یادداشت جنجالی وزیر آمریکایی در جلسه امنیتی با ترامپ

 مارکو روبیو به‌عنوان ارشدترین دیپلمات آمریکا، می‌توانست مسوول رسیدگی به چالش‌های سیاست خارجی این کشور در سراسر جهان باشد. اما با طولانی شدن جنگ علیه ایران، بروز بن‌بست جدی در درگیری میان رژیم اسرائیل و حماس و ادامه جنگ اوکراین، به نظر می‌رسد او از نقش و مسوولیت خود در قبال مهم‌ترین بحران‌هایی که آمریکا با آنها روبه‌روست، عقب نشسته است.

در عوض، روبیو نفوذ خود را در نیمکره غربی به کار گرفته و هدایت دیپلماسی آمریکا در قبال ونزوئلا و کوبا را بر عهده داشته است. موضوع کوبا برای او اهمیت شخصی عمیقی دارد زیرا فرزند مهاجران کوبایی است.

روبیو طی یک سال گذشته کارزار «فشار حداکثری» علیه این جزیره کمونیستی به راه انداخته، اقتصاد آن را با تحریم‌ها تحت فشار شدید قرار داده و گزارشی ۱۰۰ صفحه‌ای از وزارت امور خارجه آمریکا درباره تلاش‌های جاسوسی و نفوذی که امنیت ملی آمریکا را تهدید می‌کند، منتشر کرده است.

ام‌اس‌ان‌بی‌سی نوشت: برخلاف بیانیه‌های مربوط به تحریم‌ها و اقدامات علیه ایران که بیشتر آنها به سخنگوی وزارت امور خارجه نسبت داده می‌شود، روبیو تقریبا نام خود را پای تمامی اقدامات وزارت امور خارجه در ارتباط با کوبا گذاشته است. همچنین روبیو پس از عملیات نظامی برای ربایش نیکلاس مادورو رئیس‌جمهوری پیشین ونزوئلا، با افتخار در کنار دونالد ترامپ رئیس‌جمهوری آمریکا، در نشست خبری حاضر شد، اما بلافاصله پس از حمله مشترک آمریکا و رژیم اسرائیل به ایران، در هیچ‌یک از حضورهای مهم و علنی دیده نشد.

بر اساس برنامه‌های علنی روبیو که همزمان مشاور امنیت ملی نیز هست، او در بیشتر روزها در نشست‌ها و جلسات توجیهی کاخ سفید شرکت می‌کند و به ترامپ دسترسی مستقیم دارد. اما او همیشه برای انجام حضوری دیپلماسی آمریکا در مهم‌ترین بحران‌های این کشور اعزام نمی‌شود.

در عوض، ترامپ اغلب برای این کار به افراد دیگری روی می‌آورد.

جرد کوشنر داماد ترامپ، این هفته به مصر و اراضی اشغالی سفر کرد و با رهبران حماس و رژیم اسرائیل دیدار داشت تا طرح خلع سلاح و بازسازی غزه، موسوم به «هیات صلح» ترامپ، را نجات دهد.

کوشنر که شهروند عادی و فاقد هرگونه سمت در دولت آمریکا است، به همراه استیو ویتکاف فرستاده ویژه آمریکا، هدایت پرونده غزه و همچنین مذاکرات صلح با ایران را بر عهده داشته‌اند؛ مذاکراتی که از جمله به میانجیگری برای توافق تفاهم ۱۴ بندی با ایران در ماه ژوئن(خردادماه) منجر شد، اما این توافق از آن زمان فروپاشیده است.

مقام‌های پیشین وزارت امور خارجه آمریکا گفتند این کشور در موقعیت بهتری قرار می‌گرفت اگر وزیر امور خارجه، با استفاده از تخصص دیپلمات‌های حرفه‌ای وزارتخانه و دفاتر منطقه‌ای آن، مسوولیت هدایت تمامی چالش‌های سیاست خارجی آمریکا را بر عهده می‌داشت، نه اینکه ظاهرا فقط پرونده‌هایی را دنبال کند که شخصا یا از نظر سیاسی به آنها علاقه‌مند است.

