عبدی که در ۶۶ سالگی و در حالی که میتوانست دست کم ۱۰ سال کاری پر بار پیش رو داشته باشد، درگذشت. در طول نزدیک به ۵۰ سال بازیگری او در نقشهای مختلف و گاه بسیار دور از هم بازی کرد. از غلامرضای «مادر» ساخته علی حاتمیگرفته تا اولین زنپوش سینمای بعد از انقلاب در آدم برفی. آخرین بار که او را در تلویزیون که اصلا کارش را با این رسانه و با مجموعه «مثلآباد» رضا ژیان و بعدتر «محله بروبیا» و «محله بهداشت» شروع کرد، دیدهایم، سال ۱۴۰۰ و در سریال «روزهای آبی» ساخته محمدرضا حاجی غلامی بوده است؛ سریالی که البته مثل خیلی از کارهای تلویزیون دیده نشد و شبیه کارهای یک دهه آخر عبدی در سینما و تلویزیون ضعیف بود.
حالا و مدت کمی بعد از درگذشت عبدی، فرصتی هست برای دیدن دو کار پخشنشده از او که میتواند تجدید خاطره و یادگاری از او باشد:
ماه عسل
ماه عسل مدتها پیش تصویربرداری و آماده شده، اما تا به حال پخش نشده است و حالا زمانی روی آنتن میرود که عبدی دیگر در میان ما نیست. این سریال ساخته منوچهر هادی است و با رویکردی طنز، به ازدواج دانشجویی و مسائل آغاز زندگی مشترک میپردازد.
اکبر عبدی در این سریال نقش پدر «حسام» شخصیت اصلی داستان را بازی میکند و حضور زیادی در سریال دارد. آنطور که منوچهر هادی توضیح داده سریال ۳۰ قسمت دارد و بخشهایی از آن همچنان در حال تصویربرداری است و بعد از ماه صفر پخش خواهد شد.
غیر از اکبر عبدی چهرههای مطرح و پرکاری مثل قدرتالله ایزدی، یوسف تیموری، یوسف صیادی و امیر کاظمیهم در این سریال بازی میکنند. تهیه کننده این سریال مرتضی رزاقکریمی است.
سبزواران
غیر از ماه عسل، سریال «سبزواران» هم با بازی اکبر عبدی بعد از ماه صفر پخشش را آغاز میکند و باز هم یک نقش دیگر از عبدی خواهیم دید. این سریال یک مجموعه طنز ورزشی ۲۶ قسمتی است که هدایت هاشمی و علی عامل هاشمی آن را به شکل مشترک کارگردانی کردهاند و تهیهکنندهاش هم مثل ماه عسل باز مرتضی رزاقکریمی است. تصویربرداری این مجموعه در شهرهای تهران، مشهد، سبزوار و نیشابور انجام شده است. این مجموعه در باره مسابقهای خاطرهانگیز است؛ تیم پیشکسوتان هندبال سبزوار درصدد تکرار مسابقهای تاریخی با تیم ملی پاکستان هستند که سال ۱۳۶۶ اتفاق افتاده است. اکبر عبدی که استاد ادای گویشهای مختلف ایرانی است، در این سریال با لهجه سبزواری بازی کرده است.
فقدان انسانی شریف و بزرگمنش
رزاق کریمیکه تهیهکننده هر دوی سریال پخشنشده اکبر عبدی است در یادداشتی به یاد او نوشته است: «درگذشت هنرمندی مردمیو توانمند، ضایعهای اندوهبار برای فرهنگ و هنر این سرزمین است. هنر بازیگری در وجود او امری آموختنی و صرفاً حرفهای نبود، بلکه استعدادی ذاتی بود که در طول چند دهه با تجربه، شناخت و پیوند عمیق با مردم به کمال رسید. او از جمله بازیگرانی بود که میتوانست فاصله میان صحنه و زندگی را از میان بردارد و با صداقت، سادگی و توانایی کمنظیر خود، مستقیماً با احساس مخاطبان ارتباط برقرار کند.
محبوبیت او تنها حاصل نقشهای ماندگارش نبود؛ مردم در چهره، بیان و بازی او بخشی از زندگی، شادیها، رنجها و خاطرات خود را میدیدند. به همین دلیل، حضورش در حافظه جمعی جامعه فراتر از یک بازیگر باقی خواهد ماند. او در کنار توانایی و جایگاه برجستهاش در عرصه بازیگری، صاحب مرام و معرفتی انسانی بود. جوانمردی خیرخواه که احترام به دیگران، دستگیری از نیازمندان و همراهی با مردم، بخشی جداییناپذیر از منش شخصی او به شمار میرفت. بیتردید، فقدان او تنها از دست دادن یک بازیگر توانا نیست، بلکه فقدان انسانی شریف و بزرگمنش است که هنر و انسانیت را در کنار یکدیگر معنا میکرد».
