اگر به جای پرداخت حق بیمه برای تامین اجتماعی، هر ماه با همان مقدار پول، طلا می خریدم، آیا به صرفهتر نبود؟ این سئوالی است که احتمالا گاهی به ذهن بعضی ها می رسد. سئوالی درست اما ناگوار که از کاستی های تامین اجتماعی و عملکرد نامناسب بیمهها حکایت میکند. به گزارش سرویس اجتماعی تابناک، گاهی پرسش هایی در ذهن ایجاد می شود که پاسخ های عمیق و علمی تر لازم دارد. همانند این پرسش؛کارگران اگر به جای بیمه، ماهانه طلا خریداری میکردند، ثروتشان چندین برابر نمی شد؟ این ثروت چند برابر وعده های رو به آینده تامین اجتماعی و سازمانهای بیمه گر می شد؟
این گزارش با بررسی اعداد و ارقام طی یک دهه (۱۳۹۴ تا ۱۴۰۴) به یافتن پاسخ این پرسش می پردازد. البته با یادآوری این نکته که در یک سیستم منطقی و علمی بیمه گذاری، احتمالا طرح چنین سئوالی و چنین مقایسه ای، اشتباه باشد. چرا که بیمه ها در این فرایند درست، به صورت دایمی با فرد و زندگی او همراه هتند و حمایت های لازم و قانونی را اعمال می کنند. لذا چنین پرسش هایی، مربوط به عملکرد ضعیف بیمهها و داشتن انواع حواشی و متعلق به شرایط تورمی بالاست که در اذهان ایجاد می شود. در شرایط نرمال و استاندارد چنین مقایسه ای درست نیست و گمراه کننده به نظر می رسد. داستان از چه قرار است؟ سیستم بیمهی تأمین اجتماعی بر این اصل استوار است که کارگر با پرداخت ماهانهی درصدی از حقوق خود، در ازای آن از خدمات درمانی و مستمری بازنشستگی در آینده برخوردار میشود. اما سؤال کلیدی این است: با توجه به عملکرد بیمه ها و تورم افسارگسیخته و افزایش سرسامآور قیمت دلار و طلا در ایران، آیا این معاوضه به نفع کارگر تمام میشود یا اینکه او عملاً در حال از دست دادن سرمایهی خود است؟ برای پاسخ به این پرسش، بیایید یک کارگر با حداقل حقوق را در نظر بگیریم که سهم ۷ درصدی او از حقوق، ماهانه به عنوان حق بیمه پرداخت میشود. سناریوی اول: پرداخت حق بیمه و دریافت مستمری - در سال ۱۳۹۴، حداقل حقوق ماهانه ۷٬۱۲۵٬۰۰۰ ریال (معادل ۷۱۲٬۵۰۰ تومان) بود و سهم بیمهی کارگر (۷ درصد) ماهانه ۴۹،۸۷۵ تومان میشد. - در سال ۱۴۰۴، حداقل حقوق ماهانه به ۱۰۴٬۰۰۰٬۰۰۰ ریال (معادل ۱۰٬۴۰۰٬۰۰۰ تومان) رسیده و سهم بیمه ماهانه به ۷۲۸٬۰۰۰ تومان افزایش یافته است. حالا …
