نارضایتی بی‌سابقه کشورهای عربی از ترامپ به روایت واشنگتن پست/ ترامپ جنگ ایران را آغاز کرد، ما تاوان می‌دهیم

تهدید ترامپ علیه عمان، در شرایطی مطرح شده که مسقط عملاً یکی از مهم‌ترین کانال‌های میانجیگری میان تهران و واشنگتن بوده و مذاکرات بر سر وضعیت تردد کشتی‌ها در تنگه هرمز نیز از مسیر ایران و عمان دنبال شده است.

با پایان مهلت مقرر شده تفاهم تهران و واشنگتن، بدون دستیابی به توافق نهایی، فشار ترامپ بر میانجی‌ها افزایش یافته و به‌جای آنکه اختلافات فقط میان ایران و آمریکا باقی بماند، اکنون به درون اردوگاه متحدان واشنگتن نیز سرایت کرده است.

این وضعیت نشان می‌دهد مسائل و اختلاف نظرها تا تضاد منافع میان واشنگتن و کشورهای منطقه کشیده شده است. به هرحال، برای عمان، اولویت اصلی جلوگیری از گسترش جنگ و باز نگه داشتن مسیرهای تجاری در خلیج فارس است، درحالی‌که دولت ترامپ خواهان توافقی است که از منظر آمریکا، کنترل و نفوذ ایران بر تنگه هرمز را محدود کند. حتی گزارش‌های اخیر از پیشرفت مذاکرات ایران و عمان نشان می‌دهد دو طرف به سازوکاری برای بازگشت تدریجی کشتیرانی نزدیک شده بودند، زیرا این موضوع با خواسته واشنگتن برای اعمال حداکثر فشار بر تهران اصطکاک پیدا کرده است.

به همین دلیل نیز تهدید یک متحد قدیمی مانند عمان را می‌توان نشانه‌ای از آن دانست که واشنگتن برای تحمیل راه‌حل موردنظر خود، حتی حاضر است بر شرکای منطقه‌ای‌اش نیز فشار مستقیم وارد کند.

از سویی، عامل مهم دیگر نزدیک شدن انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکاست. با باقی‌ماندن حدود ۷۵ روز تا انتخابات نوامبر، طولانی‌شدن جنگ و تداوم اختلال در تردد نفتکش‌ها از هرمز برای دولت ترامپ می‌تواند به یک مسئله سیاسی داخلی تبدیل شود. به‌ویژه آنکه جنگ اکنون به آستانه شش‌ماهگی رسیده و واشنگتن در حال انتقال بخش مهمی از فشار از حوزه نظامی به جنگ اقتصادی علیه ایران است.

در چنین شرایطی، ترامپ برای نشان دادن دستاورد پیش از انتخابات به یک نتیجه ملموس نیاز دارد، اما هرچه فشار را بیشتر می‌کند، اختلاف میان آمریکا و میانجی‌ها و متحدان منطقه‌ای نیز بیشتر نمایان می‌شود.

بنابراین، شکاف کنونی می‌تواند به نقطه‌ضعف راهبرد آمریکا تبدیل شود. واشنگتن برای پایان دادن به جنگ به همکاری عمان، قطر، پاکستان و کشورهای منطقه نیاز دارد، اما فشار فزاینده بر همین شرکا ممکن است فضای دیپلماتیک لازم برای رسیدن به توافق را محدودتر کند.

به گزارش آفتاب نیوز،

سید عباس عراقچی، وزیر امور خارجه جمهوری اسلامی ایران به ادعای دولتمردان آمریکایی در خصوص وضع کمرشکن‌ترین عملیات اقتصادی تاریخ علیه مردم ایران، واکنش نشان داد.

عراقچی با انتشار تصویری از پیام ۱۴ سال پیش باراک اوباما، رئیس جمهور وقت ایالات متحده آمریکا نوشت:

۱۴سال پیش: «فلج‌کننده‌ترین تحریم‌های تاریخ.» شکست خورد.

