علی نجومی در عصر ایران نوشت: شهریور سال ۱۳۵۷ است هم نفس های تابستان به شماره افتاده هم نفس های حکومت محمد رضا شاه. پیچ و مهره های حکومت پهلوی به سر و صدا افتادند و هر لحظه امکان متلاشی شدن آن می رود.
محمد باهری وزیر دادگستری دولت شریف امامی که سابقه وزارت در دولت امیراسدالله علم در هنگام قیام مردمی 15 خرداد را هم یدک می کشید وارد کاخ دادگستری شد و به عادت همیشه خود پله ها را یکی دوتا رفت بالا و به هر کسی می رسید سلامی و علیکی و حال و احوالی و لبخندی.
اهل شیراز جان بود و به طبع اهالی فارس، علاقه وافری به هم صحبتی با همراهان و دوستان داشت. به همین علت همیشه دو سه نفری کنارش بودند و نقل می گفتند. به دفترش که رسید رییس دفترش با دست لرزان و چشم ترسیده پرونده ای را به دستش داد. باهری همیشه کار را جدی می گرفت و پرونده را با سرعت خواند و سرش را میان دستانش گرفت. متهم پرونده رحیم علی خرم از آن دم کلفت های مرتبط با ساواک و دربار بود. مالک پارک دنیای خرم که بعد از انقلاب شد پارک ارم.
داستان از این قرار بود که مدت ها بود جسته و گریخته در شهر پیچیده بود که عوامل خرم با طناب های ضخیم و سنگین کارگرانی را که طلب مزد خود را می کنند به شکلی وحشیانه زیر بار شلاق می گیرند. اما حالا جنازه 2 نفر از این کارگران در اطراف پارک خرم پیدا شده بود.
عکس ها به قدری تکان دهنده بودند که دکتر باهری حالش منقلب شد. تلفن را برداشت شماره شریف امامی را گرفت. سرشاخ شدن با رحیم علی خرم کار ساده ای نبود. به حمایت نخست وزیر نیاز داشت. اما شریف امامی طفره رفت. او مرد این کار نبود. اما دکتر باهری قصد کوتاه آمدن نداشت آن قدر پر روز کار را جلو برد که خرم احساس خطر کرد از ایران رفت پاکستان پیش یار غارش تیمسار نصیری رییس ساواک که حالا شده بود سفیر ایران در اسلام آباد. از نصیری طلب مشورت کرد.
اما نصیری نه گذاشت و نه برداشت دستگیرش کرد. دستور از تهران آمده بود. تحت الحفظ فرستادنش تهران. تا زمان انقلاب در حبس ماند و پیگیری انبوه فسادهایش در زد و بند با دربار و کشتن کارگران پارک دنیای خرم به این ختم شد که در 19 اردیبهشت سال 1358 یعنی 3 ماه بعد از انقلاب اعدام شد.
اما این رحیم علی …
