آخر هفته چه نمایشگاهی برویم؟

به گزارش ایلنا به نقل از روابط عمومی سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، به همت رایزنی فرهنگی کشورمان در هند نمایشگاه دائمی ورزش‌های باستانی ایران با عنوان «گوشه زورخانه پهلوان پوریای ولی» در بردارنده تمام وسایل مورد استفاده در ورزش پهلوانی زورخانه از جمله زنگ، ضرب، انواع میل، سنگ، کباده و تخته شنو است که تمامی وسایل به همراه معرفی و تاریخچه و حکمت هریک از این ابزار در اختیار مخاطبان بین‌المللی قرار داده شده است.

گوشه زورخانه ایران با هدف معرفی ارزش‌های ناب انسانی برآمده از حکمت ایرانی و ترویج آیین‌های سنتی و فرهنگ پهلوانی و جوانمردی در تمدن ایرانی اسلامی سامان داده شده است و در گذری کوتاه به این محل مخاطبان را با جلوه‌ای روشن و زیبا از فرهنگ ایرانی آشنا می‌کند.

این ابتکار خانه فرهنگ در ادامه روند همکاری با فدراسیون بین المللی ورزش زورخانه‌ای ایران و به منظور حمایت از ترویج فرهنگ و ورزش‌های مشترک دو ملت ایران و هند انجام شده است.

به گفته فریدالدین فرید، رایزن فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در هند، خانه فرهنگ کشورمان در دهلی طی سه سال گذشته به طور مستمر از فرایند تاسیس فدراسیون ملی زورخانه در هند حمایت و پشتیبانی کرده است که برگزاری دوره آموزشی تربیت ورزشکار و مربی زورخانه در هند، پیگیری ثبت فدراسیون توسط نمایندگان محلی، برگزاری رویداد ورزش زورخانه در خانه فرهنگ، حمایت از اعزام گروه ورزشکاران زورخانه هندی برای شرکت در مسابقات ایران از جمله این تلاش‌ها هستند.

 بنابر اعلام این مقام مسئول نقطه عطف و اوج این فعالیت ها در دی ماه سال ۱۴۰۴ بود که پس از یک سال پیگیری و برنامه‌ریزی و کسب مجوزهای مختلف از دولت هند و جذب اسپانسر محلی، مسابقات جام جهانی ورزش زورخانه و کشتی پهلوانی به میزبانی هند و با حضور ورزشکارانی از ۹ کشور برگزار شد.

 رویدادی سه روزه که در ورزشگاه بین المللی دانشگاه جامعه ملیه برگزار شد و رایزنی فرهنگی ایران نقش هماهنگ‌کننده اصلی و ناظر کیفی بر روند اجرا توسط فدراسیون هند را به نمایندگی از فدراسیون بین المللی در ایران به عهده داشت. این اقدام به عنوان یک گام عملی برای معرفی و تثبیت جایگاه ورزش زورخانه در هند و به رسمیت شناخته شدن آن توسط وزارت ورزش هند به شمار می‌آید.

در این رویداد کلان ورزشی علاوه بر مربیان و ورزشکاران کشورهای شرکت کننده، روسای دو فدراسیون بین المللی و ملی ورزش زورخانه، جمعی از پیش کسوتان و کهنه‌سواران این ورزش، مرشدها و پهلوانان ملی کشور حاضر بودند. 

برگزاری دوره آموزشی تربیت ورزشکار و مربی زورخانه در هند، پیگیری ثبت فدراسیون توسط نمایندگان محلی، برگزاری رویداد ورزش زورخانه در خانه فرهنگ، حمایت از اعزام گروه ورزشکاران زورخانه هندی برای شرکت در مسابقات ایران از جمله اقدامات رایزنی در سال ۱۴۰۳ بود.

  انتهای پیام/

هفته گذشته فرصت دیدن این نمایشگاه را داشتم؛ نمایشگاهی که با بازخوانی بخشی از گنجینه کمتر دیده‌شده موزه و رونمایی از شش آلبوم نفیس قرن نوزدهم از ایرانِ دوره قاجار، عثمانی و ژاپن، بیش از آنکه فقط تاریخ عکاسی را روایت کند، ما را به تأمل درباره چگونگی دیدن جهان دعوت می‌کند.

دویست سال عکاسی، در واقع دویست سال تلاش انسان برای ثبت لحظه، حافظه و واقعیت است؛ دوربینی که هم جنگ و ویرانی را دیده و هم سفر، شادی، فرهنگ، هنر، میراث و زیبایی‌های جهان را.

اما پشت هر قاب ماندگار، فقط یک نگاه خلاق نیست؛ یک انسان هم ایستاده است. انسانی که گاهی ساعت‌ها انتظار کشیده، کیلومترها سفر کرده، خستگی، سرما و گرما را تحمل کرده و در لحظه‌های دشوار، برای ثبت یک تصویر، خطر را به جان خریده است. صبر، بردباری و رنج عکاس، بخش دیده‌نشده بسیاری از عکس‌های دیده‌شده جهان است.

شاید عکاسی از همین‌جا فراتر از ثبت یک تصویر می‌رود؛ عکاس برای دیدن، گاهی رنج می‌کشد و برای دیده‌شدنِ جهان، از خودش می‌گذرد.

عکاسی در دو قرن گذشته، فقط حافظه جنگ‌ها و فجایع نبوده است. بسیاری از مقصدهای گردشگری، حوادث، رویدادها، آیین‌ها، بناها، چهره‌ها و میراث ملت‌ها، پیش از آنکه در جهان شناخته شوند، از دریچه دوربین عکاسان دیده شده‌اند. یک عکس می‌تواند مقصدی را به سفر دعوت کند، میراثی را از فراموشی نجات دهد و انسانی را در دورترین نقطه جهان، با زندگی انسانی دیگر آشنا کند.

امروز، انسان‌رسانه‌ها با تلفن همراه روایت خود را می‌سازند و هر کسی می‌تواند داستان یک شهر، یک روستا، یک سفر یا یک میراث را ثبت و روایت کند. این فرصت بزرگی است اما مسئولیت عکاس نیز بزرگ‌تر شده است. زیرا هر تصویر، فقط یک تصویر نیست؛ روایتی است که از یک انسان و یک سرزمین برای مخاطب جهانی بیان می‌شود.

در آستانه سومین قرن عکاسی، شاید پرسش مهم همین باشد: در عصر تصویرهای بی‌شمار و حتی تصویرهای بدون عکاس، هنوز چه چیزی عکاسی را ماندگار می‌کند؟

شاید پاسخ همچنان همان چیزی باشد که هیچ فناوری نمی‌تواند جای آن را بگیرد: چشم و ذهن انسان.

امروز، روز جهانی عکاسی، یاد و نام عکاسان هنرمندی را که در میان ما نیستند، اما لحظات مهم تاریخ و زندگی مردم ایران را برای همیشه در حافظه تصویری این سرزمین ثبت کردند، گرامی می‌داریم و برای عکاسان پرتلاش امروز بهترین‌ها را آرزو می‌کنیم؛ برای نگاه خلاقشان، برای صبرشان، برای رنج‌هایی که دیده نمی‌شود و قاب‌هایی که دیده می‌شوند.

به احترام عکاسانی که جهان را فقط تماشا نمی‌کنند؛ می‌ایستند، صبر می‌کنند، می‌بینند و سرانجام، لحظه‌ای از زندگی را برای همیشه به ما بازمی‌گردانند.

روز جهانی عکاسی مبارک.

فعال حوزه گردشگری