به گزارش رکنا، علی اکبر کاوه در سال ۱۲۷۳ خورشیدی در شیراز متولد شد و ۵ شهریور ۱۳۶۹ در تهران چشم از جهان فروبست. نام او در تاریخ خوشنویسی ایران با آموزش، تربیت شاگردان برجسته و حفظ و گسترش شیوه نستعلیق پیوند خورده است.
علیاکبر کاوه حقیقی (۱۲۷۳ شیراز – ۱۳۶۹ تهران) یکی از بزرگترین نامهای خوشنویسی ایران است؛ استادی که از کودکی دل در گروی قلم داشت و با عشق بیپایان به نستعلیق، راهی شد تا در کنار بزرگان زمانه خوشهچینی کند. پدرش که شوق فرزند را دید، او را نزد بهترین استادان برد و سرانجام کاوه به شاگردی عمادالکتاب، یکی از برجستهترین خوشنویسان عصر قاجار رسید.
هنر کاوه به جایی رسید که ملکالشعرا بهار او را «میرعماد عصر» نامید؛ لقبی که نشان از عظمت و جایگاه او در خوشنویسی ایران داشت. زیبایی خطش، ترکیببندیهای متعادل و ضرب قلمهای پرقدرتش، نه تنها ادامهدهنده سنت نستعلیق بود، بلکه روح تازهای به آن بخشید.
او سالها در دبیرستانهای معروف تهران همچون دارالفنون و سیروس، به تعلیم خط پرداخت و شاگردان بیشماری پرورش داد. دوران شکوفایی هنرش در دهههای ۳۰ و ۴۰ خورشیدی بود؛ زمانی که قلم او آزاد از تقلید، به نهایت بلوغ و خلاقیت رسید. آثار کاوه همچون موسیقیای خوشآهنگ بر صفحه کاغذ جاری میشود و هر بینندهای را مجذوب خود میسازد.
امروز یاد و نام او همچون چراغی در مسیر خوشنویسان میدرخشد؛ چراغی که نشان میدهد پشتکار، عشق و ممارست، چگونه میتواند یک عاشق قلم را به جایگاهی جاودانه برساند.
اگر عاشق تاریخ خوشنویسی و بزرگان نستعلیق هستید، نام کاوه را در قلبتان ثبت کنید و با دوستان علاقهمندتان این مطلب را به اشتراک بگذارید. علاقه به خوشنویسی از کودکی
کاوه از دوران کودکی به هنر خط علاقه داشت و از روی نمونه آثار استادان بزرگ خوشنویسی تمرین میکرد. پدرش نیز که با خوشنویسان زمان خود ارتباط داشت، زمینه آشنایی او با استادان این هنر را فراهم کرد.
او در ادامه نزد استادانی همچون کاتب همایون و کاتبالخاقان آموزش دید و سرانجام به محضر میرزا محمدحسین عمادالکتاب راه یافت. شاگردی نزد عمادالکتاب نقطه عطفی در زندگی هنری کاوه بود و تأثیر عمیقی بر …