8 سال پیش: «فشار حداکثری.» شکست خورد.

۵ ماه پیش: «تسلیم بی‌قیدوشرط.» شکست خورد.

امروز: «کمرشکن‌ترین عملیات اقتصادی تاریخ.» این هم محکوم به شکست است.

این فیلم را قبلاً دیده‌ایم؛ همان داستان همیشگی، فقط با قلدرهای متفاوت.

به گزارش هم‌میهن آنلاین و به نقل از جماران، «فایننشال تایمز» در گزارشی به بحران فزاینده ذخایر مهمات آمریکا پرداخت و نوشت: هزینه‌های سنگین مهمات حیاتی در جنگ ایران، سیلابی از عناوین خبری را به راه انداخته که هشدار می‌دهند ذخایر ایالات متحده در آستانه اتمام است. اگرچه این موضوع قطعاً نگران‌کننده است، اما این گزارش‌ها معمولاً از این نکته غافل‌اند که این درگیری جدید، صرفاً یک مشکل از پیش موجود را آشکار و تشدید کرده است.

نشانه‌های هشداردهنده کمبود جدی مهمات -و تأثیر آن بر ارتش ایالات متحده- مدت‌ها پیش از این مشهود بود. از سال ۲۰۱۸، دکترین استراتژیک ایالات متحده محدودیت‌های موجود در دامنه تعامل آمریکا در درگیری‌های بین‌المللی را، به‌ویژه با توجه به نیازهای منابع برای بازدارندگی در برابر درگیری با چین در منطقه هند-آرام که اولویت ایالات متحده است، به رسمیت شناخته است. با این حال، رهبران واشینگتن از هر دو حزب سیاسی همواره از مواجهه با انتخاب‌های دشواری که با اولویت‌بندی همراه است، سر باز زده‌اند.

کاهش گسترده مهمات باارزش از زرادخانه ایالات متحده برای تسلیح اوکراین پس از تهاجم روسیه در سال ۲۰۲۲، حدود ۶۷ میلیارد دلار از صندوق جنگی این کشور را تخلیه کرد. این موضوع در کنار ناتوانی در جایگزینی سریع ذخایر با توجه به محدودیت‌های قابل‌توجه پایگاه صنعتی، باعث شد ایالات متحده بخش مهمی از قدرت انتخاب و انعطاف‌پذیری خود را از دست بدهد.

پیش از این، کنگره از ذخایر ایالات متحده در برابر خروج به سمت شرکای خارجی به قیمت به خطر افتادن آمادگی ایالات متحده برای نیازهای جهانی خودش، محافظت می‌کرد. با این حال، هیچ بحث اساسی در مورد این بده‌بستان‌ها صورت نگرفت.

مداخله ایالات متحده در ایران، تنها با تحت فشار قرار دادن بیشتر ذخایر مهماتی که از قبل با کسری مواجه بودند، این شرایط نامطلوب را تشدید کرده است. اعداد و ارقام گویای همه چیز هستند.گزارش‌های رسانه‌ای حاکی از تخلیه نزدیک به ۸۰ درصد از موجودی سامانه تاد (Thaad) ایالات متحده و نزدیک به نیمی از رهگیرهای پاتریوت است. همچنین تخمین زده می‌شود که عرضه موشک‌های تاماهاک، که یک مهمات دوربرد حیاتی برای درگیری احتمالی در منطقه هند-آرام است، ۵۰ درصد کاهش یافته باشد.

دولت ترامپ اکنون به دنبال دریافت بودجه دفاعی ۱.۵ تریلیون دلاری از کنگره و همچنین ۷۳ میلیارد دلار بودجه تکمیلی اضافی صرفاً برای پوشش هزینه‌های جنگ در ایران است. بودجه مهمات بخش قابل‌توجهی از این مبلغ را تشکیل می‌دهد. اما اگرچه پول و اهداف تولید بالاتر روی کاغذ خوب به نظر می‌رسند، اما نمی‌توانند زمان‌بندی‌های تخمینی تحویل را تسریع کنند. حتی اگر بودجه درخواستی و افزایش قابل‌توجه تولید بتواند بن‌بست بودجه در کنگره را بشکند، بازگرداندن ذخایر مهمات حیاتی به سطوح پیش از جنگ ایران، سال‌ها زمان می‌برد.

