این ملیپوش سابق ایتالیایی معتقد است سرمربی جدید تیم ملی این کشور انتخابی درست است و همچنین به باشگاههای بزرگ هشدار میدهد که او را به دقت زیر نظر داشته باشند. او میگوید: «مانچینی از نظر فنی انتخاب درستی است، زیرا او سبک بازیای را نشان داده است که با این پروژه تناسب دارد. اگر من جای پیاسجی، بایرن، رئال مادرید، یووه یا هر باشگاه بزرگ دیگری بودم، او را مد نظر قرار میدادم.»
بازسازی تیم ملی با استعفای شخصی آغاز شد که خود در این مصاحبه حضور دارد (به عنوان رئیس هیئت فوتبال ایتالیا). او تأیید کرد که به تیم ملی باز نخواهد گشت. او میگوید: «تصمیمم برای ادامه ندادن قطعی است. شما دارید با کسی صحبت میکنید که با یووه به سری بی سقوط کرد و ۵۰۰ هزار یورو از دستمزدش را کاهش داد. صرفاً برای این که احساس کند بخشی از تیم است.»
بوفون میتوانست سمت دیگری در این فدراسیون جدید داشته باشد، اما این فوتبالیست سابق آن را رد کرد. او میافزاید: «صحبت با مالدینی و لئوناردو عالی بود، آنها به من پیشنهاد پست مربیگری در تیم ملی را دادند، برای هماهنگی بین سری آ و تیمهای زیر ۱۷ سال. اشتیاق آنها باعث شد تردید کنم اما بر تصمیمم ایستادم: از سال ۱۹۹۱ تا امروز، به خودم اجازه ندادم بیش از بیست روز استراحت کنم و زمان آن رسیده بود که خودم را وقف کسانی کنم که خودشان را وقف من کردهاند: همسرم، فرزندانم، والدینم. من نیاز دارم باتریهایم را شارژ کنم.»
اگرچه او اکنون مانچینی را تأیید میکند اما یک سال پیش و پس از جدایی اسپالتی از تیم ملی، نظر مشابهی نداشت. او میگوید: «من نقش مهمی ایفا کردم اما حرف آخر را نمیزدم. در آن زمان، گتوزو بهترین مربی موجود برای این کار بود. زمان بسیار حیاتی بود و بازیهای پلیآف عملاً تضمینشده بودند: ما نیاز داشتیم به تیمی که تا حدی دلسرد شده بود، انگیزه بدهیم و اشتیاق و غرور آنها را بازگردانیم. فکر میکنم فوتبال را میفهمم و میدانم که نتیجه را با یک کارت قرمز بیشتر یا یک پنالتی بیشتر قضاوت نمیکنند. باید روز به روز زندگی کرد و پویایی ایجاد شده بین تیم و مربی را درک کرد و من به ندرت چنین هماهنگی، احترام و وحدت هدفی را حس کرده بودم.»
به نظر میرسید قرار است آندرهآ پیرلو تیم ملی ایتالیا را بازسازی کند اما نقش او به عنوان سفیر جهانی یکی از شرکتهای پیشروی شرطبندی در روسیه برایش گران تمام شد. او اظهار داشت: «خوشحالم که آندرهآ با توجه به شرایط نه چندان ایدهآل، از چنین مسیر دشواری اجتناب کرد. سخنرانی او در سایت روسی، تلاشی سیاسی و ناشیانه و ناموفق بود تا خودش را ناموجه نشان دهد.»
او همچنین در مورد احتمالات دیگری که فدراسیون در نظر گرفته بود، مانند سرمربی شدن گواردیولا، صحبت کرد: «تنها نام او میتوانست به ما انگیزه مضاعف بدهد و ما به آن نیاز داشتیم. اما حتی با او هم هیچ تضمینی برای نتیجه وجود نداشت: او بهترین مربی سی سال اخیر است اما در سطح باشگاهی مربیگری کرده است. تیم ملی داستان متفاوتی دارد.»
او همچنین تحلیلی از فوتبال فعلی ایتالیا ارائه داد: «امروز ما شاید پنجمین تیم در اروپا هستیم. لیگی در حال گذار داریم، باشگاههای بزرگ بازیکنانشان را به اینجا میفرستند تا رشد کنند و با این حال جایی برای جوانان ما وجود ندارد. ما بازیکنان مهم و بااستعدادی داریم، حتی در لیگ برتر. صرفاً تظاهر میکنیم که نمیفهمیم فوتبال در بیست سال گذشته به طرز چشمگیری تغییر کرده است. "ما ایتالیا هستیم” جمله قشنگی است و همیشه هم خواهیم بود، چون تاریخ را نمیتوان پاک کرد اما دیگران دارند یاد میگیرند که مثل ما باشند یا حتی بهتر.»
در نهایت، او در مورد وضعیت فعلی یوفا و فیفا و تهدید تحریم جام جهانی پیش رو صحبت کرد. او نتیجهگیری کرد: «جام جهانی عالی بود اما من نمیتوانستم برخی چیزها را تحمل کنم. با این حال، آوردن سرمایهگذاری خصوصی به جام جهانی من را میترساند. اگر از خطوط قرمز عبور شود، تصمیمات قاطع لازم است. تنها در این صورت است که جهان میتواند جای بهتری باشد. برخلاف زمانی که آن داور بیچاره سومالیایی را بدون این که کسی حرفی بزند، به خانه فرستادند.»
