به گزارش تابناک، انتصاب محسن رضایی به دبیری شورای عالی امنیت ملی، پیش از هر چیز یک تصمیم در سطح عالی نظام است و باید با همان عینک تحلیل شود؛ اما ظاهراً یک گروه تندرو عجله دارد این انتصاب را به یک دعوای جناحی تقلیل دهد.
روایت آنها این است که چون محمدباقر ذوالقدر در شورای عالی امنیت ملی به تفاهمنامه رأی مثبت داده، کنار گذاشته شده و محسن رضایی که در همان ماجرا موضع دیگری داشته، جای او نشسته است؛ بعد هم بلافاصله نتیجه میگیرند که «پس انتخاب رضایی تصمیمی درست بوده است». سؤالی که مطرح است این است؛ سند این ارتباط کجاست؟ آیا کسی از دفتر رهبری یا شورای عالی امنیت ملی گفته دلیل تغییر دبیر شورا، رأی ذوالقدر به تفاهمنامه بوده است؟
مسئله زمانی جالبتر میشود که به سابقه همین گروه تندرو نگاه کنیم. محسن رضایی که امروز ناگهان برایشان به چهرهای مطلوب و قابل اتکا تبدیل شده، تا همین دیروز از سوی بسیاری از همین افراد و رسانههایشان با انتقادهای تند مواجه بود. حالا چه اتفاقی افتاده که یک انتصاب، تمام آن انتقادها را یکشبه از یاد برده است؟
این دقیقاً همان سیاستی است که باید مراقب آن بود؛ آدمها نه بر اساس کارنامهشان، بلکه بر اساس اینکه امروز در کدام سمت یک اختلاف نظر ایستادهاند، خوب یا بد میشوند.
از سوی دیگر، اگر قرار باشد جابهجایی ذوالقدر و رضایی را صرفاً از زاویه تفاهمنامه تفسیر کنیم، عملاً یک تصمیم کلان امنیتی را به ابزار تبلیغاتی یک گروه تندرو تبدیل کردهایم. ذوالقدر اگر درباره تفاهمنامه رأیی داده، باید درباره همان رأی و استدلالهایش بحث کرد؛ رضایی هم اگر نظر متفاوتی داشته، باید درباره همان موضع سخن گفت. اما اینکه بدون هیچ سند رسمی بگوییم «رهبری به دلیل رأی ذوالقدر او را کنار گذاشت و رضایی را جایگزین کرد»، چیزی جز تفسیر و گمانهزنی سیاسی نیست.
اتفاقاً اینجا بد نیست یک تناقض دیگر را هم یادآوری کنیم؛ یکی از همین تندروها پیشتر درباره محسن رضایی در ماجرای قطعنامه ۵۹۸، روایتی ارائه کرده بود که او را فردی فریبخورده در ماجرای «جام زهر» معرفی میکرد و درباره نامه او به هاشمی رفسنجانی نیز همین روایت را مطرح کرده بود. حالا همان گروه تندرو چگونه میتواند با یک انتصاب جدید، محسن رضایی را تبدیل به «شاخص تشخیص درست و غلط» در سیاست …
