به گزارش مهر، در میان همه نامها و صفتهایی که برای پیامبر گرامی اسلام(ص) به کار رفته، شاید هیچکدام به اندازه «رحمت للعالمین» تصویری جامع از شخصیت و رسالت او ارائه نکند؛ پیامبری که آمد تا انسان را از تاریکی جهل، خشونت و تبعیض به سوی نور ایمان، اخلاق و کرامت انسانی رهنمون شود.
امروز و در سالروز رحلت پیامبر گرامی اسلام(ص)، بازخوانی مفهوم «رحمت للعالمین» تنها مرور یک تعبیر قرآنی یا بیان فضیلتی از فضائل آن حضرت نیست؛ بلکه فرصتی است برای بازگشت به سیره مردی که در یکی از سختترین مقاطع تاریخ بشر، مأموریت خود را با اخلاق آغاز کرد و نشان داد که اصلاح جامعه پیش از آنکه با قدرت و اجبار ممکن باشد، با محبت، کرامت، گذشت و رفتار انسانی امکانپذیر است.
حضرت محمد(ص) در روزگاری مبعوث شد که جاهلیت تنها به بتپرستی خلاصه نمیشد؛ تبعیض، انتقامجویی، تعصبهای قبیلهای، پایمال شدن حقوق ضعیفان، بیتوجهی به یتیمان و محرومیت بخشهایی از جامعه، چهرهای خشن از زندگی اجتماعی ترسیم کرده بود. در چنین فضایی، پیامبری ظهور کرد که در کنار دعوت به توحید، انسان را به اخلاق فراخواند و کرامت انسان را در مرکز مناسبات اجتماعی قرار داد.
رحمت در سیره نبوی به معنای چشمپوشی از حق و بیتفاوتی در برابر ظلم نبود؛ بلکه ترکیبی از عدالت و مهربانی، عزت و گذشت و مسئولیتپذیری و محبت بود. پیامبر(ص) همزمان که در برابر ظلم میایستاد، راه بازگشت و اصلاح را نیز برای انسانها باز میگذاشت.
در سالروز رحلت پیامبر گرامی اسلام(ص)، شاید یکی از مهمترین پرسشها این باشد که اگر امروز بخواهیم تصویری واقعی از «رحمت للعالمین» ارائه کنیم، باید به کدام بخش از سیره آن حضرت بازگردیم؟ پاسخ را باید در همان زندگی ساده و پربرکتی جستوجو کرد که در آن، مهربانی نه یک رفتار مقطعی، بلکه اساس ارتباط پیامبر با خدا، مردم و حتی مخالفانش بود؛ سیرهای که نشان میدهد بزرگترین رسالت یک انسان میتواند آن باشد که جهان پیرامون خود را، حتی اندکی، مهربانتر و انسانیتر کند.
حضرت محمد مصطفی(ص) حتی با مخالفان …