آرون دیوید میلر مذاکره‌کننده پیشین وزارت امور خارجه آمریکا گفت: من برای ۶ وزیر امور خارجه کار کرده‌ام. هیچ‌کدام از آنها در مواجهه با شدیدترین و بزرگ‌ترین بحران دولت ترامپ در حوزه سیاست خارجی، هرگز نمی‌پذیرفتند که به طور عملی کنار بنشینند یا چنین تصور شود که در صحنه حضور ندارند.

میلر که عضو ارشد بنیاد کارنگی برای صلح بین‌المللی است و با دولت‌های جمهوری‌خواه و دموکرات همکاری و از هر دو حمایت کرده است، سپردن مسوولیت چنین درگیری‌های مهمی به فرستادگان ویژه‌ای که به طور مستقیم به رئیس‌جمهوری گزارش می‌دهند، به جای مدیریت آنها توسط وزیر امور خارجه را «غیرعادی» توصیف کرد.

با این حال، میلر گفت حتی برای بهترین مذاکره‌کنندگان نیز حل بحران‌های ایران، غزه و جنگ روسیه و اوکراین «کار بسیار دشواری» خواهد بود، اما مشکل فراتر از روبیو است؛ فردی که به گفته او «مسائلی را که می‌خواهد در آنها دخالت داشته باشد، گزینش می‌کند.»

میلر گفت: «مشکل به هسته و ساختار ناکارآمد تصمیم‌گیری در حوزه امنیت ملی بازمی‌گردد که این دولت ایجاد کرده است.» او همچنین به اعزام مقطعی جی‌دی ونس معاون رئیس‌جمهوری آمریکا، برای رسیدگی به موضوع ایران اشاره کرد و افزود: «به نظر من، اینکه ترامپ صلاح دیده بهترین دوست و دامادش را برای هدایت و مذاکره درباره سه مورد از دشوارترین مناقشات نظام بین‌المللی اعزام کند، خود گواهی بر میزان ناکارآمدی این ساختار است و نتایج آن نیز، به نظر من، کاملا قابل پیش‌بینی است.»

دیوید شنکر معاون پیشین وزیر امور خارجه آمریکا در امور خاور نزدیک در نخستین دوره ریاست‌جمهوری ترامپ، گفت اتکای ترامپ به فرستادگان منتخب خود به جای دیپلمات‌های آمریکایی در بلندمدت روابط آمریکا با بسیاری از کشورها را تضعیف خواهد کرد.

شنکر گفت: دولت‌های خارجی دیگر به کانال‌های ارتباطی خود با وزارت امور خارجه متکی نیستند، زیرا وزارتخانه از روند تصمیم‌گیری کنار گذاشته شده است. فکر می‌کنم این مساله در مجموع روابط دوجانبه را تضعیف می‌کند. این روابط عمق کمتری پیدا می‌کند و در سطح یک دولت خاص بسیار قدرتمند است، اما از نظر نهادی تضعیف می‌شود.

به گزارش خبرآنلاین، نیویورک تایمز نوشت: دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا تیمی متشکل از ۲۵۰ کارگر را برای پیشبرد ساخت‌وساز، ۲۰ ساعت در روز و هفت روز هفته، به کار گرفته است تا هر چه سریعتر کار را به پایان برساند. دولت ایالات متحده همچنین در پرونده‌ای به دادگاه اعلام کرد که این هفته، برنامه‌هایی برای نصب یک میلیون پوند میلگرد و ریختن ۳۰۰۰ یارد مکعب بتن برای پروژه‌ای که اکنون دو سوم آن تکمیل شده است، وجود دارد.

به گزارش ایسنا، سال‌هاست که دونالد ترامپ استدلال می‌کند کاخ سفید باید سالن رقص مخصوص به خود را داشته باشد و می‌گوید این موضوع در صحنه جهانی «یک مسئله حیثیتی» است. او ادعا کرده که یک سالن رقص به مقامات اجازه می‌دهد تا بدون نیاز به برپایی چادر در چمن جنوبی، رویدادهای بزرگی را برای مهمانان ویژه برگزار کنند.

پس از روی کار آمدن ترامپ، او بازسازی گسترده کاخ سفید را آغاز کرد و بال شرقی آن را برای ساخت یک سالن رقص جدید جهت برگزاری مراسم و پذیرایی‌های بزرگ تخریب کرد. تا مارس ۲۰۲۶، هزینه ساخت این سالن حدود ۶۰۰ میلیون دلار برآورد شده بود.

