آمریکا ۶۰ فرد، نهاد و کشتی مرتبط با ایران را تحریم کرد

یک مقام سابق دولت ترامپ در یادداشتی در فارن افرز اذعان می‌کند که ۴۷ سال فشار، تحریم و تهدید نظامی نه جمهوری اسلامی را تسلیم کرده و نه امنیت آمریکا را افزایش داده است؛ جنگ اخیر نیز به‌جای تغییر محاسبات تهران، نشان داده که اهرم‌های فشار واشنگتن محدودتر از آن چیزی است که تصور می‌شد و آمریکا دیگر نمی‌تواند به «کتابچه راهنمای» قدیمی خود در قبال ایران بازگردد.

روزنامه اطلاعات با اشاره به ابهامات موجود درباره عدم بازگشت ارز حاصل از معاملات تراستی‌ها، خواستار شفاف شدن سازوکار انتخاب و صدور مجوز برای این افراد و شرکت‌ها شد و تأکید کرد که باید مشخص شود چه نهاد‌ها و مسئولانی صلاحیت کسانی را تأیید کرده‌اند که قرار بود به‌عنوان «معتمدین» منابع حاصل از صادرات نفت را به کشور بازگردانند.

محبوبیت دونالد ترامپ در آستانه انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا به پایین‌ترین سطوح سال‌های اخیر رسیده و جمهوری‌خواهان نیز در نظرسنجی‌ها از دموکرات‌ها عقب افتاده‌اند؛ وضعیتی که روزنامه خراسان بخشی از آن را به تبعات اقتصادی جنگ با ایران و افزایش قیمت بنزین مرتبط می‌داند.

حملات ایالات متحده به مناطق جنوبی ایران این پرسش را در میان افکار عمومی مطرح کرد که چرا باید مذاکره کنیم؟ چرا نباید به جنگ ادامه دهیم؟ چرا در جایی که ایالات متحده عهدشکنی کرده، ما باید مذاکره کنیم؟ و غیره. در این میان، اگر کسی از «مذاکره» سخن بگوید از او به‌شدت انتقاد می‌شود. باز برخی می‌گویند مگر ظریف با کری مذاکره نکرد؟ پس مذاکره برای چه؟ با که؟ و چرا؟ پیش از ورود به بحث، ابتدا لازم است نکته‌ای را مطرح کنم، به تشریح آن بپردازم و سپس از آن نتیجه‌گیری کنم.

محمدحسین باقی