کد خبر: 787629 | ۱۴۰۵/۰۶/۰۱ ۰۹:۱۵:۱۶ اعتمادآنلاین |
مریم مهدویاصل-اشاره - نگارش گزارش امروز، هشت سال پیش و پس از بازگشت از سفر یک هفتهای به هرات (افغانستان) در تیرماه ۱۳۹۶ش. آغاز شد. وقتی برای راهنمایی و مشاوره هنری پیش استاد فخرالدین فخرالدینی، نقاش و پدر عکس پرتره ایران رفتم، او با دیدن عکسهای حجاری «سنگ هفت قلم» گفت: «این نقش اسلیمی را روی فرشهای دوره صفویه دیدهام. من نمیدانستم که این نقش، پیش از دوره تاریخی صفویه هم بوده است. حتما روی ریشه تاریخی آن پژوهش کن و ببین به کدام دوره تاریخی ایران برمیگردد.» چند ماه بعد، نمونه مشابهای از این نقش اسلیمی را روی حجاری کاسهای سنگی به رنگ سفید که متعلق به دوره امپراتوری ساسانیان است در موزه ملی ایران باستان دیدم. تا اینکه پیشاز فراگیری بیماری مسری کووید ۱۹ در سال ۱۳۹۸ش. روزی در منزل یک بانوی دیپلمات سابق ایران، دوباره نمونهای دیگر از این نقش اسلیمی را روی میز کنسولی از جنس چوب دیدم. وقتی سخن استاد فخرالدینی را به آن بانوی فرهیخته گفتم، او گفت: «ما ساخت این میز کنسولی چوبی را در فرانسه سفارش دادیم و تا امروز فکر میکردیم که طراحی آن هنر فرانسه است و اصلا از اصالت هنر ایرانی آن خبر نداشتیم و برای خرید و آوردن آن به ایران هزینه خیلی سنگینی پرداخت کردهایم.» در حالی که غمی سنگین بر چهره آن بانوی فرهیخته دیپلمات سابق کشور نشسته بود، اجازه عکاسی از آن میز کنسولی را گرفتم تا در گزارش امروز از آن استفاده کنم. او با خوشرویی گفت: «عکاسی کن و حتما بنویس که این هنر ایرانی است و به فرانسه تعلق ندارد. متاسفانه ما به دلیل اینکه کار پژوهشی روی آثار باستانی و هنری ایران انجام نمیدهیم، بنابراین از سوءاستفادههای فرانسه نیز آگاهی نداریم. پس حتما آن را بنویس تا مردم آگاه شوند.» امروز که وارد نهمین سال از آغاز سفرم به هرات شدهام، در نهایت پس از دسترسی به منابع پژوهشی …
