فارغ از اینکه موضوع اخیر چه بوده، یک نکته بیش از هر چیز به چشم میآید: این نخستین بار نیست و بعید است آخرین بار هم باشد.
اگر به چند سال گذشته نگاه کنیم، فهرست حاشیههای نوید محمدزاده کوتاه نیست:
از رفتارهای خبرساز در جشنوارههای خارجی و واکنشهای جنجالی در فضای مجازی گرفته تا موضعگیریهای پر سر و صدا درباره مسائل اجتماعی و سیاسی، اعتراض به بازداشت پدر همسرش، حذف ناگهانی صفحه اینستاگرام و حالا هم جنجال تازه بر سر پوشیدن لباسی با طرح پرچم فلسطین.
هر بار موضوعی تازه مطرح میشود، اما نتیجه تقریباً یکسان است: نام نوید محمدزاده دوباره به ترند فضای مجازی تبدیل میشود.
البته هیچ بازیگری نباید به خاطر اظهار نظر یا بیان عقیدهاش محکوم شود. هر هنرمندی حق دارد دیدگاه خود را بیان کند، حتی اگر دیگران با آن موافق نباشند.
اما مسئله درباره نوید محمدزاده فقط یک موضعگیری یا یک اتفاق نیست. مسئله، تکرار یک الگوی ثابت است. الگویی که در آن، مرز میان دغدغه واقعی، واکنش احساسی و تولید آگاهانه حاشیه، هر روز مبهمتر میشود.
به نظر میرسد نوید محمدزاده به خوبی آموخته است که در عصر شبکههای اجتماعی، «استعداد» به تنهایی برای ماندن در اوج کافی نیست و گاهی باید با «شوک» و «حاشیه»، خود را زنده نگه داشت.
در دنیایی که عمر خبرها به چند ساعت رسیده، دیده شدن خود به یک سرمایه تبدیل شده است و برخی چهرهها راه حفظ این سرمایه را در خلق مداوم جنجال پیدا کردهاند.
مشکل دقیقا از همین جا آغاز میشود، وقتی حاشیهها آنقدر تکرار شوند که از خود آثار هنری مهمتر به نظر برسند، مخاطب دیگر بازیگر را نه با نقشهایش، بلکه با جنجالهایش به خاطر میآورد.
در چنین وضعیتی، حتی اگر یک واکنش کاملاً صادقانه و از سر دغدغه هم مطرح شود، بخش قابل توجهی از افکار عمومی با تردید به آن نگاه میکند.
امروز مخاطب دیگر به سختی میتواند تشخیص دهد کدام رفتارهای نوید محمدزاده ناشی از یک دغدغه واقعی است و کدام صرفاً ابزاری برای فرار از فراموشی و دیده شدن!
این تکرار باعث شده بخشی از مخاطبان چنین برداشتی داشته باشند که این رفتارها بیش از آنکه از دل یک دغدغه برآید، کارکرد رسانهای و ترندسازی پیدا کرده است.
این بیاعتمادی، شاید مهمترین هزینه تکرار حاشیه باشد، هزینهای که نه فقط اعتبار یک چهره، بلکه اثرگذاری سخنان او را نیز کاهش میدهد.
نوید محمدزاده بدون تردید یکی از بازیگران توانمند نسل خود است و کارنامهاش گواه این توانایی است.
اما شاید برای هنرمندی با چنین جایگاهی، ماندگاری بیش از آنکه به جنجالهای پیدرپی نیاز داشته باشد، به آثاری احتیاج دارد که پس از فروکش کردن هیاهوی شبکههای اجتماعی نیز همچنان دربارهشان صحبت شود.
زیرا حاشیه، هرچقدر هم پر سر و صدا باشد، عمر کوتاهی دارد، اما اثر ماندگار، نیازی به ترند شدن هر چند ماه یک بار ندارد.
