در ماجرای یاسر آسانی، انتشار نامه فسخ و جزئیات مکاتبات او با باشگاه این سؤال را ایجاد کرده که چنین اسنادی چگونه به رسانهها و حتی رقبا میرسد؟ ایمیل یک بازیکن با باشگاه، نامه وکیل یا جزئیات یک پرونده حقوقی، اطلاعاتی نیست که طبیعتاً باید در دسترس همه افراد مجموعه باشد.
بنابراین استقلال باید به جای حدس و گمان، مسیر خروج اطلاعات را پیدا کند. چه کسانی به این اسناد دسترسی داشتهاند؟ چه زمانی این اطلاعات در اختیار آنها بوده و چه کسی از انتشارشان سود میبرد؟
شاید واژه «جاسوس» تعبیر دقیقی نباشد، اما پیدا کردن منبع نشت اطلاعات برای باشگاه کاملاً ضروری است. مخصوصاً وقتی پای پروندههای حقوقی و قراردادهای خارجی در میان است و انتشار یک سند میتواند دست رقیب یا طرف مقابل را در مذاکره و شکایت بازتر کند.
شفافیت با بیحفاظ بودن اطلاعات محرمانه تفاوت دارد. هوادار حق دارد بداند در استقلال چه میگذرد، اما این به معنای آن نیست که اسناد دفاع حقوقی باشگاه هم باید قبل از رسیدگی نهایی در اختیار رقبا قرار بگیرد.
تاجرنیا اگر به دنبال اصلاح ساختار استقلال است، باید یک سؤال ساده اما مهم را هم پاسخ دهد:
اسناد استقلال را چه کسی بیرون میبرد و مهمتر از آن؛ چرا؟
