برترینها: اواسط مرداد هست و حالا دقیقا ۲۷ سال از اکران «قرمز» میگذرد؛ فیلمی که امروز شاید صرفاً یکی از آثار شناختهشده سینمای دهه ۷۰ به نظر برسد، اما در زمان اکرانش چیزی فراتر از یک فیلم پرفروش بود. «قرمز» محصول دورهای بود که جامعه ایران تغییرات مهمی را تجربه میکرد و بحث درباره زنان، حقوق اجتماعی و مناسبات خانوادگی بیش از گذشته به فضای عمومی راه پیدا کرده بود. فریدون جیرانی هم در دومین تجربه کارگردانیاش، زنی را به مرکز قصه آورد که قرار نبود مثل بسیاری از زنان سینمای آن سالها فقط تحمل کند، بسوزد و در نهایت به زندگیاش برگردد.
«قرمز» ۱۳ مرداد ۱۳۷۸ روی پرده رفت و به پرفروشترین فیلم سال تبدیل شد. طبق آمار رسمی، بیش از ۳ میلیون و ۶۱ هزار نفر به تماشای فیلم نشستند و فروش آن به ۷۹۴ میلیون تومان رسید. محمدرضا فروتن و هدیه تهرانی هم برای بازی در این فیلم سیمرغ بهترین بازیگر نقش اول مرد و زن را دریافت کردند. اما آنچه باعث شده فیلم بعد از ۲۷ سال هنوز محل بحث باشد، بیشتر از فروش و جایزه، به تصویری مربوط است که از زن، خانواده و خشونت ارائه میکرد.
یکی از لحظههای قابل توجه فیلم، اجرای ترانه «عاشقم من» با حضور خودِ بابک امینی است؛ اجرایی که امروز شاید بیش از هر زمان دیگری رنگ نوستالژی گرفته باشد. امینی سالهاست از ایران خارج شده و تماشای او در قاب «قرمز» به شکلی ناخواسته گذر زمان را به رخ میکشد.
هستی مشرقی؛ زنی که دیگر نمیخواست فقط تحمل کند
هستی مشرقی (هدیه تهرانی) زنی است که از همسر قبلی خود دختری به نام طلا دارد و چند ماهی است با ناصر ملک(محمدرضا فروتن)، مردی پولدار اما بهشدت بدبین، ازدواج کرده است. ناصر هستی را دوست دارد، اما عشق او خیلی زود به مالکیت تبدیل میشود. تلفن، خرید، کار کردن، حضور در خیابان و حتی ارتباط عادی با دیگران میتواند برای هستی بهانهای برای خشونت باشد.
در ابتدا تلاش میشود مشکل از مسیرهای معمول حل شود. قاضی از هستی میخواهد برای آرام شدن فضای خانه شغلش را کنار بگذارد. او که پرستار است، از کاری که دوست دارد دست میکشد، اما اتفاقی نمیافتد. چون مسئله اساساً شغل هستی نیست؛ مسئله این است که ناصر میخواهد همسرش را در محدودهای که خودش تعیین کرده نگه دارد.
همینجا «قرمز» تبدیل به فیلمی درباره خشونت خانگی میشود؛ …