دولت دونالد ترامپ هفته گذشته با ارائه درخواستی به دیوان عالی آمریکا خواستار تعلیق ممنوعیت ساخت سالن رقص در کاخ سفید شد. پیش‌تر یک دادگاه تجدیدنظر فدرال آمریکا این ممنوعیت را تایید و دلیل آن را نبود موافقت کنگره اعلام کرده بود. ترامپ گفته بود که این تصمیم در دادگاه عالی مورد تجدیدنظر قرار خواهد گرفت.

نیویورک تایمز در ادامه نوشت: در ماه‌های اخیر، در حالی‌که طرفداران حفظ آثار تاریخی و سایر منتقدان سعی در متوقف یا دست‌کم کُند کردن این پروژه داشته‌اند، ترامپ توجیه جدیدی ارائه داد؛ امنیت ملی! اساسا ترامپ با سالن رقص و پناهگاه نظامی زیر آن به عنوان یک چیز برخورد می‌کند. این پناهگاه که رسما با نام مرکز عملیات اضطراری ریاست جمهوری یا PEOC شناخته می‌شود، در طول جنگ‌جهانی دوم در زیر جایی ساخته شد که زمانی بال شرقی کاخ سفید بود که ترامپ سال گذشته آن را تخریب کرد تا راه را برای سالن رقص خود باز کند.

پس از آنکه یک مرد مسلح در ماه آوریل به شام ​​انجمن خبرنگاران کاخ سفید حمله کرد، ترامپ در رسانه‌های اجتماعی گفت که این هرج‌ومرج نیاز به «سالن رقص فوق سری نظامی که اکنون در کاخ سفید در حال ساخت است»، دارد.

جاشوآ فیشر، مدیریت اداره کاخ سفید به دادگاه گفت: یک سازه بتنی و فولادی از قبل ساخته شده است که پنج طبقه عمق و ۷۰ فوت (۲۱ متر) ارتفاع دارد. همچنین، ۸۰ درصد میلگردهای این پروژه قرار داده شده و بتن ریخته شده است. علاوه بر این، ۳۳۵ میلیون دلار از ۴۰۰ میلیون دلار مورد نیاز برای این پروژه از طریق کمک‌های خصوصی جمع‌آوری شده و تخمین می‌زنیم که ساخت‌وساز ۶۵ درصد آن تکمیل شده است.

جان ساوئر، معاون دادستان کل استدلال کرد: سالن رقص به‌طور جدایی‌ناپذیری با نیازهای گسترده‌تر امنیت ملی مجموعه کاخ سفید مرتبط است. این سازه با بتن سخت شده، فولاد و میلگرد، ستون‌ها، سقف‌ها و تیرهای محافظ مقاوم در برابر موشک، سقف‌ها و بام‌های ضد پهپاد، و شیشه‌های ضد گلوله، بالستیک و انفجار ساخته شده است. این سازه شامل پناهگاه‌های بمب، بیمارستان‌ها و مراکز درمانی پیشرفته، پارتیشن‌بندی محافظ بین تمام قسمت‌های ساختمان، سازه‌ها و تجهیزات نظامی فوق سری، تهویه‌های درجه نظامی، یک سیستم تهویه مطبوع و گرمایش یکپارچه، لانه‌های تک تیرانداز و یک درگاه پهپاد در بالا است.

او همچنین مطلب عنوان‌شده در حکم دادگاه تجدیدنظر مبنی بر اینکه ترامپ مستاجر موقت کاخ سفید است، نه مالک آن، را رد و ادعا کرد: رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا مستاجر نیست، بلکه تنها رئیس منتخب قوه مجریه است. سایر روسای جمهور نیز اقداماتی را برای نوسازی کاخ سفید انجام داده‌اند.

کیمبرلی وهل، استاد حقوق دانشگاه بالتیمور گفت: ترامپ سال‌هاست که برای گسترش اختیارات ریاست‌جمهوری تلاش می‌کند و تلاش برای ساخت یک ساختمان جدید عظیم در محوطه کاخ سفید بدون تایید قانونگذاران، آخرین اقدام اوست.

او گفت: دونالد ترامپ این استدلال کلی و عمومی را مطرح می‌کنند که «من رئیس‌جمهور هستم، بنابراین امنیت ملی مطرح است و می‌توانم هر کاری که می‌خواهم انجام دهم»! این یک شیب بسیار تند و لغزنده به سمت قدرت نامحدود در ریاست جمهوری است.

