رژیم امارات به تازگی در موضعگیری از تعلیق فعالیت ها و مناسبات تجاری و مالی با ایران خبر داده است. اتخاذ این تصمیم از سوی ابوظبی در شرایط حساس کنونی منطقه را بیش از آنکه یک اقدام صرفا اقتصادی بدانیم، بایستی بخشی از فشار سیاسی و اقتصادی گستردهتر علیه جمهوری اسلامی ایران ارزیابی کرد. ابوظبی در حالی در مدت اخیر از ضرورت حفظ ثبات منطقه و پایبندی به گفتوگو و دیپلماسی سخن گفته که همزمان با توقف تجارت با تهران، در صفبندی مقابلِ ایران قرار میگیرد. تناقضی که میتواند اعتبار ادعای "میانجیگری و صلحجویی" امارات را زیر سوال ببرد. بگذریم که طرف اماراتی همه نوع همکاری پنهان و آشکاری را نیز با دشمنان ایران در تجاوز به خاک کشورمان دارد.
از منظر ایران، این تصمیم اگرچه در کوتاهمدت میتواند بخشی از مسیرهای تجاری و مالی را با اختلال مواجه کند، اما به هیچ عنوان به معنای قرار گرفتن تهران در وضعیت بنبست اقتصادی نیست. ایران طی سالهای طولانی تحریم و فشار خارجی، سازوکارهای متعددی برای تنوعبخشی به شرکای تجاری، توسعه مسیرهای جایگزین و کاهش وابستگی به کانالهای مالی تحت نفوذ کشورهای همسو با غرب ایجاد کرده است. بنابراین، اقدام ابوظبی میتواند حتی در میانمدت انگیزه ایران برای کاهش بیشتر وابستگی به شبکه تجاری امارات و تقویت روابط اقتصادی با سایر همسایگان و شرکای آسیایی را افزایش دهد.
نکته مهمتر، هزینهای است که این تصمیم میتواند برای خود امارات داشته باشد. روابط …
