به گزارش آفتاب نیوز،
چه ارتباطی میتواند میان بازوهای مارپیچی کهکشان راه شیری و شکلگیری نخستین قارههای زمین وجود داشته باشد؟ برخی پژوهشها این احتمال را مطرح میکنند که حرکت منظومه شمسی در راه شیری، در دورههایی مسیر دنبالهدارهای دوردست را تغییر و با هدایت آنها به بخشهای داخلی منظومه شمسی، احتمال برخورد با زمین جوان را افزایش داده باشد.
به نقل از دیجیاتو، این برخوردهای عظیم میتوانستند بخشهایی از پوسته زمین را ذوب کنند و در شکلگیری هستههای اولیه قارهها نقش داشته باشند. شواهد بهجامانده در سنگهای بسیار قدیمی زمین و ماه نیز باعث شدهاند پژوهشگران ارتباط احتمالی میان رویدادهای کهکشانی و مراحل اولیه تحول زمین را با دقت بیشتری بررسی کنند.
زمین فقط از درون شکل نگرفته است
برای توضیح تاریخ زمین، معمولاً توجه ما به فرایندهای درونی سیاره معطوف میشود؛ از گرمای باقیمانده از زمان تشکیل زمین و واپاشی عناصر رادیواکتیو تا جریان مواد در گوشته. همین فرایندها زمینهساز آتشفشانها، حرکت صفحات تکتونیکی و شکلگیری و بازیافت پوسته زمین بودهاند.
اما زمین هرگز یک سامانه کاملاً بسته نبوده است. در طول تاریخ، بارها اجرامی از فضا با آن برخورد کردهاند و این برخوردها در دوران اولیه منظومه شمسی بسیار شدیدتر و پرتعدادتر از امروز بودهاند. سطح پر از دهانههای ماه، یادگار دورانی پر از برخوردهای شدید فضایی است، دورانی که زمین جوان هم از آن بینصیب نماند.
تفاوت اینجاست که ماه بسیاری از آثار برخوردهای باستانی را حفظ، اما زمین در طول میلیاردها سال بارها سطح خود را بازسازی کرده است. فرسایش، رسوبگذاری، دگرگونی و تکتونیک صفحهای، بیشتر دهانهها و نشانههای مستقیم آن برخوردها را از بین بردهاند.
بااینحال، ممکن است اثر این رویدادها هنوز در سنگهای بسیار قدیمی زمین باقی مانده باشد؛ البته نه به شکل یک دهانه، بلکه به صورت نشانههای شیمیایی و ایزوتوپی که میتوانند سرنخهایی از برخوردهای میلیاردها سال پیش در اختیار پژوهشگران قرار دهند.
زیرکن؛ حافظهای کوچک با عمر میلیاردساله
یکی از مهمترین منابع ما برای شناخت زمین اولیه، بلور کوچکی بهنام زیرکن است. این کانی مقاومت بسیار بالایی دارد و میتواند میلیاردها سال دوام بیاورد. …
