یادداشت مهمان - فاطمه مطیری، پژوهشگر مطالعات خاورمیانه: بحث را نمی توان با پرسش ساده ای از قابلیت آمریکا و اسرائیل در ایجاد آشوب در ایران آغاز کرد. پرسش اساسی تر این است که آیا این دو کشور می توانند شکاف های موجود در جامعه ایران را به روشی تبدیل کنند که در شرایط بحرانی، فشار خارجی را به شدت افزایش دهد. این تفاوت در نگاه اهمیت ویژه ای دارد؛ یکی بر یافتن دخالت مستقیم خارجی در هر ناآرامی تمرکز دارد، در حالی که دیگری بر مکانیزم ارتباط و اعمال نیرو بر مبنای نارضایتی های واقعی و شبکه های ارتباطی دقت می کند.
اعتراضات شکل گرفته از تاریخ ۲۸ دسامبر ۲۰۲۵ ابتدا بر پایه مسائل اقتصادی و اجتماعی آغاز شد و سپس در برخی نقاط کشور، به سیاست مرتبط شد. گزارش های منتشرشده بین محرک های اقتصادی این اعتراضات و نقش مداخلات خارجی تفاوت قائل شده اند. بنابراین، نمی توان نارضایتی های داخلی را حاصل از مداخله خارجی تلقی کرد. پرسش کلیدی تر این است که چگونه بازیگران خارجی از شکاف های فعلی قابلیت های راهبردی ایجاد می کنند. واشنگتن و تل آویو؛ استراتژی هایی متفاوت …
