به گزارش آفتاب نیوز،
این جنبش در ایران فراتر از یک هشتگ ساده، به بستری برای بازخوانی مرزهای قدرت، رضایت و فرهنگ در روابط میان هنرمندان و مخاطبان بدل شد. در این میان، پرونده اتهامات جنسی علیه محسن نامجو، خواننده و آهنگساز سرشناس، یکی از پیچیدهترین و پربحثترین نمونههایی شد که نه تنها یک چهره هنری، بلکه کل ساختار تعاملات اجتماعی را به چالش کشید.
جرقه این ماجرا در شهریور ۱۳۹۹ زده شد؛ زمانی که کاربری ناشناس با نام مستعار «ماهی» در توییتر، روایتی از یک حادثه در کالیفرنیا (حدود سال ۲۰۱۳) را منتشر کرد. او مدعی شد که نامجو پس از یک برنامه موسیقی، با سوءاستفاده از شرایط او (احتمالا مستی)، اقدام به تعرض جنسی کرده است.
این روایت که بلافاصله با موجی از بازتابها همراه شد، نخستین شکاف را در تصویر عمومی نامجو ایجاد کرد. واکنش اولیه این خواننده، انکار قاطعانه و تهدید به شکایت بود؛ او این اتهامات را «شایعه» و «تسویهحساب شخصی» خواند و تأکید کرد که هیچ نهاد قانونی تاکنون علیه او پروندهای باز نکرده است.
افزایش روایتها و عذرخواهی نامجو
هفت ماه بعد، در فروردین ۱۴۰۰، ورق برگشت. روایتهای پراکنده با ورود چهرههای شناختهشدهای، چون لونا شاد (مجری تلویزیونی)، پانیدا و بشرا دستورنژاد در کلابهاوس، ابعاد تازه و مستندتری یافت. این بار فشار عمومی چنان بود که نامجو را به عقبنشینی واداشت. او با انتشار ویدئویی، بابت «رفتار یا گفتار آزاردهنده» در گذشته عذرخواهی کرد و دلیل رفتارهای خود را نه «قدرتطلبی»، بلکه محصول فرهنگ مردسالار و فقدان آموزش … …
