رضا صائمی، نویسنده و منتقد سینما در واکنش به این اقدام عجیب مینویسد: گاهی یک ترانه، دیگر فقط ترانه نیست، تراز یک دوران است...تبدیل میشود به بخشی از حافظه جمعی، به سندی از یک لحظه تاریخی، به صدایی که یک ملت، زخم خود را در آن شنیده است....قطعه «برای» از همین جنس بود....روایتی موسیقایی از رنج، خشم، فقدان و اعتراضی که از دل یک تجربه جمعی برآمد و بهسرعت فراتر از صاحب اثر، در حافظه عمومی جا گرفت....
وقتی محسن افشانی معلومالحال، همان ملودی را در قالبی تبلیغاتی بازخوانی میکند، مسئله صرفاً یک کاور یا اجرای مجدد نیست، مسئله، تصرف در معنای یک خاطره جمعی است....تراژدی دقیقاً از جایی آغاز میشود که چیزی که زمانی زبان یک زخم ملی بود، به ابزار تبلیغات و مصرف تجاری تقلیل پیدا میکند....این کثیفترین شکل سرقت هنری است!...کپی نیست، کپکزدگی ذهن زنگ زده است....تقلید نیست، تقید به وقاحت است....
«برای» بخشی از خاطره نسلی است که آن را با یک زخم اجتماعی به یاد میآورد، نه با یک کمپین تبلیغاتی....تبدیل چنین اثری به محتوای تبلیغاتی، چیزی جز بیاعتنایی به حافظه مخاطب نیست، نوعی مصادره بلاهتوار است که در آن، ابتدا درد از اثر جدا میشود، سپس اعتراض بیخطر میشود و در نهایت همان چیزی که زمانی علیه فراموشی ایستاده بود، به ابزار فراموشی بدل میشود!
تلختر اینکه اینجا فقط یک ترانه مصادره نشده، خاطرهای که پشت آن ترانه ایستاده نیز مصادره شده!...و این، یکی از مبتذلترین شکلهای مصرفکردن تاریخ است....تبدیل زخم به کالا، خاطره به محتوا و اعتراض به تبلیغ....«برای» اما صدای زخمی بود که هنوز التیام نیافته است.
