برترینها: در روزهای اخیر، یک بحث قدیمی اما مهم دوباره در شبکههای اجتماعی جان گرفته است؛ اینکه چرا بخشی از نیروی کار دیگر حاضر نیست با دستمزدهای پیشنهادی کارخانهها و واحدهای تولیدی کار کند؟ ماجرا زمانی جالبتر میشود که پای تاکسیهای اینترنتی به میان میآید؛ شغلی که بهدلیل انعطاف زمانی، امکان ورود آسان و درآمد نسبتاً بالاتر، برای بخشی از نیروی کار به رقیبی جدی برای مشاغل سنتی تبدیل شده است.
یک کاربر در توئیتر با اشاره به اعتراض برخی کارگران به حقوقهای پایین نوشته که دلیل این وضعیت را باید در کاهش «لشکر ذخیره کارگران» جستوجو کرد؛ نیروی کاری که در گذشته ناچار بود برای پیدا کردن شغل، دستمزد پایینتری را بپذیرد، اما حالا گزینههای دیگری پیش روی خود دارد. از نگاه این کاربر، سیاستهای مربوط به بنزین و ارزان بودن سوخت نیز میتواند به شکل غیرمستقیم به گسترش این وضعیت کمک کند.
همزمان ویدیویی قدیمی از جمال رازقی، نماینده کارفرمایان در شورای عالی کار، دوباره وایرال شده است. او در این ویدیو با اشاره به درآمد رانندگان تاکسیهای اینترنتی گفته بود درآمد یک کارگر با شش ساعت کار، تقریباً نصف درآمد راننده تاکسی اینترنتی است و این پرسش را مطرح کرده بود که با وجود چنین شرایطی، آیا کسی حاضر خواهد شد در کارخانه کار کند؟ در ادامه نیز رقمی درباره ارتزاق ۸ میلیون ایرانی از اسنپ و تپسی و درآمد ماهانه ۳۵ تا ۴۰ میلیون تومانی آنها مطرح میشود؛ ارقامی که البته برای ارزیابی دقیق، نیازمند بررسی و تفکیک میان «درآمد ناخالص» و «درآمد واقعی پس از هزینهها» هستند.
اما فارغ از دقت این اعداد، اصل مسئله قابل انکار نیست: بازار کار ایران در حال تغییر است. کارگر امروز فقط بین «کارخانه اول» و «کارخانه دوم» انتخاب نمیکند. رانندگی اینترنتی، فروش آنلاین، مشاغل پلتفرمی، کارهای پروژهای و حتی فعالیتهای غیررسمی، گزینههایی هستند که بخشی از نیروی کار میتواند آنها را جایگزین اشتغال رسمی کند.
این مسئله برای کارفرماها یک هشدار جدی است. وقتی یک شغل کارخانهای علاوه بر ساعت کاری مشخص، رفتوآمد، انضباط سازمانی، فشار فیزیکی و محدودیتهای متعدد دارد، اما شغل دیگری امکان انتخاب ساعت کار و دریافت درآمد روزانه را فراهم میکند، طبیعی است که صرفاً مقایسه عدد حقوق، دیگر …
