با این همه، این قبیل استدلال ها حداقل از ۳ منظر درست به نظر نمی رسند:
اول اینکه تقلیل دادن موضوع حاکمیت ایران بر تنگه هرمز به صِرف مسائل اقتصادی، به هیچ وجه درست نیست. دشمن آمریکایی-اسرائیلی در تاریخ ۹ اسفندماه سال ۱۴۰۴، به خاک ایران تجاوز کرده و موجب ترور رهبر شهید انقلاب اسلامی و شهادت صدها تن از مردم بیگناه کشورمان شده است. حال اگر قرار باشد پس از همه اقدامات تجاوزکارانه دشمنان، آب از آب تکان نخورد و ما با معادلات قبل از ۹ اسفند رو به رو باشیم، این مساله یک پیام را می رساند و آن بی هزینه بودن ماجراجویی علیه کشورمان است. اعمال حاکمیت ایران بر تنگه هرمز و اخذ عوارض از کشتی های عبوری از این تنگه، تنبیه تجاوزکاران، حراست از منافع ملی ایران و ایجاد بازدارندگی در برابر ماجراجویی های احتمالی آتی علیه ایران است.
نکته دوم اینکه ایران با اعمال تسلط بر تنگه هرمز و اخذ درآمد از طریق آن، یک پیام مهم جهانی نیز می فرستد و آن این است که آمریکا، توان حمایت از متحدان و نظم اقتصادی مطلوب خود در جهان را ندارد. این معادله روند افول هژمونیک آمریکا در جهان که در وضعیت کنونی نیز در جریان است را بیش از پیش سرعت می بخشد. از این رو، ایران با کنترل تنگه هرمز، یک ضربه مهم راهبردی نیز به آمریکایی ها خواهد زد و اتحاد با این کشور در ابعاد مختلف را برای کشورهای گوناگون، کماهمیتتر از قبل خواهد کرد. البته نباید از یاد برد که اصرار ایران بر حقوقش در مورد تنگه هرمز، می تواند سدی محکم در برابر زیاده خواهی های آتی دشمنان نیز باشد.
و مساله سوم اینکه ایران با تسلط بر تنگه هرمز، تا سالانه ۵۰ میلیارد دلار درآمد بر پایه روند عبور و مرور کشتیها قبل از آغاز جنگ رمضان از تنگه مذکور، می تواند درآمد کسب کند. این عد از منظر اقتصادی در کنار صادرات نفت کشورمان، برای ایران بسیار مهم است و می تواند ظرفیت های گسترده ای را برای ایران خلق کند. در عین حال، حاکمیت ایران بر یکی از مهمترین آبراه های جهان نیز تثبیت می شود که این موضوع خود می تواند از ایران یک بازیگر مهم در طراز قدرت های جهانی بسازد و به مهمترین جلوه از شکست آمریکا و صهیونیست ها در جنگ افروزی علیه ایران تبدیل شود.