۳۱۰۳۱۰ کد مطلب 2262771

به گزارش فرتاک نیوز؛ به نقل از خبرگزاری تاس، گئورگی بوریسنکو معاون وزیر خارجه روسیه در سخنانی به خبرنگاران گفت که تهدیدهای ترامپ، تلاشی برای اعمال فشار بر عمان به شمار می‌رود. او همچنین ابراز امیدواری کرد که اوضاع به‌سرعت حل و فصل شده و صلح و آرامش به منطقه خلیج فارس بازگردد، چرا که این موضوع برای کشورهای منطقه و جهان اهمیت ویژه‌ای دارد.

این دیپلمات روس تصریح کرد: "تهدیدها همیشه وجود دارند، اما ما بر این باوریم که عقل سلیم در نهایت پیروز خواهد شد."

بوریسنکو اظهار داشت که همه طرف‌ها باید به دنبال یک راه‌حل مسالمت‌آمیز باشند تا از ایجاد تلفات جدید و تخریب بیشتر زیرساخت‌ها جلوگیری شود. او همچنین تأکید کرد که روسیه تمام تلاش خود را برای دستیابی به این هدف به کار خواهد بست.

معاون وزیر خارجه روسیه یادآور شد که مسکو در خردادماه ۱۴۰۵، پیشنهادی به‌روز شده برای امنیت جمعی در خلیج فارس ارائه داده است و امیدوار است که شرکای ایرانی و عرب این پیشنهاد را با دقت بررسی کنند.

بوریسنکو همچنین در پاسخ به سوالی درباره عوارض کشتی‌ها در تنگه هرمز گفت که روسیه معتقد است عبور از شریان‌های دریایی باید آزاد باشد و این موضوع شامل تنگه هرمز نیز می‌شود. او انتظار دارد که وضعیت تردد در این تنگه به حالت عادی بازگردد.

در روز چهارشنبه، بوریسنکو و سفیر عمان در مسکو درباره اوضاع خلیج فارس گفتگو کردند و بر لزوم یافتن راه‌حل‌های سیاسی و دیپلماتیک تأکید کردند.

گریگوری کاراسین، رئیس کمیته امور بین‌الملل شورای فدراسیون روسیه نیز به تهدیدات ترامپ واکنش نشان داد و آن را واکنشی به توافق احتمالی ایران و عمان در مورد تنگه هرمز دانست. او تصریح کرد که این وضعیت به‌طور طبیعی باعث نارضایتی ایالات متحده خواهد شد.

سخنگوی وزارت امور خارجه ایران نیز از تداوم مذاکرات ایران و عمان برای سامان‌دهی تردد ایمن کشتی‌ها در تنگه هرمز خبر داد و فضای مذاکرات را مثبت ارزیابی کرد. اسماعیل بقائی تأکید کرد که این مذاکرات با تمرکز بر تأمین حقوق حاکمیتی و ملاحظات امنیت ملی دو کشور در حال پیگیری است. حتما بخوانید: اصول صحیح نوشیدن آب در فصل گرما؛ جرعه‌جرعه بنوشید پف و تیرگی زیر چشم؛ دلایل و راهکارهای ساده برای داشتن چشم‌هایی شاداب قیمت ارز امروز ۲۸ مرداد؛ دلار و یورو چند شد؟

به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از رویترز، کیم یو جونگ، یکی از مقام‌های ارشد حزب حاکم کره شمالی، در بیانیه‌ای که در رسانه دولتی KCNA منتشر شد، گفت که تخمین ولودیمیر زلنسکی «بی‌اساس» و «یک حادثه خودساخته» است.

زلنسکی این ماه در پستی در X ادعای خود را مطرح کرد و از کره جنوبی خواست تا از پدافند هوایی کشورش پشتیبانی کند. کیم یو جونگ گفت که مسئولیت فراگیر و طولانی شدن بحران اوکراین کاملاً بر عهده ایالات متحده و غرب است.

کره شمالی در سال ۲۰۲۴، طبق یک پیمان جامع همکاری راهبردی که در جریان سفر ولادیمیر پوتین، رئیس جمهوری روسیه، به پیونگ یانگ در ژوئن ۲۰۲۴ به توافق رسید، حدود ۱۴۰۰۰ سرباز را به منطقه کورسک روسیه اعزام کرد.

