به گزارش خبرنگار اجتماعی رکنا، در کشوری که قیمت یک خودروی صفر برای بسیاری از خانوارها به رؤیایی دستنیافتنی تبدیل شده، خودروهای قدیمی برای عدهای نه یک انتخاب، بلکه تنها گزینه ممکن هستند. بسیاری از کارگران، کارمندان، رانندگان و خانوادههای کمدرآمد سالها پسانداز کردهاند تا بتوانند یک خودرو تهیه کنند و بخشی از نیازهای زندگی یا حتی درآمد خود را با آن تأمین کنند. حالا در شرایطی که تورم و گرانی قدرت خرید مردم را به شدت کاهش داده است، اجرای محدودیتهای جدید برای خودروهای بالای ۲۰ سال این پرسش را ایجاد کرده که آیا پیش از اعمال ممنوعیتها، راهی عملی و قابل دسترس برای جایگزینی این خودروها در نظر گرفته شده است یا خیر؟ این موضوعی است که گزارش پیش رو به ابعاد اجتماعی و اقتصادی آن میپردازد.
آییننامه اجرایی ماده ۱۰ قانون ساماندهی صنعت خودرو، بحث تازهای را در میان کارشناسان و شهروندان ایجاد کرده است؛ تصمیمی که براساس آن تمام خودروهای سواری بنزینی با عمر بیش از ۲۰ سال، در رده خودروهای فرسوده قرار گرفته و با مجموعهای از محدودیتها مواجه میشوند.
بر اساس این آییننامه، خودروهای مشمول نه تنها سهمیه بنزین یارانهای خود را از دست میدهند، بلکه امکان فعالیت در ناوگان حملونقل اینترنتی، حمل بار و مسافر، تردد در برخی محدودههای شهری و حتی نقل و انتقال رسمی آنها نیز محدود خواهد شد. هدف دولت از این اقدام، کاهش مصرف سوخت، بهبود کیفیت هوا و افزایش ایمنی عنوان شده است؛ اما در سوی دیگر ماجرا، پرسشهای جدی درباره پیامدهای اجتماعی و معیشتی این تصمیم مطرح شده است. وقتی خودرو فقط یک وسیله نیست؛ ابزار معیشت است
برای بسیاری از خانوارهای ایرانی، خودرو دیگر یک کالای مصرفی یا رفاهی محسوب نمیشود؛ بلکه بخشی از سرمایه زندگی و در مواردی تنها ابزار درآمدزایی خانواده است.
در شرایطی که قیمت ارزانترین خودروهای صفر کیلومتر به حدود یک میلیارد تومان و بیشتر رسیده، بسیاری از شهروندان طی سالها پسانداز، فروش دارایی یا دریافت وام توانستهاند یک خودروی قدیمی خریداری کنند تا امور روزمره، رفتوآمد یا حتی معیشت خود را تأمین کنند.
اکنون این گروه با این پرسش روبهرو هستند …
