به گزارش آفتاب نیوز،
در مردادماه سال ۱۳۹۱، منطقه ارسباران که به دلیل ساختار زمینشناختی و وجود گسلهای فعال، همواره در معرض خطر بوده است، با دو زمینلرزه متوالی و شدید روبرو شد. طبق گزارشهای کارشناسان، شدت این لرزهها چنان بود که فراتر از توان تحمل زیرساختهای روستایی و خانههای سنتی منطقه عمل کرد.
این زلزلهها نه تنها در مرکز شهرستانهای ورزقان، اهر و هریس، بلکه در دهها روستای دورافتاده و صعبالعبور ارسباران رخ داد. پیامد فوری این دو لرزه، فرو ریختن هزاران واحد مسکونی، بهویژه در روستاهای با خانههای گلی و سنتی بود که مانع از نجات سریع ساکنان شد.
آمار تلخ؛ فراتر از اعداد و ارقام
آمار رسمی و گزارشهای منتشر شده در زمان وقوع حادثه، نشاندهنده ابعاد هولناک این فاجعه است. جانباختن ۳۰۶ تن از شهروندان آذربایجان و مصدومیت چند هزار نفر دیگر، این حادثه را در زمره بزرگترین زلزلههای قرن اخیر قرار داد.
اما آنچه این حادثه را دردناکتر میکرد، "پسلرزهها" بود. وقوع پسلرزههای مکرر در روزها و حتی ماههای پس از زلزله اصلی، مانع از بازگشت آرامش به منطقه شد و بسیاری از ساکنان را مجبور کرد ماهها در چادرهای امدادی و پناهگاههای موقت سپری کنند.
ابعاد خسارت: ویرانی زیرساختها و بافت روستایی
خسارتهای وارده تنها به جان انسانها محدود نشد. بررسیهای میدانی نشان …