طبق ارزیابی‌های اوکراینی و مستقل، پیونگ یانگ همچنین میلیون‌ها گلوله توپخانه و خمپاره، موشک‌های بالستیک، توپخانه دوربرد و سامانه‌های موشکی چند پرتابی را به روسیه عرضه کرده است.

کیم یو جونگ همچنین گفت که «سیاست خصمانه» ایالات متحده در قبال کره شمالی با وجود دستور دونالد ترامپ، رئیس جمهوری آمریکا، برای کاهش چشمگیر مشارکت ایالات متحده در رزمایش‌های نظامی مشترک با کره جنوبی تغییر نکرده است.

او گفت در حالی که رابطه بین رهبران ایالات متحده و کره شمالی «واقعاً عالی» است، واشنگتن همچنان در حال برگزاری رزمایش با سئول و تهدید امنیت ملی پیونگ یانگ است.

خواهر رهبر کره شمالی افزود که از هر گونه ارتباط اخیر بین سران پیونگ‌یانگ و واشنگتن بی‌اطلاع است. ترامپ روز دوشنبه گفت که پس از کاهش مقیاس رزمایش‌های ایالات متحده با سئول و «غیرتهدیدآمیز و محترمانه» خواندن کره شمالی، از کیم جونگ-اون پاسخی دریافت کرده است.

آرمان امروز-سرویس دیپلماسی: در روزهای اخیر، دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، بار دیگر با موجی از مصاحبه‌ها و اظهارنظرهای پراکنده، فضای رسانه‌ای را پر کرده است.

این سبک ارتباطی او که ترکیبی از ابهام، تکرار و بازی با کلمات است، نه یک اتفاق تصادفی، بلکه بخشی از استراتژی حساب‌شده‌ای به نظر می‌رسد که هدفش گیج کردن طرف مقابل و کشاندن او به پای میز مذاکره است. ترامپ با این روش، بدون اینکه تعهد مشخصی بدهد، فضای را طوری تنظیم می‌کند که طرف مقابل احساس کند باید واکنش نشان دهد یا حداقل آماده گفت‌وگو باشد.

رئیس‌جمهور آمریکا درباره ازسرگیری مذاکرات با ایران گفت: شاید در مقطعی، اما در حال حاضر وضعیت خیلی خوب است. ولی شاید در مقطعی [این کار را انجام دهیم]. این جمله‌بندی دقیق و حساب‌شده، نمونه بارز بازی با کلمات است.

او نه مذاکره را رد می‌کند و نه آن را تأیید می‌کند. با گفتن «شاید در مقطعی» در دو نوبت، هم در را باز نگه می‌دارد و هم فشار فعلی را حفظ می‌کند. این نوع سخن گفتن، طرف مقابل را در وضعیت بلاتکلیفی قرار می‌دهد؛ وضعیتی که در آن نه می‌تواند کاملاً آرام باشد و نه می‌داند دقیقاً چه زمانی باید آماده مذاکره شود.

ترامپ در ادامه همین مصاحبه تأکید کرد که قرار نیست همه‌چیز بی‌نقص باشد، اما مقدار زیادی نفت [از تنگه] در حال خروج است؛ واقعاً مقدار زیادی.

مردم از این موضوع شگفت‌زده شده‌اند. این بخش نیز بخشی از همان بازی کلامی است. او با اشاره به جریان نفت، پیام می‌دهد که آمریکا وضعیت را تحت کنترل دارد و نیاز فوری به مذاکره احساس نمی‌کند.

در عین حال، با گفتن اینکه «قرار نیست همه‌چیز بی‌نقص باشد»، به طور ضمنی اذعان می‌کند که تنش‌ها همچنان وجود دارد. این تناقض ظاهری، مخاطب را وادار می‌کند که بیشتر به حرف‌های او توجه کند و سعی کند معنای پنهان آن را دریابد.

در بخش دیگری از سخنانش، ترامپ با صراحت بیشتری سخن گفت: ایران نمی‌تواند سلاح هسته‌ای داشته باشد. می‌دانید چرا؟ چون از آن استفاده خواهند کرد. ما اجازه نخواهیم داد از آن استفاده کنند.

