در همان مقطع نمایش عابدزاده در دروازه پرسپولیس آنقدر درخشان بود که هواداران فوتبال ایران به شدت به عدم حضور او در تیم ملی معترض بوده و خواهان بازگشت احمدرضا به ترکیب تیم ملی شدند. تنها چند ماه تا جام ملتهای آسیا ۲۰۰۰ باقی مانده بود و تقریبا هر روز مطبوعات ایران یک گزارش از عابدزاده و دلایل عدم دعوت او به تیم ملی مینوشتند. در نهایت در مهرماه سال ۷۹ این فشار همهجانبه جواب داد و جلال طالبی، سرمربی وقتی تیم ملی ایران در یک اردو از احمدرضا عابدزاده و افشین پیروانی بعد از مدتی طولانی دعوت کرد. در مهر ماه سال ۷۹ و در فاصله یک ماه مانده به آغاز تورنمنت، شاهد انتشار تصاویری از احمدرضا عابدزاده در تمرینات تیم ملی بودیم.
اما در آن مقطع شایعاتی عجیب به صورت روزانه و مستمر در مطبوعات ایران به چاپ میرسید؛ اینکه احمدرضا عابدزاده با گروه بازیکنان باتجربه تیم ملی به سرکردگی علی دایی رابطه خوبی نداره و حتی آنها در اردوی تیم ملی با هم سلام و علیک نیز نمیکنند. در نهایت قرار بر آن شد که در یک مسابقه تدارکاتی مقابل تیم ملی قطر در هفتههای ابتدایی مهرماه، احمدرضا عابدزاده بعد از دو سال درون دروازه قرار گرفته و عملکرد او مورد سنجش کادر فنی تیم ملی قرار بگیرد. اما به علتی که هرگز و حتی تا امروز مشخص نشده، احمدرضا عابدزاده در آن مسابقه جایی در ترکیب تیم ملی پیدا نکرد و در نهایت به اردوی تیم ملی ایران برای جام ملتهای آسیا نیز دعوت نشد.
شرایط روحی عابدزاده در آن مقطع آنقدر وخیم و تلخ بود که او حتی مدعی شد که به زودی از فوتبال خداحافظی میکند. در آذر سال ۷۹ و بعد از حذف تیم ملی ایران در جام ملتهای آسیا، نشریات فوتبال ایران خبر از خداحافظی احمدرضا عابدزاده در روزهای پیش رو دادند. اما در نهایت او این تصمیم را برای چند ماه دیگر به تعویق انداخت و در تاریخ ۲۱ فروردین سال ۸۰، برای آخرین بار درون دروازه پرسپولیس حضور پیدا کرد. باقی ماجرا نیز نیاز به مرور مجدد ندارد و ذهن و روان هواداران پرشمار و متعصب عقاب آسیا را آزرده خواهد کرد. به هر حال مباحثی مانند بحث کاپیتانی و البته سابقه و بزرگی در رختکن تیم ملی، مواردی بود که احتمالاً منجر به پایان زودهنگام احمدرضا عابدزاده در ترکیب تیم ملی ایران شد.
