به گزارش خبرنگار اقتصادی رکنا، عیسی بزرگ زاده، سخنگوی صنعت آب کشور، در گفتگوی تصویری اخیر خود درباره وضعیت آب ایران، صراحتا از مشکلاتی سخن گفته که صرفا یک هشدار کارشناسی نیست، بلکه مستقیما عملکرد چند دهه ای نظام تصمیم گیری و سیاست گذاری کشور را زیر سوال می برد.
او می گوید ایران در چند دهه گذشته از مرزهای تاب آوری منابع محیط زیستی عبور کرده، بیش از ۱۵۰ میلیارد مترمکعب از منابع استراتژیک آب های زیرزمینی برداشت شده، رودخانه ها تحت فشار قرار گرفته اند و بخش قابل توجهی از دشت های کشور با اضافه برداشت و فرونشست مواجه هستند.
اما نکته قابل تامل این است که این سخنان از سوی یک منتقد خارج از ساختار دولت مطرح نشده است. بزرگ زاده خود در این گفت و گو تصریح می کند که «کارگزار دولت» است و از برنامه ها، تصمیمات و اقدامات وزارت نیرو و شورای عالی آب سخن می گوید.
از همین جا یک سوال جدی شکل می گیرد: اگر مدیران صنعت آب کشور سال هاست از این وضعیت اطلاع دارند، چرا بخش قابل توجهی از سیاست های اصلاحی هنوز در مرحله برنامه، دستورالعمل و مذاکره باقی مانده است؟ «در بسیاری از موارد» اصول انتقال آب رعایت نشده؛ کدام پروژه ها؟
شاید صریح ترین بخش اظهارات اخیر بزرگ زاده، اعتراف او درباره پروژه های انتقال آب باشد. او ابتدا از وجود اصول مشخص برای انتقال آب بین حوزه ای سخن می گوید؛ اصولی که بر اساس آنها حوزه مبدا باید نیازهای فوری و بنیادین خود را تامین کرده باشد و حوزه مقصد نیز باید مدیریت مصرف و کاهش مصرف را اعمال کرده باشد.
اما وقتی از او پرسیده می شود این اصول در پروژه های انتقال آب ایران تا چه اندازه رعایت شده اند، پاسخ می دهد که مطالعه علمی دقیقی در این زمینه انجام نداده، اما برداشت شخصی او این است که در بسیاری از موارد این اصول رعایت نشده است.
این پاسخ نمی تواند پایان ماجرا باشد؛ بلکه دقیقا آغاز یک مطالبه جدی است. اگر در بسیاری از پروژه های انتقال آب اصول علمی و پذیرفته شده رعایت نشده، کدام پروژه ها مدنظر است؟ چه نهادی آنها را تصویب کرده است؟ مطالعات مربوط به آنها چه بوده است؟ و آیا وزارت نیرو حاضر است نتیجه ارزیابی این پروژه ها را به صورت شفاف منتشر کند؟ …
