برترینها: یک زمانی بعضی وسایل فقط وسیله نبودند؛ نشانه بودند. نشانه اینکه صاحبخانه از قافله عقب نمانده، زندگی مدرنتری دارد یا دستکم توانسته چیزی بخرد که هنوز در خانه خیلیها پیدا نمیشود. بعضی از این وسایل امروز آنقدر عادی شدهاند که شاید باورمان نشود روزی داشتنشان اتفاق مهمی بوده است.
البته زمان «کلاس داشتن» این وسایل برای همه یکسان نبود؛ اما اگر متولد دهه ۵۰، ۶۰ یا حتی ۷۰ باشید، احتمالاً چند مورد از این فهرست را خوب به خاطر دارید. موبایل؛ دهه ۷۰
اوایل دهه ۷۰ شمسی، موبایل بیشتر شبیه یک وسیله اشرافی بود تا چیزی که هر کسی در جیبش داشته باشد. نخستین گروه متقاضیان سیمکارت در سال ۱۳۷۲ ثبتنام کردند و شبکه تلفن همراه در سال ۱۳۷۳ بهصورت رسمی راه افتاد. در آن سالها داشتن یک موبایل بزرگ و سنگین، مخصوصاً میان مدیران و افراد متمول، واقعاً جلب توجه میکرد.
تصویری عجیب از صف خرید موبایل در ایران در دهه هفتاد
آن روزها اگر کسی در مهمانی موبایلش را روی میز میگذاشت، احتمالاً خودش هم میدانست وسیلهای روی میز گذاشته که قرار است دیده شود! ویدئو؛ دهه ۶۰ و اوایل دهه ۷۰
برای بچههای دهه ۶۰، ویدئو فقط یک دستگاه پخش فیلم نبود؛ یک جور امتیاز محسوب میشد. نوارهای VHS در ایران طی دهههای ۶۰ و ۷۰ شمسی به شکل گسترده و عمدتاً در شبکههای غیررسمی دستبهدست میشدند و سالها استفاده از ویدئو با محدودیتهای رسمی همراه بود.
داشتن ویدئو یعنی میتوانستی فیلمهایی را در خانه ببینی که خیلیها برای دیدنشان باید سراغ دوست، فامیل یا ویدئوکلوپ میرفتند. تلویزیون رنگی؛ دهه ۵۰ و ۶۰
تلویزیون در ایران از سال ۱۳۳۷ وارد زندگی عمومی شد، اما تلویزیون رنگی ماجرای دیگری داشت. تلویزیونهای رنگی از دهه ۱۳۵۰ به ایران راه پیدا کردند و مدتی طول کشید تا از یک کالای خاص به وسیلهای معمولی در خانهها تبدیل شوند.
برای نسلی که سالها تلویزیون سیاهوسفید دیده بود، دیدن تصویر رنگی در خانه خودش یک اتفاق بود؛ مخصوصاً وقتی تلویزیون بزرگ و جعبهای را وسط پذیرایی میگذاشتند. میز ناهارخوری؛ دهه ۶۰ و ۷۰
امروز میز ناهارخوری برای خیلی از خانهها یک وسیله عادی است، اما در خانههای ایرانی قدیمیتر، داشتن یک دست میز و صندلی ناهارخوری در پذیرایی بیشتر از یک وسیله …
