کد خبر: 785107 | ۱۴۰۵/۰۵/۱۱ ۱۶:۳۵:۲۲ اعتمادآنلاین |
جنگ، ماهیتاً با رنج همراه است، اما قواعد و کنوانسیونهای بینالمللی، مشخصاً کنوانسیونهای چهارگانه ژنو و پروتکلهای الحاقی آن برای تضمین یک اصل بنیادین وضع شدهاند: حفاظت از غیرنظامیان و تمایز میان اهداف نظامی و اماکن غیرنظامی.وقتی عملیات نظامی، خانهها، مدرسهها، بیمارستانها یا سالنهای ورزشی را هدف قرار میدهد یعنی مناطقی که صراحتاً تحت «حمایت ویژه» حقوق بشردوستانه قرار دارند ، دیگر بحث یک خطای جنگی ساده نیست، بلکه مصداق بارز نقض صریح اصل تمایز (Principle of Distinction) است. نقض اصل تمایز و تناسب!لامرد، امروز بیش از یک نامِ جغرافیایی، نماد یک هشدار است؛ هشدار درباره حمله به مناطقی که محل سکنی و فعالیت روزمره غیرنظامیان است، کودکانی که برای بازی یا تحصیل گرد هم آمده بودند، قربانی حملهای ناجوانمردانه شدند.حقوق جنگ تأکید دارد که هر حمله باید:۱_صرفاً متوجه اهداف نظامی باشد.۲_اصل تناسب (Principle of Proportionality)را رعایت کند؛ یعنی تلفات و خسارات وارده به غیرنظامیان نباید بیش از مزیت نظامی مشخص و مستقیم مورد انتظار باشد.در فاجعه لامرد، هدف قرار گرفتن مستقیم یا تلفات گسترده در میان غیرنظامیان به ویژه کودکان که تحت حمایت مضاعف حقوقی قرار دارند به شدت زیر سوال میبرد که آیا این اصول بنیادین رعایت شدهاند یا خیر. کودکان در زیر چتر حمایت بینالمللیکودکان در تمام معاهدات بینالمللی، از جمله پروتکلهای الحاقی کنوانسیون ژنو، به عنوان آسیبپذیرترین گروه درگیریها، از حمایت ویژهای برخوردارند. حمله به مناطقی که کودکان در آن حضور دارند، نه تنها نقض قانون، بلکه یک جنایت اخلاقی غیرقابل بخشش است. هیچ توجیه نظامی نمیتواند اشک مادری را جبران کند که فرزندش، فارغ از هرگونه درگیری نظامی، در زیر آوار خانهاش دفن شده است.پیشرفت علم و فناوری نظامی، به جای آنکه ابزارهای مرگ را دقیقتر کند تا قانون جنگ رعایت شود، …
