روزنامه جوان نوشت: یک مقام امریکایی گفته است تنگه هرمز هیچوقت به وضعیت سابق بازنمیگردد، چون نفت را از این پس با لوله عبور میدهیم و اهمیت تنگه از بین میرود.
کسانی مثل احمد زیدآبادی (که در زمان جنگ نوشت بیشتر روز را زیر لحاف بوده و دعا میکرده تا جنگ تمام شود) آنقدر تمامی کنشها و واکنشهایش مبتنی بر ترس از امریکاست که همین حرف را گرفته و با عاقلپنداری خود از سعدی مثال زده است که «عاقل آن است که اندیشه کند پایان را».
زیدآبادی نوشته است: منظور طرف امریکایی این است که با توجه به تأثیر انسداد تنگه هرمز در طول جنگ بر اقتصاد جهانی، در آینده نزدیک عمده نفت منطقه از طریق خطوط لوله صادر خواهد شد و تنگه به صورت آبراههای حاشیهای و بیاهمیت در خواهد آمد! پیش از این توضیح داده بودم که استفاده بیش از اندازه از یک ابزار میتواند اثر آن را کاهش دهد یا حتی از بین ببرد!»
این جنگ روانی دشمن و عدهای سادهلوح یا همکار دشمن در داخل است که میپندارند اهمیت تنگه به زودی کمرنگ میشود. اگر واقعاً چنین است چرا اینقدر امریکا و اعراب و باقی دنیا اصرار بر بازکردن آن دارند؟ بروند کنار و بنشینند تا اهمیت آن کم شود و به ریش ایران بخندند!
وانگهی از تنگه هرمز، کود و آلومینیوم و کالاهای اساسی و نزدیک به هزار جور فراورده نفتی و کشاورزی و صنعتی هم عبور میکند که از لوله عبور نمیکند!
دلایل متعدد دیگری هم میشود برشمرد تا نشان داد چقدر کسانی مثل زیدآبادی بدون لحظهای فکر کردن، با اولین هشدار یا تهدید یک مقام امریکایی به زیر لحاف تحلیل خود میخزند.
