به گزارش تابناک، ایاد شعبان عیسی رمزی، ملقب به «الداغستانی» بهواسطهٔ ریشهٔ خانوادگیاش، سال ۱۹۳۶ در استان دیالی عراق چشم به جهان گشود. تحصیلات نظامی را در کلیهٔ نظامی عراق گذراند؛ همان مؤسسهای که در دوران پادشاهی عراق، درخشانترین دانشجویانش را برای دورههای تکمیلی روانهٔ بریتانیا میکرد. او هم یکی از همین اعزامیها بود و راهی آکادمی نظامی ساندهرست شد، یکی از معتبرترین مراکز تربیت افسر در جهان، و از آن فارغالتحصیل شد. در همان سالها بود که ملک فیصل دوم، آخرین پادشاه عراق، شخصاً به دیدار دانشجویان اعزامی به ساندهرست میرفت؛ رسمی که نشان میدهد این افسر جوان از همان ابتدا زیر ذرهبین دربار بغداد بود. اما چیزی که در جوانی نام او را سر زبانها انداخت، میدان جنگ نبود، میدان مسابقه بود. او قهرمان پرش با نیزهٔ عراق شد و در یک مسابقهٔ آزاد پرش در آلمان، عنوان نخست جهان را از آن خود کرد. ملک فیصل دوم شخصاً او را برای این افتخار تقدیر کرد؛ برای افسر جوانی از دیالی، آن روز بیشتر شبیه نقطهٔ اوج یک زندگی ورزشی بود، نه سرآغاز مسیری که قرار بود او را به یکی از شناختهشدهترین فرماندهان میدانی جنگ ایران و عراق بدل کند. ترقیاش در ارتش عراق، آرام، اما بیوقفه پیش رفت. سال ۱۹۷۵ فرماندهی مدرسهٔ نیروهای ویژهٔ عراق را بر عهده گرفت، جایی که نسل تازهای از کماندوهای این کشور تربیت میشدند. شش سال بعد، در ۱۹۸۱، به فرماندهی صنف نیروهای ویژهٔ عراق رسید؛ یعنی بالاترین ردهٔ سازمانی این نیرو در کل ارتش عراق. اما پیش از آنکه به این جایگاه برسد، نامش قبلاً روی یکی از خونبارترین صفحات جنگ ایران و عراق ثبت شده بود. جنگی که از اروندرود آغاز شد جنگ هشتسالهٔ ایران و عراق در ۳۱ شهریور ۱۳۵۹ (۲۲ سپتامبر ۱۹۸۰) با یورش گستردهٔ ارتش عراق به مرزهای غربی و جنوبی ایران و بمباران چند فرودگاه آغاز شد. چند روز پیش از آن، صدام حسین در نطقی تلویزیونی، پیمان ۱۹۷۵ الجزایر را که مرز دو کشور را در امتداد خط تالوگ اروندرود تعیین کرده بود، پاره کرد و یکجانبه اعلام کرد که کل این رودخانه به عراق تعلق دارد. پشت این ادعای مرزی، محاسبهای بزرگتر نهفته بود: عراق کشوری تقریباً محصور در خشکی بود که تنها از دهانهٔ کمعمق همین رودخانه به خلیج فارس راه داشت، و تصرف خوزستان میتوانست این تنگنا را برای همیشه حل …
