به گزارش عصر ایران، تنها شگفتی مجلس فعلی این نیست که نمایندۀ اکثریت مردم ایران نیست و نسبتی با خواسته های واقعی آن ندارد، یا تنها این نیست که در این چند ماه که تعطیل بود، خاطر مردم آسودهتر بود و کارها از طریق شورای عالی امنیت ملی یا شخص رییس جمهوری بهتر پیگیری می شد و حالا آدم متوجه میشود که چرا مرحوم دکتر مصدق از مجلس اختیارات گرفت و خود کارها را انجام داد و بعد با همهپرسی مجلس بعدی را منحل کرد ( در واقع مردم منحل کردند نه مصدق چون اکثر آنان را دربار و خانها و وابستگان سفارت انگلستان چیده بودند و نمایندۀ واقعی مردم نبودند).
همچنین تنها شگفتی این مجلس قصد چندی پیششان در استیضاح وزیر ارتباطات به جرم اتصال نصفونیمه اینترنت بینالملل نیست مثل این که وزیر بهداشت را به خاطر افتتاح بیمارستان بخواهند استیضاح کنند؛ به همین مضحکی!
یا این که در مجلس مجازی فعلی با لپ تاپ و بیرون آن هرم هم دستبردار نیستند و مجری سابق تلویزیون به جای نمایندگی کار خبری انجام میدهد، یا این که انگار از اوضاع بازار و قدرت خرید مردم خبر ندارند و طرحهای اقتصادی شان یکی بعد از دیگری با شکست روبهرو می شود و مشخصا دربارۀ طرح خاص فرزندآوری به روی مبارک نمیآورند که نتیجه نداده و بیهوده بودجه هدر میدهند.
اینها همه مایۀ شگفتی است و به خاطر همین هم مجلس عملا از برخی حوزهها کنار گذاشته شده و شوراهای عالی کارها را پیش میبرند و نمایندگان در جریان کموکیف مذاکرات با طرف آمریکایی هم نیستند چون ممکن است برخی اطلاعات نهان را خواسته یا ناخواسته از سر عمد یا بی اطلاعی لو دهند.
میدانم که نقش رییس مجلس برای ادارۀ مجلس است و مثل رییس دولت و رییس قوه قضاییه و رییس صدا و سیما به معنی واقعی رییس نیست و الزاما همۀ نمایندگان مانند رییس آن نمیاندیشند و چه بسا نمایندۀ طیف مقابل به رییس رأی دهد تنها از حیث کیفیت ادارۀ مجلس ولی ما چون نظام حزبی پارلمانی نداریم تا حزب واجد اکثریت کرسیها مأمور تشکیل دولت شود و رییس حزب با اتکا به اکثریت یا ائتلافی که نصف به علاوه یک را فراهم سازد به نخستوزیری برسد مجلس و اکثریت آن معمولا با رویکرد رییس آن شناخته میشود و …
