این یافتهها نشان میدهد که تغییرات در متابولیسم کبد میتواند سیگنالهایی را به مغز استخوان، جایی که سلولهای خون و ایمنی ساخته میشوند، ارسال کند و به طور بالقوه بر التهاب کبد و توانایی بدن در مبارزه با تومورهای کبدی تأثیر بگذارد. این کشف میتواند راههای جدیدی را برای درمان بیماریهای متابولیک کبد و سرطان کبد باز کند، اگرچه این کار تاکنون روی موشها انجام شده است.
هدف از این مطالعه چه بود؟
دانشمندان میدانستند که استرس متابولیک در کبد میتواند پاسخهای ایمنی را تغییر دهد، اما مشخص نبود که کبد چگونه با مغز استخوان برای تنظیم تولید سلولهای ایمنی ارتباط برقرار میکند.
این پژوهشگران میخواستند سیگنالهای مسئول این «تداخل کبد و مغز استخوان» را شناسایی کنند و مشخص کنند که آیا این سیگنالها بر التهاب و توانایی بدن در کنترل تومورهای کبدی تأثیر میگذارند یا خیر.
این مطالعه چگونه انجام شد؟
این تیم مجموعهای از آزمایشها را در مدلهای موش انجام داد. آنها:
به موشها رژیم غذایی حاوی کلسترول و اسید کولیک دادند تا متابولیسم اسیدهای صفراوی را تغییر دهند.
تغییرات سطح اسیدهای صفراوی در خون را اندازهگیری کردند.
سلولهای بنیادی خونساز (HSCs) - سلولهایی در مغز استخوان که تمام سلولهای خونی و ایمنی را تولید میکنند - را بررسی کردند.
آزمایش کردند که آیا تحریک این سلولهای بنیادی بر التهاب کبد و رشد تومور تأثیر میگذارد یا خیر.
از دارویی استفاده کردند که ناقل اسید صفراوی وابسته به سدیم رأسی (ASBT) را مسدود میکند تا تعادل طبیعی اسیدهای صفراوی را بازیابی کند و اثرات آن را مشاهده کنند.
پژوهشگران چه چیزی کشف کردند؟
این مطالعه نشان داد که کلسترول غذایی و اسید کولیک با هم کار میکنند تا سطح اسید تاوروکولیک، یک اسید صفراوی در گردش خون، را افزایش دهند.
با افزایش اسید تاوروکولیک، سلولهای بنیادی خونساز مغز استخوان فعالتر و گسترش یافته و سلولهای ایمنی بیشتری تولید میکنند. این فعالیت ایمنی افزایش یافته با نظارت ایمنی قویتر در کبد همراه بود.
همه فعالسازیهای ایمنی کافی نبودند.
یک یافته مهم این بود که فعالسازی کوتاهمدت سلولهای بنیادی خونساز، تومورهای کبدی را به طور قابل توجهی کاهش نمیدهد.
در مقابل، پژوهشگران دریافتند که فعالسازی پایدار این سلولهای بنیادی برای تقویت دفاع ایمنی بلندمدت کبد در برابر تومورها ضروری است. این نشان میدهد که مدت زمان تحریک ایمنی ممکن است به اندازه شدت آن مهم باشد.
آیا میتوان این فرآیند را خاموش کرد؟
بله - حداقل در موشها.
هنگامی که پژوهشگران با استفاده از یک مهارکننده ASBT، بازجذب اسید صفراوی را مسدود کردند، سطح اسید تائوروکولیک خون کاهش یافت. این امر با کاهش فعالسازی سلولهای بنیادی در مغز استخوان و التهاب کمتر کبد همراه بود.
این یافتهها نشان میدهد که سیگنالدهی اسید صفراوی ممکن است به عنوان یک «سوئیچ» بیولوژیکی عمل کند که ارتباط بین کبد و مغز استخوان را کنترل میکند.
چرا این یافتهها مهم هستند؟
این مطالعه نشان میدهد که اسیدهای صفراوی کارهای بسیار بیشتری از کمک به هضم چربیها انجام میدهند.
همچنین به نظر میرسد که آنها به عنوان مولکولهای سیگنالدهندهای عمل میکنند که تولید سلولهای ایمنی را تنظیم میکنند و متابولیسم کبد را با سیستم ایمنی بدن مرتبط میکنند. درک بهتر این شبکه ارتباطی میتواند به محققان در توسعه درمانهایی که پاسخهای ایمنی را در شرایطی مانند موارد زیر تغییر میدهند، کمک کند:
بیماری کبد چرب مرتبط با اختلال عملکرد متابولیک (MAFLD)
التهاب مزمن کبد
سرطان کبد
سایر بیماریهایی که متابولیسم و ایمنی در آنها با هم تعامل دارند
محدودیتها چیستند؟
این پژوهشگران تأکید میکنند که این تحقیق در درجه اول در مدلهای موش انجام شده است. اگرچه مکانیسمهای بیولوژیکی امیدوارکننده هستند، اما مطالعات بیشتری برای تعیین اینکه آیا همان مسیر سیگنالینگ کبد-مغز استخوان در انسان نیز عمل میکند و اینکه آیا هدف قرار دادن سیگنالینگ اسیدهای صفراوی در عمل بالینی ایمن و مؤثر خواهد بود، مورد نیاز است.
این یافتهها برای بیماران به چه معنا هستند؟
این تحقیق گامی اولیه در جهت درک چگونگی ارتباط کبد با سیستم ایمنی است. اگرچه توصیههای درمانی فعلی را تغییر نمیدهد، اسیدهای صفراوی را به عنوان اهداف بالقوه برای درمانهای آینده با هدف افزایش عملکرد سیستم ایمنی یا کاهش التهاب مضر در بیماری کبد شناسایی میکند.
اگر مطالعات انسانی آینده این یافتهها را تأیید کنند، درمانهایی که سیگنالینگ اسیدهای صفراوی را به دقت تنظیم میکنند، میتوانند بخشی از استراتژیهای جدید برای مدیریت بیماریهای متابولیک کبد و بهبود پاسخهای ایمنی در برابر سرطان کبد شوند. با این حال، چنین کاربردهایی همچنان در مرحله آزمایش هستند.
