به گزارش الف، وقتی حمید کشاورز، نماینده صاحبان اکثریت سهام ایرانخودرو، از هدفی با عنوان «تویوتای ایران شدن» سخن میگوید، شاید در نگاه نخست این تعبیر بیش از آنکه یک برنامه صنعتی به نظر برسد، یک شعار بزرگ و دور از دسترس تلقی شود؛ اما اگر این هدف را نه به معنای کپیبرداری از یک برند خارجی، بلکه بهعنوان رسیدن به نقطهای از کیفیت، دوام، بهرهوری، رضایت مشتری و ثبات صنعتی تعریف کنیم، پرسش اصلی دیگر این نیست که «آیا ایرانخودرو تویوتا میشود؟»، بلکه این است که برای رسیدن به جایگاهی شبیه آن، چه تغییراتی باید در محصول، مدیریت و محیط کسبوکار ایرانخودرو اتفاق بیفتد؟
کشاورز تاکید دارد که این هدف یک خیال یا رویای غیرواقعی نیست و تجربه ۴۵ ساله صنعتی او نشان میدهد، میتوان از نقطه صفر حرکت کرد و در مدت نسبتاً کوتاهی به چنین جایگاهی نزدیک شد.
همچنین سابقه بیش از صد ساله برخی خودروسازان بزرگ جهان، کیفیت محصولات آنها را حاصل انباشت تجربه و تولید در مقیاس بالا است. این نگاه، «تویوتای ایران شدن» را از یک تشبیه تبلیغاتی جدا میکند. اگر تویوتا در اینجا نماد خودروی باکیفیت و قابل اتکا باشد، ایرانخودرو برای نزدیک شدن به این تصویر، پیش از هر چیز باید رابطه خود با کیفیت و مشتری را تغییر دهد؛ تغییری که بخشی از آن از داخل کارخانه آغاز میشود و بخش دیگر به نحوه اداره بنگاه و محیطی بازمیگردد که سیاستگذار برای آن ایجاد میکند.
«تویوتا شدن» از کارخانه شروع میشود، نه از ویترین تفاوت یک خودروساز معمولی با یک برند قابل اعتماد، فقط در طراحی محصول یا امکانات آن نیست. بخش مهمی از اعتبار یک خودرو، در سالهای پس از فروش ساخته میشود؛ زمانیکه مالک خودرو باید بتواند بدون خرابیهای مکرر و هزینههای پیشبینینشده، از آن استفاده کند. از همین زاویه، تاکید کشاورز بر اینکه خودرو در دوره استفاده تا ۱۰۰ هزار کیلومتر، به جز اقلام مصرفی، نیاز چندانی به تعویض قطعه نداشته باشد، اهمیت پیدا میکند؛ چنین هدفی در واقع تعریف دیگری از کیفیت که «کیفیت باید در زندگی واقعی مشتری دیده شود، نه فقط در زمان خروج خودرو …
