با این حال، فصل 27-2026 برای گولر 21 ساله با از دست دادن یک پنالتی مقابل آلکورکون آغاز شد. البته برای یک بازی تمرینی در والدبباس مسئله جدی نبود. از آن زمان به بعد، او وظیفهای را که مورینیو به او محول کرده بود به بهترین شکل ممکن انجام داده است. نمایشی پر از خلاقیت در پست هافبک هجومى، هدایت همتیمیها در مواقع لزوم و تلاش بیوقفه برای ایجاد خطر بین خطوط. یک شماره ۱۰ اصیل برای کسی که به طرز عجیبی در رئال مادرید هرگز در نقش شماره ۱۰ بازی نکرده بود.
بهترین بازیکن ترکیه بودن در جام جهانی برای صعود از مرحله گروهی کافی نبود، اما برای تبدیل آن ناکامی به سوخت انگیزه جهت گذراندن پیشفصل به عنوان آزمونی که قصد مردود شدن در آن را نداشت، کفایت میکرد. زیرا مسیر پیش رو پیچیده است.
خط هافبک مورینیو جای خالی محدودی دارد و ستارههای زیادی در صف هستند. رقیب مستقیم او بلینگام است که به عنوان آخرین نفر به تمرینات اضافه شده و تنها چند دقیقه برابر شالکه بازی کرده است.
این شرایط پدیده ترکیهای را در موقعیتی ممتاز قرار میدهد و شانس او را برای حضور در ترکیب اصلی در اولین بازی لیگ مقابل اسپانیول بسیار بالا میبرد. بعد از آن باید دید داستان چگونه پیش میرود، اما فوتبالی که گولر در این بازیهای دوستانه به نمایش گذاشته، فریاد حضور در ترکیب اصلی را سر میدهد. او تمام شایستگیها را روی چمن به اثبات رسانده است.
این گولر چه از نظر فوتبالی و چه از نظر سبک بازی، یاد و خاطره مسوت اوزیل را در ذهن بسیاری از مادریدیستها زنده میکند؛ همان اوزیلی که در سال ۲۰۱۰ با عنوان ستاره وارد نشد، اما زیر نظر مورینیو به یکی از چهرههای اصلی تیمی تبدیل شد که به سه نیمهنهایی متوالی لیگ قهرمانان رسید. همان پست و همان پای چپ نابغه. این شباهت به جای اینکه بار سنگینی باشد، رویای کسانی را تغذیه میکند که امیدوارند درخشش آن بازیکن آلمانی را تکرار کند.
فصل گذشته نیز آردا در همین برهه شرایط مشابهی را با اعتماد ژابی آلونسو و مصدومیت جود تجربه کرد، هرچند در آن زمان مجبور بود بازیسازی را از عقبتر آغاز کند. حالا او از آن وظایف شانه خالی نکرده، اما همتیمیهایی مانند برناردو سیلوا دارد که بار مسئولیت او را سبک میکنند و به او اجازه میدهند با آزادی عملی حرکت کند که کاملاً به مذاقش خوش میآید. مسیر برای آردا باز است.
