به گزارش مهر، در شرایطی که صنعت هوایی ایران سالهاست با محدودیتهای تأمین خارجی و نیاز روزافزون به توسعه حملونقل هوایی روبهرو است، ساخت یک هواپیمای بومی دیگر صرفاً یک پروژه نمادین یا تبلیغاتی تلقی نمیشود؛ بلکه تلاشی برای پاسخ به یک نیاز واقعی در زنجیره هوانوردی کشور است.
هواپیمای ترابری ایرانی «سیمرغ» نیز در همین چارچوب تعریف میشود؛ پروژهای که با مأموریت ترابری و حمل بار طراحی شده و قرار است علاوه بر تقویت توان عملیاتی کشور در این بخش، ظرفیتهای فنی و صنعتی ایران را در حوزه طراحی، آزمون، اخذ استاندارد و در نهایت تولید هواپیما ارتقا دهد.
اهمیت سیمرغ از این جهت است که بخش باری و پشتیبانی هوایی، یکی از حلقههای کمتر توسعهیافته اما راهبردی در صنعت هوانوردی کشور به شمار میرود؛ بخشی که هم در جابهجایی بار و پشتیبانی لجستیکی اهمیت دارد و هم میتواند سکویی برای شکلگیری توان بومی در ساخت هواپیماهای پیشرفتهتر باشد. از همین منظر، مسئولان صنعت هوایی کشور پیشتر تأکید کردهاند که سیمرغ بر پایه تجربیات داخلی در پروژههای گذشته شکل گرفته و قرار است مسیر بومیسازی در صنعت هوانوردی را یک گام جلوتر ببرد.
این هواپیما بر پایه پلتفرم هواپیمای ایران ۱۴۰ طراحی شده و هدف اصلی از توسعه آن، ایجاد یک هواپیمای بومی با قابلیت حمل بار و ورود به چرخه تجاری کشور است.
مسئولان معاونت علمی از ورود این پروژه به مرحله جدید خبر دادهاند و آن را یکی از نمونههای پیوند فناوری، صنعت و اقتصاد دانشبنیان در کشور میدانند.
در این میان، نقش شرکتهای دانشبنیان نیز در پروژه سیمرغ قابل توجه است. این پروژه تنها متکی به یک سازنده یا یک نهاد اجرایی نیست، بلکه در عمل به شبکهای از توانمندیهای فناورانه نیاز دارد؛ از طراحی و ساخت برخی زیرسامانهها و تجهیزات گرفته تا همکاری در فرایندهای آزمون، انطباق فنی، مستندسازی، استانداردسازی و پشتیبانی از مراحل اخذ مجوز. از همین منظر، …