این تصور که پول بیشتر، مهمات بیشتر و زمان بیشتر همیشه فراهم خواهد شد، تا حد ناسالمی در سیاست‌گذاری واشنگتن نفوذ کرده است. این موضوع در خودِ تصمیم برای آغاز جنگ در خاورمیانه مشهود است.

دونالد ترامپ با وجود به ارث بردن محیطی با منابع محدود و تحت فشار، تصمیم به انجام این کار گرفت. علاوه بر این، به نظر می‌رسد او همچنان تشدید بیشتر تنش‌ها را روی میز نگه داشته است. اعتماد به نفس کاذب تنها به خطای استراتژیک دامن می‌زند و نمی‌تواند ترازنامه موجودی را بهبود بخشد.

فشار بر دولت برای ارائه بودجه دفاعی و لایحه بودجه تکمیلی ایران در ماه سپتامبر در حال افزایش است. اما تصویب بی‌چون و چرای سطوح سرسام‌آور بودجه دفاعی، مشکل را حل نخواهد کرد. جنگ ایران محدودیت‌های ساختاری و استراتژیک ارتش ایالات متحده را در کانون توجه قرار داده است، اما تقلیل بحران مهمات به صرفاً نشانه‌ای از این درگیری، نادیده گرفتن اصل ماجراست. مسئله بنیادی این است که ایالات متحده بیش از حد در دفاع از سایر کشورها متعهد شده و نمی‌تواند به‌طور مادی در بیش از یک صحنه درگیری ایفای نقش کند.

تخصیص بودجه بیشتر و تعیین اهداف تولید بهتر بدون وجود تدابیر حفاظتی همراه برای محافظت از ذخایر تسلیحاتی آمریکا، تقریباً وقوع یک بحران تسلیحاتی دیگر در آینده را تضمین می‌کند.

کنگره، با توجه به قدرت انحصاری‌اش در کنترل بودجه، تنها شاخه از دولت است که می‌تواند ایجاد و اجرای چارچوب‌های حفاظتی برای منابع نظامی حیاتی کشور را الزامی کند. کنگره نباید بودجه دفاعی یا لایحه تکمیلی اضطراری برای ایران را بدون برقراری مجدد و گسترش تدابیر حفاظتی بر ذخایر تسلیحاتی ایالات متحده پیش ببرد. کنگره باید اطمینان حاصل کند که ایالات متحده می‌تواند ابتدا نیازهای با اولویت بالای خود را برآورده و حفظ کند؛ یعنی تأمین منابع برای یک رویکرد بازدارندگی معتبر از طریق انکار در منطقه هند و اقیانوس آرام.

رهبران هر دو جناح سیاسی دیگر فرصتی برای به تعویق انداختن تصمیمات دشوار ندارند. روی کاغذ، کمبود تسلیحات یک مسئله ریاضی است. اما در عمل، این یک مسئله راهبردی است. بودجه دفاعی و تأمین مالی تکمیلی برای ایران، فرصت جدیدی را برای بازگشت به مسیر اولویت‌بندی فراهم می‌کند. با این حال، بدون پذیرش محدودیت‌های راهبردی و ایجاد چارچوب‌های حفاظتی سخت‌گیرانه‌تر پیرامون تسلیحات حیاتی، ایالات متحده محکوم به تکرار دوباره این چرخه در شرایطی است که احتمالاً بسیار وخیم‌تر خواهد بود.

به کانال تلگرام هم میهن بپیوندید

به کانال بله هم میهن بپیوندید

به کانال روبیکا هم میهن بپیوندید