رئیس مرکز ارتباطات و رسانه آستان قدس رضوی معتقد است برای انتشار این خبر، تصاویری با استفاده از هوش مصنوعی تولید شده و فضای حرم مطهر رضوی را در تصاویر مربوط به این حادثه نشان دادهاند؛ در حالی که چنین تصاویری صحت ندارند و اتفاق رخداده اساساً در محدوده حرم مطهر و فعالیتهای آستان قدس رضوی نبوده است.البته ظاهرا دو هیأت مذکور شب گذشته در حرم رضوی دیدار کردند و مراسم آشتیکنانی میان این دو برگزار شد.
اما در پایان این ماجرا مرور واکنشها شاید کمک بیشتری به درک ابعاد ماجرا کند. با ما همراه باشید. واکنشها در افکار عمومی
در این قسمت برخی نظرات کاربران برترینها را درباره خبر درگیری شدید و عجیب دو هیئت عزاداری مرور خواهیم کرد:
- جای تاسف داره حداقل حرمت امام رضا رو نگه میداشتن
- خجالت بکشین
- متاسفانه خودنمایی، ریا و یک جو رقابتی ناسالم همیشه بین برخی هیاتها و دستهها و محلات بوده و هست. من خودم بارها شاهد درگیری بین هیاتها بوده ام و برخی سردستهها که بیشتر از بین افراد قلدر محله هستند عامل اصلی این مواردند. جای عزاداری واقعی یک رقابت ناسالم بر سر نوع و اندازه علمها؛ نوع پوشش؛ تعداد بیشتر جمعیت عزادار و...وجود داره که هیچ ارتباطی با عزاداری برای امام معصوم ندارد.
- هیئت یزدی با هیئت تبریزی درگیر میشن، بدنامیش برای مشهدیا حساب میشه... دو تحلیل رسانهای پیرامون ماجرا
روزنامه جمهوری اسلامی در یادداشتی با عنوالن "خسران دور شدن از محتوای فرهنگ مذهبی" نوشت: همزمان با سالروز شهادت حضرت علی بن موسی الرضا علیهالسلام هر سال زائران زیادی به مشهد مشرف میشوند و هیأتهای عزاداری زیادی هم در خیابانهای اطراف حرم و در صحنهای مطهر به سینهزنی و ذکر مصیبت میپردازند. امسال نیز همین اقدام ارزشمند انجام شد با این تفاوت که دو هیأت که همزمان در یکی از صحنها حضور داشتند به دلیل اینکه مداح یکی از این هیأتها امام رضا علیهالسلام را به یکی از اقوام منتسب کرد مورد اعتراض هیأت دیگر قرار گرفت و همین موضوع جزئی باعث درگیری میان دو هیأت شد.
میتوان از کنار این واقعه عبور کرد و به آن اهمیت نداد ولی این بیتفاوتی به نوعی بیتوجهی نسبت به خطری است که فرهنگ مذهبی ما را تهدید میکند. سالهای متمادی است که صاحبنظران فرهنگ دینی با قلم و سخن دلسوزانه خود درباره ضرورت پرهیز از چسبیدن به مناسک ظاهری و غفلت از محتوای آنچه مقتضای این مناسک است هشدار میدهند ولی متأسفانه گوش شنوائی وجود ندارد.
انتظار این بود که در دوران حاکمیت نظام جمهوری اسلامی در ایران بیش از آنچه در بخش کمی به رشد فرهنگ مذهبی افزوده میشود بخش کیفی و محتوائی آن نیز رشد یابد. متأسفانه به میدان آمدن عدهای از مداحانی که بدون آموختن علوم اهلبیت وارد صحنهگردانی هیأتهای مذهبی شدند و رشد بیمهار این قشر، باعث غلبه حیرتانگیز کمیت بر کیفیت در بخش فرهنگ مذهبی شد.
مناسک، ظرفهای آمادهای هستند که اگر با محتوای غنی در اختیار آشنایان با معارف دینی و محتوای مذهبی قرار گیرند، بهترین اهرمها برای ترویج محتوای اسلام و مکتب غنی و پرافتخار اهلبیت علیهمالسلام خواهند بود. این کار بزرگ را مداحان سنتی و خطبای باسواد در طول تاریخ تشیع کردند و افسوس که اکنون جای آنها در این عرصه خالی است.
و یادداشت رضا صائمی، نویسنده و منتقد سینما: جدال میان هئیتهای تبریزی و یزدی، روایت همین معناست که گویی هر هیئتی در پی اثبات هیبت خود بود. جدلی که از جولان هویتطلبی قومی و محلی برپا شده و مای مومنانه را که حول باوری مشترک بنا میشود، در مرزبندی "من" و "دیگری" از هم گسسته تا نه تقوا که تفوق خود را ثابت کنند. گویی هر کس بیش از آنکه خود را عزادار یک سوگ بداند، نماینده یک جغرافیا، یک قوم، یک هیئت و یک «ما»ی اختصاصی میداند. آنگاه از دل یک آیین مشترک، دو سنگر متخاصم بیرون میزند. حاصل سالها دینداری هویتطلبانه همین قاب است که از دل اعتقادی ایدئولوژیک، چیزی جز اخلاقی تراژیک بیرون نمیآید. آنها که در زمین باور، بذر منیت میکارند، خشونت درو میکنند نه خشوع!
