به گزارش آفتاب نیوز،
مقایسه تعداد کل شاغلان نیز در بهار ۱۴۰۵ با بهار ۱۳۹۸ نشان میدهد طی ۷ سال فقط ۱۷۴ هزار شغل ایجاد شده در حال که بیش از دومیلیون و ۱۰۰ هزار نفر به جمعیت در سن کار اضافه شده است.
درحالی که مطالعات و تحلیل کارشناسان نشان میدهد کاهش سرمایه گذاری و رشد اقتصادی پایین مهمترین دلیل از بین رفتن شغلهای صنعتی است، بر اساس محاسبات مرکز پژوهشهای مجلس در دی ماه ۱۴۰۴ نرخ تشکیل سرمایه ثابت ناخالص منفی ۱۲.۹ درصد بوده است. یعنی در مقایسه با سال قبل نه تنها در بخشهای اقتصادی معادل استهلاک جایگزین نشده بلکه از اصل سرمایه موجود هم بخشی خارج شده است و همانطور که در آمار اشتغال صنعتی مشاهده میشود در ماههای بعدی ۶۳۰ هزار شغل از بین رفته است. بررسیهای اتاق بازرگانی نیز نشان میدهد نرخ تشکیل سرمایه ثابت نسبت به دهه ۹۰ به نصف کاهش یافته و با استهلاک برابر شده است.
طی ۱۴ ماه اخیر علاوه بر جنگ و تبعات آن، مهمترین عامل خروج سرمایه از بخش صنعت و اقتصاد ایران، ناکارآمدتر شدن تنظیم گری دولت بوده که مهمترین عامل فرار سرمایه از کشور ارزیابی میشود.
مواردی نظیر دور زدن قوانین و مقررات، ارایه امتیازهای خاص بجای قوانین و دسترسی برابر و ناکارآمد شدن مکانیزمهای حمایتی جایگزین برای پوشش ریسکهای شدید اقتصادی ناشی از تحریم و جنگ، از جمله مهترین موارد هستند.
در جدیدترین نمونههای دور زدن قوانین میتوان به تحرکاتی برای ناکارآمد کردن تعرفههای حمایت از تولید داخل از طریق افزایش شعاع حرکتی خودروهای مناطق آزاد اشاره کرد.
به عنوان مثال، هرچند درباره میزان سرمایه گذاری صنعتی صورت گرفته در ایران در صنعت خودرو برآورد دقیقی در دست نیست، اما این عدد بیش از ۲۰ میلیارد دلار تخمین زده میشود و ارزش جایگزینی این میزان سرمایه گذاری نیز ۲۰ تا ۳۵ میلیارد دلار ارزیابی میشود.
در حالی که طی ماههای اخیر در مقررات ارزی واردکنندگان خودرو بدون ایجاد شغل قابل توجه به مراتب تسهیلات بهتری دریافت میکنند، صنایع خودروسای و قطعه سازی با پیچیدگیهای لجستیک، تامین مواد اولیه و قیمت گذاری دستوری مواجه هستند و منطقی برای حفظ اشتغال موجود به لحاظ اقتصادی در این شرایط وجود نخواهد داشت.
برآورد میشود مجموعه شغلهای …
