجیبترین بخش ماجرا، واکنش رئیس رسانه ملی باشد؛ وقتی رئیسجمهور در حضور رئیس صداوسیما از تلویزیون گلایه میکند، لبخند و خنده چه پاسخی به این انتقاد جدی است؟ اگر رئیس سازمان حتی در برابر چنین انتقاد صریحی پاسخ روشنی برای دفاع از عملکرد مجموعه تحت مدیریت خود ندارد، این پرسش جدیتر میشود که اساساً چه کسی قرار است درباره کیفیت، مخاطبگریزی و اثربخشی صداوسیما پاسخگو باشد؟ …
