به گزارش آفتاب نیوز،
این اثرات حتی ممکن است از زمانی که در رحم هستیم، قبل از شکلگیری اولین خاطرات ما شروع شوند.
طبق یک مطالعه جدید، نوزادانی که قبل و بعد از تولد در معرض قند کمتری قرار داشتند، در معرض خطر کمتری برای ابتلا به زوال عقل، بیماری آلزایمر، افسردگی و اضطراب در مراحل بعدی زندگی بودند.
این یافتهها ثابت نمیکند که مصرف قند کمتر به طور مستقیم از این بیماریها جلوگیری میکند. با این حال، آنها نشان میدهند که تغذیه در طول ۱۰۰۰ روز اول- از بارداری تا حدود دومین سالگرد تولد کودک- ممکن است اثرات ماندگاری بر مغز بگذارد.
در طول و پس از جنگ جهانی دوم، قند در بریتانیا به شدت جیرهبندی شد. میزان مجاز مصرف قند برای بزرگسالان نزدیک به توصیههای غذایی فعلی بود، در حالی که کودکان زیر دو سال هیچ میزان مجاز جداگانهای برای قند دریافت نمیکردند.
هنگامی که جیرهبندی در سپتامبر ۱۹۵۳ پایان یافت، میانگین مصرف قند بزرگسالان تقریباً دو برابر شد و از حدود ۴۱ گرم به ۸۰ گرم در روز افزایش یافت. مصرف آبنبات کودکان بیش از دو برابر شد.
این تغییر ناگهانی یک آزمایش طبیعی نادر ایجاد کرد و به محققان اجازه داد افرادی را که سالهای اولیه زندگی خود را تحت جیرهبندی گذرانده بودند با افرادی که اندکی پس از پایان آن متولد شده بودند، مقایسه کنند.
محققان در چین دادههای سلامت ۶۰۳۹۴ شرکتکننده در بانک زیستی بریتانیا که بین سالهای ۱۹۵۱ تا ۱۹۵۶ متولد شده بودند را تجزیه و تحلیل کردند.
در مقایسه با افرادی که در دوران اولیه رشد در معرض جیرهبندی قرار نگرفته بودند، افرادی که ۱۰۰۰ روز اول زندگیشان با محدودیتهای قند همزمان بود، ۲۷ درصد خطر ابتلا به زوال عقل به هر علتی و ۴۶ درصد خطر ابتلا به بیماری آلزایمر در آنها کمتر بود.
همچنین آنها ۱۱ درصد خطر ابتلا به افسردگی و ۲۰ درصد خطر ابتلا به اضطراب کمتری داشتند. هیچ ارتباط مشابهی برای بیماری پارکینسون یافت نشد.
این ارتباطها زمانی قویتر بودند که جیرهبندی پس از تولد ادامه یافت. قرار گرفتن در معرض قند تنها در رحم، به جز کاهش خطر اضطراب، تفاوتهای واضح کمی ایجاد کرد.
محققان همچنین اسکنهای MRI را از زیرمجموعهای از شرکتکنندگان بررسی کردند تا ببینند آیا قرار گرفتن در معرض قند اولیه با تفاوتهای قابل تشخیص در مغز مرتبط است یا خیر.
کسانی که پس از تولد در معرض جیرهبندی قرار گرفتند، مغزهایی داشتند که به طور متوسط ۰.۳۹ سال جوانتر از سن تقویمیشان به نظر میرسیدند. آنها همچنین حجمهای بزرگتری در چندین ناحیه زیرقشری، از جمله هیپوکامپ و تالاموس، که در حافظه و سایر عملکردهای شناختی نقش دارند، داشتند.
«بینگ ژانگ»، نویسنده ارشد و محقق پزشکی سالمندان در دانشگاه پزشکی گوانگژو چین، گفت: «ما معتقدیم که اثر محافظتی پایدار ریشه در برنامهریزی متابولیک در طول ۱۰۰۰ روز اول دارد- یک دوره بحرانی که مغز به سرعت رشد میکند و به نشانههای تغذیهای بسیار حساس است.»
ژانگ میگوید حجمهای بزرگتر هیپوکامپ و تالاموس مرتبط با محدودیت اولیه قند میتواند به مغز ظرفیت بیشتری برای مقاومت در برابر تغییرات مرتبط با سن بدهد.
ژانگ توضیح میدهد: «مصرف زیاد قند در اوایل زندگی، زمینهساز مقاومت به انسولین و التهاب مزمن با درجه پایین است که هر دو از عوامل خطر شناخته شده زوال عقل هستند.»
ژانگ میگوید: «ما کاملاً مطمئن هستیم که محدودیت قند خود یک عامل اصلی است.»
محققان همچنین عواملی از جمله محل تولد، وضعیت اجتماعی-اقتصادی و پیشینه ژنتیکی را در نظر گرفتند. با این حال، پایان جیرهبندی با تغییرات گستردهتر در بریتانیای پس از جنگ همزمان شد.
