تیم ملی امارات از زمان تنها حضور خود در جام جهانی ۱۹۹۰، نتوانسته دوباره به این مسابقات صعود کند. این تیم در دوره اخیر مقدماتی نیز با ایران همگروه بود و در هر دو مسابقه رفت و برگشت شکست خورد، اما اکنون مدیران فوتبال این کشور به دنبال ایجاد تغییراتی گسترده برای پایان دادن به این ناکامی طولانی هستند.
دالیچ با فضای فوتبال آسیا نیز بیگانه نیست. او سابقه موفق هدایت العین را دارد و همراه این تیم به فینال لیگ قهرمانان آسیا رسیده است. شناخت فوتبال منطقه در کنار تجربه حضور در بالاترین سطح مسابقات ملی، باعث شده مدیران امارات او را گزینهای مناسب برای ساخت تیمی قدرتمند تا جام جهانی ۲۰۳۰ بدانند.
این پروژه به تغییر سرمربی محدود نمیشود. کارشناسان اماراتی هفت محور فنی و مدیریتی را برای بازسازی تیم ملی این کشور پیشنهاد کردهاند که شامل بررسی دلایل ناکامیهای گذشته، انتخاب کادر فنی توانمند، تدوین برنامه بلندمدت، برگزاری دیدارهای تدارکاتی با تیمهای بزرگ، ایجاد ثبات روی نیمکت، استفاده همزمان از بازیکنان جوان و باتجربه و تأمین کامل امکانات مورد نیاز تیم است.
ثبات فنی یکی از مهمترین بخشهای این برنامه محسوب میشود. امارات طی ۹ سال گذشته هشت سرمربی مختلف داشته و تغییر مداوم سبکها و تفکرات فنی، مانع شکلگیری یک تیم هماهنگ شده است. مدیران فدراسیون امیدوارند در صورت توافق با دالیچ، پروژهای چندساله را با این مربی کروات آغاز کنند.
تشکیل تیم دوم امارات، گسترش فهرست بازیکنان، برگزاری اردوهای منظم و تنظیم تقویم باشگاهی متناسب با برنامههای تیم ملی نیز در میان پیشنهادهای مطرحشده قرار دارد. هدف از این اقدامات، افزایش رقابت میان بازیکنان و آماده نگه داشتن گزینههای بیشتری برای تیم اصلی است.
برای ایران که در سالهای اخیر برتری محسوسی مقابل امارات داشته، موفقیت این پروژه میتواند ظهور دوباره یک رقیب دردسرساز در غرب آسیا را به همراه داشته باشد. امارات از امکانات مالی، زیرساخت مناسب و بازیکنان متنوع برخوردار است و حالا میخواهد با اضافه کردن یک مربی باتجربه، حلقه مفقوده تیم خود را پیدا کند.
توافق احتمالی با دالیچ نخستین گام این مسیر خواهد بود. اگر امارات بتواند برنامه هفتمرحلهای خود را بهدرستی اجرا کند، تیمی که در مقدماتی اخیر مغلوب ایران شد، ممکن است در رقابتهای آینده به یکی از موانع جدی شاگردان امیر قلعهنویی و دیگر قدرتهای فوتبال آسیا تبدیل شود.
