خبرورزشی: هفته چهارم لیگ بیست و ششم به تمام معنا یک شکست برای فوتبال حرفهای ما بود. هفتهای که هم نتایج تیمها فجیع بود و هم نمایش آنها باعث تاسف، با مشکلات و ایرادات فراوان که مجزا یا ذیل یک سوژه آمده است. هفته ای که رکورد ضعف و اشتباهات بود، اما اگر قرار باشد وسط این همه عیب و ایراد، یکی را به عنوان بزرگترین و بدترین انتخاب کنیم، قطعاً کیفیت چمن ورزشگاه آرنا اهواز بود.
ورزشگاهی که با سلام و صلوات و کبکبه و دبدبه فراوان افتتاح شد. مدیران فولاد اصرار داشتند آن را آرنا بخوانند تا مدرن بودن آن و برابری با استانداردهای بین المللی را به رخ بکشند. ورزشگاهی که در کنار ورزشگاه امام رضا مشهد و در میان خیل انبوه ساخت و سازهایی که هیچکدام به کار ورزش و جوانان کشور نیامدند، آبرویی برای فوتبال ایران بود.
فصل نیمه تمام قبل، مدیران فولاد اجازه استفاده باشگاه همشهری را از این ورزشگاه ندادند. این دو ماه نیز دلیل تصمیم فروش سهمیه این تیم در لیگ آزادگان را نداشتن زمین برای میزبانی از بازیهای تیم عنوان کردند. می گفتند وضع چمن خوب نیست ولی باورش سخت بود که تنها ورزشگاه آبرومندی که دلمان به آن خوش بود، به چنین حال و روزی افتاده باشد. اما در بازی پخش مستقیم با استقلال، مشخص شد چه به روز این چمن آمده است.
با اولین نما از این مسابقه معلوم شد حق با مدیران فولاد بود و این ورزشگاه، حتی برای میزبانی دو هفته یکبار فولاد در لیگ برتر نیز کیفیت مناسب را ندارد. آنقدر وضعیت چمن ورزشگاه شهدای اهواز فجیع بود که مو سفید کردههای فوتبال دوست را یاد چمنهای دهههای ۶۰ و ۷۰ شمسی انداخت! زمانی که رنگ قالب زمین، زرد بود، با لکههای سبز به شکل پراکنده در کنارهها و تپه ماهورهای خاکی در ۶ قدم و حوالی نقطههای پنالتی و کرنر!
ارتباط بین چمن با سکوها و نمای بیرونی یا امکانات ویآیپی و خلاصه هر آنچه به جز مستطیل سبز، مربوط به ورزشگاه می شود، مثل رابطه غذا با چاشنیهاست. هر غذایی با چاشنی خوشمزهتر است اما هیچ شکمی با چاشنی صرف، پر نمی شود! اگرچه کیفیت سکوها و همه ضمائم ورزشگاه مهم است اما اصل، همان زمین چمن است که باید بتوان روی آن فوتبال بازی کرد. …