این جملات، لحن سخت‌گیرانه‌ای دارد و خط قرمز آمریکا را مشخص می‌کند. اما وقتی در کنار جملات قبلی درباره مذاکره احتمالی قرار می‌گیرد، تصویری دوگانه ایجاد می‌کند. از یک سو فشار حداکثری و از سوی دیگر امکان گفت‌وگو در آینده.

این دوگانگی دقیقاً همان چیزی است که ترامپ برای گیج کردن طرف مقابل به کار می‌برد. او می‌خواهد ایران بداند که آمریکا هم آماده تشدید فشار است و هم در صورت لزوم آماده مذاکره، اما زمان و شرایط آن را خودش تعیین می‌کند.

ترامپ همچنین اذعان کرد: ما تنگه هرمز را در اختیار داریم و کنترل کامل آن را در دست داریم. مردم در حال پیدا کردن گزینه‌های جایگزین برای تنگه هرمز هستند. می‌دانید گزینه‌های جایگزین چیستند؟ تگزاس، آلاسکا، لوئیزیانا. مردم برای خرید نفت به آمریکا می‌آیند.

این بخش از سخنان او بیش از آنکه توصیف واقعیت باشد، ابزاری برای نمایش قدرت است. با نام بردن از ایالت‌های تولیدکننده نفت آمریکا، او سعی می‌کند نشان دهد که وابستگی جهانی به تنگه هرمز در حال کاهش است و آمریکا می‌تواند جایگزین باشد.

این گفته، حتی اگر اغراق‌آمیز باشد، بخشی از روایت‌سازی ترامپ است تا موقعیت چانه‌زنی خود را تقویت کند و طرف مقابل را تحت فشار روانی قرار دهد.

آنچه در این مصاحبه‌های پرتعداد دیده می‌شود، الگوی تکراری است. ترامپ با انجام مصاحبه‌های متعدد در بازه‌های زمانی کوتاه، فضای خبری را اشباع می‌کند. هر بار بخشی از پیام را تکرار می‌کند، اما با کلمات کمی متفاوت.

این تکرار باعث می‌شود مخاطب نتواند به راحتی یک موضع ثابت از او استخراج کند. در نتیجه، طرف مقابل مجبور می‌شود مدام تحلیل کند، حدس بزند و در نهایت احساس کند که شاید بهتر باشد خودش پیش‌قدم شود و به مذاکره تن دهد. این دقیقاً همان هدفی است که ترامپ دنبال می‌کند: ایجاد سردرگمی تا طرف مقابل به پای میز مذاکره کشانده شود، نه اینکه آمریکا مجبور به عقب‌نشینی شود.

این سبک دیپلماسی رسانه‌ای ترامپ، البته بدون ریسک نیست. ابهام بیش از حد می‌تواند منجر به سوءتفاهم‌های جدی شود و حتی تنش‌ها را افزایش دهد. اما او به نظر می‌رسد آگاهانه این ریسک را می‌پذیرد، چون معتقد است که با کنترل روایت رسانه‌ای، می‌تواند طرف مقابل را وادار به واکنش کند.

مصاحبه‌های پرتعداد او، در واقع میدان نبردی است که در آن کلمات به جای گلوله شلیک می‌شوند. هر جمله طوری طراحی شده که هم تهدید باشد و هم پیشنهاد، هم اطمینان بدهد و هم تردید ایجاد کند.

آنچه از این اظهارات برمی‌آید این است که ترامپ هنوز در حال تنظیم موقعیت خود است. او با گفتن اینکه وضعیت فعلی خوب است، نشان می‌دهد که عجله‌ای برای مذاکره ندارد، اما با تکرار عبارت «شاید در مقطعی»، در را باز نگه می‌دارد.

این بازی با کلمات، تا زمانی که طرف مقابل را گیج نگه دارد و او را به سمت میز مذاکره سوق دهد، از نظر ترامپ موفق خواهد بود. او مصاحبه‌ها را نه برای شفاف‌سازی، بلکه برای ایجاد فضای مبهمی به کار می‌برد که در آن، طرف مقابل احساس کند باید حرکت کند. این همان چیزی است که در ماه‌های اخیر به وضوح در رفتار رسانه‌ای رئیس‌جمهور آمریکا دیده می‌شود.