برترینها: پرونده پژمان جمشیدی دیگر فقط یک پرونده قضایی نیست؛ تبدیل شده به میدان جنگ دو نگاه. یک طرف میگوید وقتی زنی از تجربهای تلخ سخن میگوید، اولین وظیفه جامعه این نیست که او را روی صندلی بازجویی بنشاند. طرف دیگر میگوید هیچکس، صرفاً به دلیل زن بودن، از پرسش و نقد مصون نیست و «باور کردن زن» نباید مساوی با «محکوم کردن مرد» باشد.
در این رابطه:
شاکی پرونده پژمان جمشیدی دوباره افشاگری کرد
شاکی پرونده پژمان اینبار در یوتیوب او را محکوم کرد پژمان جمشیدی
پژمان جمشیدی، فوتبالیست سابق تیم ملی ایران و پرسپولیس، پس از پایان فوتبال وارد بازیگری شد و به یکی از چهرههای شناختهشده سینما و تلویزیون ایران تبدیل شد. او در مهر ۱۴۰۴ در پی شکایت یک بازیگر جوان بازداشت و سپس با وثیقه آزاد شد. جمشیدی اتهام تجاوز را همواره رد کرده است. ملیکا پارسادوست
ملیکا پارسادوست، بازیگر جوان و شاکی پرونده پژمان جمشیدی است که در مهر ۱۴۰۴ شکایتی با محوریت اتهام تجاوز علیه او مطرح کرد. پارسادوست روایت خود را مصداق خشونت جنسی میداند و میگوید رابطه بدون رضایت و همراه با اکراه بوده است. او در جریان رسیدگی، پیگیر پرونده و روایت خود باقی ماند. حکم صادره
بر اساس گزارشهای منتشرشده درباره رأی نهایی، پژمان جمشیدی از اتهام تجاوز به عنف و زنا تبرئه شده، اما بابت «رابطه نامشروع» به ۹۹ ضربه شلاق محکوم شده است. وکلای او درباره وضعیت نهایی و امکان اعتراض توضیحات متفاوتی دادهاند؛ در مقابل، شاکی اعلام کرده حکم در دیوان عالی کشور تأیید شده است.
حالا این دو روایت روبهروی هم ایستادهاند؛ خشمگین، بیرحم و بدون تمایل به کوتاه آمدن.
نگاه اول: اگر قرار باشد حرف زن را از همان ابتدا خفه کنیم، پس عدالت برای چیست؟
حامیان ملیکا پارسادوست میگویند مسئله را نباید به حاشیههای زندگی خصوصی او تقلیل داد. اینکه یک زن کجا رفته، با چه کسی معاشرت کرده، چه تصاویری منتشر کرده، در چه مراسمی دیده شده یا بعد از اتفاق مورد ادعا چگونه زندگی کرده، بهخودیخود هیچکدام پاسخ این سؤال نیست که در آن رابطه چه اتفاقی افتاده است.
از نگاه این جریان، چیزی که آزاردهندهتر از خود پرونده است، همان دادگاه موازی شبکههای اجتماعی است؛ دادگاهی که خیلی سریع تشکیل میشود، قاضی …
